ಹಳೆಯ ಮೈಸೂರಿನ ಪಳೆಯ ಮುಖಗಳು

DSC_9234ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಯ ದಿನ ಇಲ್ಲೇ ಮೈಸೂರಿನ ಬೆಂಕಿ ನವಾಬ್ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಅವರ ಹಿರಿಯ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಇಸ್ಮಾಯಿಲ್ ಖಾನ್ ದುರಾನಿಯವರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಸುಮ್ಮನೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ.
ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ದುರಾನಿಯವರು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಈ ಮನೆ ಸುಮಾರು ನೂರಾ ಐವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಗಿಂತ ಹಳೆಯದ್ದು.
ಮೈಸೂರು ವಿಶ್ವವಿಧ್ಯಾನಿಲಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರೊಫೆಸರಾಗಿ ನಿವೃತ್ತರಾದ ದುರಾನಿಯವರು ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಶೇಕ್ಸ್ ಪಿಯರನ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಸೇರಿದವರು.ತೀರಾ ಹರಿತವಲ್ಲದ ಸಾದಾ ವ್ಯಂಗ್ಯ, ತೀರಾ ತೀಕ್ಷ್ಣವಲ್ಲದ ಸಾದಾ ವಿಮರ್ಶೆ ಜೊತೆಗೆ ಬದುಕನ್ನು ಹಾಗೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ಬದುಕಬೇಕು ಎನ್ನುವಂತಹ ಸರಳವಾದ ಜೀವನ ದೃಷ್ಟಿ.ಹೀಗೆ ಇರುವುದರಿಂದಲೇ ಅವರು ಈ ಎಂಬತ್ತಾರರ ಇಳಿ ವಯಸಿನಲ್ಲೂ ನಗೆ ಚಟಾಕಿಗಳನ್ನು ಹಾರಿಸುತ್ತಾ, ಶೇಕ್ಸ್ ಪಿಯರನ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾ, ನಡುನಡುವಲ್ಲಿ ಟೇಪ್ ರೆಕಾರ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ , ತಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಪಳೆಯ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿನ ಸ್ಥಳೀಯ ಆಂಗ್ಲ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ನೆನಪುಗಳು ಎಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯವೂ ನಿರುಮ್ಮಳವೂ ಆಗಿರುತ್ತವೆಂದರೆ ಈ ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆದಾತ ಎದ್ದು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲ.ಸುಮ್ಮನೆ ಒಬ್ಬ ಒಂದು ಸಂಗತಿಯ ನಡುವೆ ಹಾದು ಹೋದಂತೆ, ಹಾಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಅದನ್ನು ವಿವರಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಎದ್ದು ಹೋದಂತೆ ಇರುತ್ತದೆ ಅವರ ವಿವರಣೆ.
ನಾನು ಅವರ ಬಳಿ ಹೋಗಿದ್ದ ಉದ್ದೇಶ ಅವರು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಆ ಬೆಂಕಿ ನವಾಬ್ ರಸ್ತೆಗೆ ಆ ಹೆಸರು ಯಾಕೆ ಬಂತು ಎಂದು ಅವರಿಗೇನಾದರೂ ಗೊತ್ತಿದೆಯೇ ಎಂದು ಕೇಳಲು.ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಬೇರೆಯವರು ಹೇಳಿದ ಪ್ರಕಾರ ಆ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಹಿಂದೆ ಒಬ್ಬ ಮುಸಲ್ಮಾನ ವರ್ತಕನಿದ್ದನು ಮತ್ತು ಆತನಿಗೆ ಬೆಂಕಿಯಂತಹ ಸಿಟ್ಟು ಇತ್ತು.ಅದು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗಿನ ಸಿಟ್ಟು ಅಂದರೆ ಆ ಬೆಂಕಿಯಂತಹ ಸಿಟ್ಟಿಗೆ ಆತನ ಮಡದಿಯೇ ಆಹುತಿಯಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದಾಗಿತ್ತು.
ಇನ್ನು ಒಬ್ಬರು ಸುಲ್ತಾನ್ ಟೀಪುವಿನ ಕಾಲದ ನವಾಬನೊಬ್ಬ ಅನ್ಯಧರ್ಮೀಯರನ್ನು ಕಂಡರೆ ಉರಿದು ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಬೀದಿಗೆ ಈ ಹೆಸರು ಬಂತು ಎಂದು.
DSC_9243ಆದರೆ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ದುರಾನಿಯವರು ಹೇಳಿದ ಕಾರಣ ಹೆಚ್ಚುಕಡಿಮೆ ಕರಾರುವಾಕ್ಕಾಗಿತ್ತು.ಅದೇನೆಂದರೆ ಅವರ ಮನೆಯ ಹಿಂಬದಿಯಲ್ಲಿ ಈಗ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಸರಕಾರೀ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಇದೆ.ಆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ನವಾಬ್ ಎಂಬವರ ನಿವಾಸವಿತ್ತು.ಆ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿ ಬಿದ್ದು ಅದು ನಾಶವಾಯಿತು.ಆದರೆ ಆ ನವಾಬ್ ಎಂಬವರ ಹೆಸರು ಬೆಂಕಿ ನವಾಬ್ ಎಂದೇ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಯ್ತು.ಜೊತೆಗೆ ಆತ ಇದ್ದ ಈ ರಸ್ತೆಗೂ ಬೆಂಕಿ ನವಾಬ್ ಎಂಬ ಹೆಸರೂ ಶಾಶ್ವತವಾಯಿತು.ಇದೇ ಈ ರಸ್ತೆಯ ಕಥೆ ಎಂದು ದುರಾನಿಯವರು ಹೇಳಿದ್ದರು.

ಮೊನ್ನೆ ಮೈಸೂರಿನ ದೇವರಾಜ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ತಾಗಿಕೊಂಡಂತಿರುವ ಆನೆ ಸಾರೋಟು ರಸ್ತೆಗೆ ಮೀನು ಕೊಳ್ಳಲು ಹೊರಟವನು ಪುನಃ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ದುರಾನಿಯವರ ಬಳಿ ಮಾತನಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬರಲು ಹೋಗಿದ್ದೆ.ಅವರ ಎದುರಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಮದ್ಯ ವಯಸ್ಕರು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಾಳಾದ ದಾಳಿಂಬೆ ಹಣ್ಣುಗಳ ಪೊಟ್ಟಣವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಕುಳಿತಿದ್ದರು.ಅವರು ಮೈಸೂರಿನ ಹಿರಿಯರೂ ಖ್ಯಾತರೂ ಆದ ಉರ್ದು ಕವಿಗಳೊಬ್ಬರ ಮಲ ಸಹೋದರ ಮತ್ತು ಸ್ವತಃ ತಾವೂ ಕವಿಗಳಾದವರಾಗಿದ್ದರು.ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾತನಾಡುವ ಗಿಳಿ ಇದೆಯೆಂದೂ ಅದಕ್ಕೆ ದಾಳಿಂಬೆ ಇಷ್ಟವೆಂದೂ ಅವರು ದಾಳಿಂಬೆ ಕೊಳ್ಳಲು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಬಂದವರು ಹಾಗೇ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ದುರಾನಿಯವರನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದಿದ್ದರು.
ಬಹುಶಃ ಅವರೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿ ಸುಸ್ತಾಗಿದ್ದ ದುರಾನಿಯವರು ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡೊಡನೆ ಅವರನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರನ್ನು ಮಾತಿಗೆ ಬಿಟ್ಟು ತಾವು ಮೌನವಾಗಿ ಕೂತಿದ್ದರು.
ಕವಿಗಳು ಮತ್ತು ಮಾತನಾಡುವ ಗಿಳಿಗಳು ಈ ಎರಡರ ಕುರಿತೂ ಸಮಾನ ಆಸಕ್ತಿ ಇರುವ ನಾನು ಅವರ ಹೆಸರು ವಿಳಾಸಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಅವರನ್ನು ಕಾಣಲು ಬರುವುದಾಗಿ ತಿಳಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಬಂದಿದ್ದೆ.

DSC_9302ಮೈಸೂರಿನ ಲಷ್ಕರ್ ಮೊಹಲ್ಲಾದ ಅಲ್ಲಾ ಮಸೀದಿಯ ಎದುರು ರೋಡಿನ ಬಾಜಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಪ್ರಖ್ಯಾತವಾದ ಸಮೋಸಾ ಅಂಗಡಿಯೊಂದಿದೆ.ಈ ಅಂಗಡಿಯ ಅನತಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಒಂಟಿಯಾಗಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ನೊಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಈ ಉರ್ದು ಕವಿ ಸಹೋದರರ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಮನೆಯಿದೆ.ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಇಬ್ಬರು ಕವಿ ಸಹೋದರರೂ, ಅವರ ಒಂಟಿ ಸಹೋದರಿಯೂ ಮತ್ತು ಮಾತನಾಡುವ ಈ ಗಿಳಿಯೂ ಇದೆ.
ನಾನು ಇಷ್ಟೂ ಹೊತ್ತು ಆ ಕವಿಗಳ ಮನೆಯ ಒಂಟಿತನವನ್ನೂ ಆ ಗಿಳಿಯ ಆರ್ತ ಮಾತುಗಳನ್ನೂ ಕೇಳಿ ಬಂದು ಬರೆಯಲು ಕುಳಿತಿರುವೆ.

ಹಿರಿಯರೂ, ಖ್ಯಾತರೂ ಆದ ಈ ಉರ್ದು ಕವಿಗಳು ಕಳೆದ ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಾಣಿಸದೆ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.ಅದೂ ಅಲ್ಲದೆ ಕಳೆದ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಕಿವಿಗಳೂ ಕೇಳಿಸದೆ ಯಾವ ಸದ್ದುಗಳೂ ಮಾತುಗಳೂ ಇಲ್ಲದೆ ಅವರು ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ.
ಅವರ ಎದುರುಗಡೆ ವೃತ್ತ ಪತ್ರಿಕೆಯಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾದ ಹಾಳೆಗಳು ಆ ಹಾಳೆಯನ್ನು ಗೆರೆಗಳಂತೆ ಮಡಚಿ ಸಾಲುಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಉರ್ದುವಿನ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಊಹಿಸಿಕೊಂಡು ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ.
ಬರೆದಾದ ಮೇಲೆ ತಾನೇನು ಬರೆದಿರುವೆನೆಂದು ಓದಿ ಹೇಳಲು ಅವರು ತಮ್ಮ ಮಲ ಸಹೋದರನಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
ಆತ ಇವರಿಗೆ ಕೇಳಿಸುವಂತೆ ಕಿವಿಯ ಬಳಿ ಕಿರಿಚುವ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಓದಿ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಶಾಂತವಾಗಿ ಆಲಿಸಿ ಸರಿಪಡಿಸಿ ಪುನಃ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.ಅವರು ಸರಿ ಪಡಿಸಿ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಮಲ ಸಹೋದರ ಸರಿಪಡಿಸಿ ಬರೆದು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
ಹೀಗೆ ಇವರಿಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಕಳೆದ ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಕವಿತೆಗಳನ್ನೂ ಹತ್ತಾರು ಕವಿತಾಸಂಕಲನಗಳನ್ನೂ ಹೊರ ತಂದಿದ್ದಾರೆ.
ಹಿರಿಯನಾದ ಖ್ಯಾತ ಕವಿಯ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಈ ಮಲ ಸಹೋದರ ತಾನೂ ಓರ್ವ ಕವಿಯೇ ಆಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ.
ಇವರಿಬ್ಬರು ಮಲ ಸಹೋದರರು ಹೀಗೆ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಕವಿತೆಯ ಜೊತೆ ಜೋರಾಗಿ ಕಿರುಚಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಇವರ ಒಂಟಿ ಸಹೋದರಿ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಅಡುಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ.
ಆ ಹಳೆಯ ಮನೆಯ ಹಿತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವ ಆ ಗಿಳಿ ತಾನೂ ಯಾಕೆ ಸುಮ್ಮನಿರಬೇಕೆಂದು ಅರಚುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.

ಬೀಳ್ಕೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲು ಬಾಗಿಲವರೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಕಿರಿಯ ಕವಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಆಲಂಗಿಸಿಕೊಂಡು ಸಲಾಂ ಹೇಳಿದರು.
ನನಗೆ ಉರ್ದು ಬರುವ ಹಾಗಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಅವರಿಬ್ಬರ ಕವಿತೆಗಳ ಹಿಂದಿನ ದುಃಖ ಮತ್ತು ಒಂಟಿತನ ನನ್ನನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ತಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದೂ ಹೇಳಿದರು.
ಆದರೆ ಉರ್ದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅವರಿಬ್ಬರ ಕವಿತೆಗಳ ಏಕಾಂತ ನನಗೆ ಜೋರಾಗಿಯೇ ತಟ್ಟಿತ್ತು.
ಏಕೆಂದರೆ ಅವರಿಬ್ಬರು ತೀರಿಹೋದವರ ಕುರಿತು ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವುದರಲ್ಲಿ ಹೆಸರು ವಾಸಿಯಾಗಿದ್ದರು.
ದೂರದೂರದ ಊರುಗಳಿಂದ ತೀರಿಹೋದವರ ಕಡೆಯವರು ಗೋರಿ ಕಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಬರೆಯಲು ಇವರಿಂದ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಬರೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು.
ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ತಾನೇ ತೀರಿಹೋದ ಮುಳಬಾಗಿಲಿನ ಕಡೆಯ ಮುಸಲ್ಮಾನ ವೈದ್ಯರೊಬ್ಬರ ಕಡೆಯವರು ಇವರಿಂದ ಬರೆಸಿಕೊಂಡ ಕವಿತೆ ಇನ್ನೂ ಹಸಿಹಸಿಯಾಗಿ ಅವರ ಟೇಬಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿತ್ತು.
ಅದಾಗ ತಾನೇ ಅದನ್ನು ಅದೇ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಅವರು ಓದಿ ಮುಗಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ಬೀಳ್ಕೊಡಲು ಬಾಗಿಲವರೆಗೆ ಬಂದು ಆಲಂಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.DSC_9309
‘ಕವಿತೆಗಳು ಮೂಲತಃ ದುಃಖಿ ಮತ್ತು ಒಂಟಿ ಕನ್ನಡಾದಲ್ಲಾದರೂ ಉರ್ದುವಲ್ಲಾದರೂ ಕವಿಗಳು ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯೂ ಮನುಷ್ಯರೇ ಅಲ್ಲವೇ’ ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಹರಕು ಮುರುಕು ಉರ್ದುವಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿ ಬಂದಿದ್ದೆ.

7 September 2014

Photos By The Author

ಕವಿಯ ಕಂಪೌಂಡಿನ ಸೀಬೆಮರ

 

kukkanakere31.jpgಬಹಳ ಹಿಂದೆಯೇ ತೀರಿಹೋಗಿರುವ ಮತ್ತು ಬಹಳಷ್ಟು ವಿಖ್ಯಾತರಾಗಿರುವ ಕನ್ನಡದ ಲೇಖಕರೊಬ್ಬರ ಕುರಿತು ಮೊನ್ನೆ ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಅವರದೊಂದು ತರಹ ಗುಟ್ಟಿನ ವಿಷಯವನ್ನು ಜೋರು ದನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವ ಶೈಲಿ.ಇವರನ್ನು ಸುಮಾರು ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬಲ್ಲೆ.
ಆಗಲೂ ಇವರು ಹೀಗೆಯೇ ಇದ್ದರು.
ದೂರದಿಂದ ನೋಡಿದರೆ ಯೋಗಿಯ ಹಾಗೆ, ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಪಂಡಿತನ ಹಾಗೆ, ಇನ್ನೂ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಮಹಾ ತಂಟೆಕೋರ ತುಂಟನ ಹಾಗೆ ಆಗಿನಿಂದಲೂ ಇರುವವರು.ನಾವು ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿರುವಾಗ ಮಹಾ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳ ಹಾಗೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಬೈದು ಕಳಿಸಿದ್ದರು.

ಅದು ಚುನಾವಣೆಯ ಸಮಯ.ಮೈಸೂರಿನ ರಾಜವಂಶದ ಯುವರಾಜರೂ ಓಟಿಗೆ ನಿಂತಿದ್ದರು.

ಆಗ ಒಂದು ರೀತಿಯ ವಿಕ್ಷಿಪ್ತತೆಯಲ್ಲಿ ಕುದಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನಾವು ಚುನಾವಣಾ ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ಬಹಿಷ್ಕರಿಸಿ ಎಂದು ಹಳ್ಳಿಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಡುಹೇಳುತ್ತಾ ತಮಟೆ ಬಡಿಯುತ್ತಾ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು.ಮಹಾರಾಜರ ಚುನಾವಣಾ ಪ್ರಚಾರದ ಕಾರು ಅಲ್ಲಿಂದ ತೆರಳಿದ ಬಳಿಕ ನಮ್ಮ ಹಾಡು ಮತ್ತು ತಮಟೆ ಮತ್ತು ಭಾಷಣ.ಹಳ್ಳಿಯವರೆಲ್ಲರು ಈ ಓಟು ಎಂಬುದು ಬಂದು ಯಾರದೆಲ್ಲ ಏನೆಲ್ಲ ಮಾತುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಕೇಳಬೇಕಾಯ್ತಲ್ಲ ಎಂದು ತಲೆಕೆರಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಆಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ನಮ್ಮ ಈ ಚುನಾವಣಾ ಬಹಿಷ್ಕಾರದ ಸುಳಿವು ತಿಳಕೊಂಡ ಈ ಹಿರಿಯರು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಕರೆದು ‘ನೀವು ಉದ್ದಾರ ಆಗಕ್ಕಿಲ್ಲ ಕಣ್ರೋ’ ಎಂದು ಬೈದಿದ್ದರು.
‘ಯಾಕ್ಸಾ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ‘ನೀವು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮುಷ್ಟಿಮೈಥುನ ಕಣ್ರೋ, ನಯಾ ಪೈಸೆ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಒಗಟಿನಂತೆ ಹೇಳಿದ್ದರು.
ಅದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕರು ಕದ್ದು ಮುಚ್ಚಿ ಮುಷ್ಟಿಮೈಥುನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ.ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕರಿಗೆ ಅದು ಅಗ್ಗವೂ, ಆಹ್ಲಾದಕರವೂ ಆಗಿದ್ದಂತಹ ಸಮಯ.ಆದರೆ ಈ ಹಿರಿಯರು ಎಲ್ಲರೆದುರಿಗೆ ಅದನ್ನು ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕವಾಗಿ ಸಮೀಕರಿಸಿ ಅದರ ಗುಟ್ಟಿನ ಆ ಆಹ್ಲಾದವೇ ಕೆಲಕಾಲ ಹೊರಟು ಹೋಗುವಂತೆ ಬೈದು ಕಳಿಸಿದ್ದರು.
ಆದರೆ ಕೆಲಕಾಲದ ನಂತರ ನಾವು ಅದನ್ನೂ ಚುನಾವಣಾ ಬಹಿಷ್ಕಾರವನ್ನೂ ಮತ್ತೆ ಮುಂದುವರಿಸಿದ್ದೆವು.

ಮೊನ್ನೆಯೂ ಹೀಗೆಯೇ ಆಯಿತು.
ಈ ಹಿರಿಯರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಕನ್ನಡದ ವಿಖ್ಯಾತ ಕವಿಗಳೊಬ್ಬರ ಸೌಂದರ್ಯ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯ ನೆಲೆಗಟ್ಟಿನ ಕುರಿತಾಗಿತ್ತು.
ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಎತ್ತಿದ್ದೂ ಅವರೇ.ಆಮೇಲೆ ಕವಿಗಳನ್ನು ಬೈಯ್ಯಲು ಶುರುಮಾಡಿದ್ದೂ ಅವರೇ.ನಾನು ಸುಮ್ಮನೇ ಇದರಲ್ಲಿ ನನ್ನದೇನೂ ಪಾತ್ರವಿಲ್ಲವೆಂದು ಪಾಪದವನ ಹಾಗೆ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ.ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಆ ಕವಿಗಳ ಮನೆಯ ಕಂಪೌಂಡಿನಲ್ಲಿರುವ ಸೀಬೆಯ ಮರದ ಕುರಿತಾಗಿತ್ತು.ಈ ಸೀಬೆಯ ಮರವೂ ಆ ಕವಿಗಳ ಕಾವ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಸುಳಿದು ಅಮರವಾಗಿದೆ.ಈ ಸೀಬೆಯ ಮರದ ಹಾಗೆಯೇ ಕವಿಗಳ ಆ ಕಂಪೌಂಡಿನಲ್ಲಿ ಸಪೋಟದ ಮರವೂ, ಮಾವಿನ ಮರವೂ ಇದೆ.
ನಾವೂ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಈ ಮರಗಳ ಕೆಳಗೆ ಚುಮುಚುಮು ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದ ಕವಿಗಳನ್ನು ಅಚ್ಚರಿ ಗೌರವಗಳಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತಿರುತ್ತಿದ್ದುದೂ ನನಗೆ ನೆನಪಿದೆ.

kukkanakere21.jpg‘ಹಿರಿಯರಾದ ಆಕವಿಗಳ ಸೌಂದರ್ಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಕುರಿತಾಗಿ ನನ್ನದೇನೂ ತಕರಾರಿಲ್ಲ.ಅದು ಆ ಕವಿಗಳ ಪೂರ್ವಜನ್ಮದ ಸುಕೃತಕ್ಕಿಂತಲೂ ದೊಡ್ಡದು.ಆದರೆ ನನಗೆ ತಕರಾರಿರುವುದು ಆ ಕವಿಗಳ ಮಾನವೀಯ ನೆಲೆಗಟ್ಟಿನ ಕುರಿತು.ಆ ಕುರಿತು ಯಾರು ಏನು ಹೇಳಿದರೂ ನಾನು ಮಾತ್ರ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಜೋರುದನಿಯಲ್ಲಿ ಹೂಂಕರಿಸಿದ ಅವರು ಅವರ ಸಿಟ್ಟಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯೋ ಎಂಬಂತೆ ಸೀಬೆ ಕದ್ದ ಅಪವಾದಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದ ಮಾಲಿಯ ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

ಸರಕಾರದ ಉನ್ನತ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಈ ಕವಿಗಳು ತಮ್ಮ ಕಂಪೌಂಡಿನೊಳಗಿನ ತೋಟವನ್ನೂ ಹೂಗಿಡಗಳನ್ನೂ ಸರಕಾರೀ ನೌಕರನಾದ ತಮ್ಮ ಖಚೇರಿಯ ಮಾಲಿಯಿಂದಲೇ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.ಖಚೇರಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೇನು, ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೇನು ತನ್ನ ಖಾವಂದರು ಎಂದಿಗೂ ದೇವರು ಎಂದೇ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಆ ಮಾಲಿ, ಸಾಹೇಬರ ಕಂಪೌಂಡಿನ ತೋಟವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು.ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಸೀಬೆಯ ಮರವೂ, ಸಪೋಟದ ಗಿಡವೂ, ಮಾವಿನ ಸಸಿಯೂ ಆ ಮಾಲಿಯ ನಿರ್ವಾಜ್ಯವಾದ, ಭಕ್ತಿಪೂರ್ಣವಾದ ಆರೈಕೆಯಿಂದ ಹಸುರಾಗಿ ಹಣ್ಣುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ನಳನಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.ಆ ಹಸಿರಿನ ನಡುವೆ ನಿರ್ಮಲಚಿತ್ತದಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತ ಆ ಕವಿಗಳೂ ದೂರದಿಂದ ನೋಡಿದರೆ ಭಾವಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸುತ್ತಿರುವ ವಿರಾಗಿಯಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಆದರೆ ಈ ಹಿರಿಯರು ಆ ಕವಿಗಳನ್ನು ಬೈಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದುದು ಅವರು ವಿರಾಗಿಯಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರಣಕ್ಕಲ್ಲ.ಬದಲಾಗಿ ಕವಿಗಳು ತಮ್ಮ ಮಾಲಿಯನ್ನು ಸೀಬೆಹಣ್ಣು ಕದ್ದ ಅಪವಾದಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿಸಿ ಆತನ ಸಂಬಳದಿಂದ ಎರಡು ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ದಂಡದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ವಸೂಲು ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ.
ಇದು ಸುಮಾರು ಐವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ಘಟನೆಯಾಗಿತ್ತು.ಆಗ ಆ ಮಾಲಿಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದುದು ತಿಂಗಳಿಗೆ ಸುಮಾರು ನಲವತ್ತು ರೂಪಾಯಿಗಳು.ಅದೂ ಅಲ್ಲದೆ ಆ ಮಾಲಿಯು ಸೀಬೆಹಣ್ಣನ್ನು ಕದ್ದು ತಿಂದಿರಲಿಲ್ಲ.ಬದಲಾಗಿ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಸೀಬೆಹಣ್ಣನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಕೊಂಡಿದ್ದ ಅಷ್ಟೇ!.
ಆತನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸೀಬೆಹಣ್ಣು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದಂತೆ ಕವಿಗಳು ಖಚೇರಿಯಿಂದ ಮರಳಿ ಗೇಟುತೆರೆದು ಒಳಬಂದರು.
ಬಂದವರಿಗೆ ಮಾಲಿಯು ಸೀಬೆಹಣ್ಣನ್ನು ಕದ್ದು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಂಡಿತು.
ಕಂಡವರು ಕೆಂಡಾಮಂಡಲವಾಗಿ ಮಾಲಿಯನ್ನು ತರಾಟೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು.
ಮಾಲಿಯು ‘ಇಲ್ಲ ಬುದ್ದೀ.ನೆಲದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿತ್ತು.ಅಳಿಲುಕುಂಚ ತಿಂದುಹಾಕಬಹುದು ಎಂದು ಒಳಗೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕೊಡಲು ಎತ್ತಿಕೊಂಡೆ ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ನೀವು ಬಂದಿರಿ.ನೀವು ನನ್ನ ದೇವರು.ದೇವರ ಮರದ ಫಲವನ್ನು ಕದ್ದು ಯಾವ ಪಾಪ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲಿ.ಈ ಬಡವನಿಗೆ ದಂಡ ಹಾಕಬೇಡಿ ಬುದ್ದೀ’ ಎಂದು ಎಷ್ಟು ಅಲವತ್ತುಕೊಂಡರೂ ಕವಿಗಳ ಮನ ಕರಗಲಿಲ್ಲವಂತೆ.
ಆತನ ತಿಂಗಳ ಸಂಬಳದಿಂದ ಎರಡು ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಕಟ್ ಮಾಡಿಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು.

kukkanakere5.jpg‘ಹಾಗಾಗಿ ನೀವು ಬೇರೆ ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಮಾಡಿ.ಆದರೆ ಆ ಕವಿಗಳ ಮಾನವೀಯ ನೆಲೆಗಟ್ಟಿನ ಕುರಿತ ನನ್ನ ತಕರಾರು ನಾನು ಸತ್ತು ಹೋದರೂ ಈ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ’ ಎಂದು ಹಿರಿಯರು ತಣ್ಣಗೆ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು.
ಆ ಕವಿಗಳ ಬರಹದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಒರತೆಯಂತಹ ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರೀತಿಯ ಕುರಿತ ಭಯಂಕರ ಅಭಿಮಾನಿಯಾಗಿರುವ ನಾನು ‘ಇಲ್ಲ ಗುರುಗಳೇ ನೀವು ಹಾಗನ್ನಬೇಡಿ.ಕವಿಯು ಬದುಕಿರುವುದಕ್ಕೂ, ಕವಿಯು ಬರೆಯುವುದಕ್ಕೂ ನೀವು ಹಾಗೆ ಸ್ಕೇಲು ಎಳೆದು ಅಳತೆ ನೋಡಬಾರದು.ಕವಿಗಳಿಗೆ ಬೇರೆಯ ಕೆಲಸವೂ ಇರುತ್ತದೆ.ಅವರು ಹಿರಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಾಗಿದ್ದವರು.ಕೈಕೆಳಗೆ ಇರುವವರು ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡದ ಹಾಗೆ, ಮೈಗಳ್ಳತನ ರೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದ ಹಾಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ಕರ್ತವ್ಯಗಳೂ ಅವರಿಗೆ ಇರುತ್ತವೆ.ಹಾಗಾಗಿ ನೀವು ಏನು ಹೇಳಿದರೂ ನಾನು ಕವಿಗಳ ಪರವೇ’ ಎಂದು ಸುಳ್ಳುಸುಳ್ಳಾಗಿ ವಾದ ಹೂಡುತ್ತಿದ್ದೆ.
‘ನೀವು ಬಿಡಿ ಇವರೇ, ನೀವೂ ಸರಕಾರೀ ನೌಕರರೇ, ಅವರನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಇನ್ನೇನು ತಾನೇ ಮಾಡುತ್ತೀರಿ’ ಎಂದು ಅವರು ಗಡ್ಡದಲ್ಲೇ ನಗುತ್ತಾ ಗೊಣಗುತ್ತಾ ಹೊರಟು ಹೋದರು.ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರವೂ ಅದೇ ಸಿಟ್ಟಿನ ಹಠಮಾರಿ ಮುದುಕ!

kukkanakere21.jpgಇಂದು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಮಗನ ಸೈಕಲ್ಲು ರಿಪೇರಿ ಮಾಡಿಸಲು ಸೈಕಲ್ಲು ದೂಡಿಕೊಂಡು ಆ ಕವಿಗಳ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಮಳೆ ನಿಂತ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಅದೇ ಮುದಿ ಸೀಬೆ ಮರ.
ಹತ್ತಾರು ಇಣಚಿಗಳೂ, ಹಕ್ಕಿಗಳೂ ಯಾವುದೇ ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ ಗೆಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಹರಿದಾಡಿಕೊಂಡು ಕಳಿತ ಸೀಬೆಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮೆಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದವು.
ಈಗ ಹಕ್ಕಿಗಳಿಗೂ, ಅಳಿಲುಗಳಿಗೂ ಅಗ್ಗದ ಮತ್ತು ಆಹ್ಲಾದಕರವಾದ ಸೀಬೆಹಣ್ಣುಗಳು ಎಂದುಕೊಂಡು ಮುಂದೆ ಹೋದೆ.

21 September 2014

ಅವನೊಬ್ಬ ಹುಚ್ಚ.., ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಸಂತ

sufiರಿಪೂರ್ಣ ಸಂತನೋ ಅಥವಾ ಅರೆಮರುಳು ವಿಧ್ವಾಂಸನೋ ಇಲ್ಲಾ ಸುಳ್ಳುಬುರುಕ ಬಿಕ್ಷುಕನೋ ಏನೆಂದೂ ಗೊತ್ತಾಗದ ಈ ಮುದುಕನಿಗಾಗಿ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
ಈತ ತನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಔಲಿಯಾ ಷರೀಫ್ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.
ಔಲಿಯಾ ಅಂದರೆ ಸಂತ.ಷರೀಫ್ ಅಂದ್ರೆ ಶ್ರೀಮಂತ.
ಆದರೆ ತಾನು ನಿಜವಾದ ಸಂತನಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅಸಲಿಗೆ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಕಾಸು ಬೇಡುತ್ತಿರುವ ಬಿಕ್ಷುಕ ಅನ್ನುತ್ತಾನೆ.
ತನ್ನ ಮುತ್ತಜ್ಜ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಂತನಾಗಿದ್ದ ಹಾಗಾಗಿ ನನಗೂ ಈ ಹೆಸರು ಬಂದು ಬಿಟ್ಟಿದೆ.ಸಂತನಾಗಿದ್ದ ಆ ಮುತ್ತಜ್ಜನಿಗೆ ಅಂದಿನ ಅರಸರು ಒಂದಿಷ್ಟು ಒಣಭೂಮಿಯನ್ನೂ ಉಂಬಳಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು.ಹಾಗಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಷರೀಫನೂ ಆಗಿದ್ದೆ.ಆದರೆ ನಾನೀಗ ಕುಂಟನೂ ಕುರುಡನೂ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ ನನ್ನ ಹೆಸರು ಮಾತ್ರ ಔಲಿಯಾ ಷರೀಫ್ ಉಳಿದಂತೆ ನಾನೊಬ್ಬ ಗರೀಬೀ ಫಕೀರ್ ಎಂದು ನಗುತ್ತಾನೆ.‘ನೈಜ ಸಂತರ ಕಾಲ ಯಾವತ್ತೋ ಮುಗಿದೇ ಹೋಗಿದೆ.ಈ ಪ್ರಳಯದಂತಹ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ನನ್ನನ್ನು ಸಂತನೆಂದು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಅಲೆಯುತ್ತಿರುವ ನಿನ್ನ ಅವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಕಂಡು ನನಗೆ ನಗುವೂ ಬರುತ್ತಿದೆ’ ಎಂದು ತನ್ನ ಮೂರುಚಕ್ರದ ಅಂಗವಿಕಲರ ಯಂತ್ರಚಾಲಿತ ಗಾಡಿಯನ್ನು ಪುರ್ರನೆ ಚಾಲಿಸಿಕೊಂಡು ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಾನೆ.
ಈತ ನನ್ನಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಮೈಸೂರು ಅರಮನೆಯ ಮುಂದಿನ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಪರಿಗೆ ನನಗೂ ನಗು ಬರುತ್ತದೆ.
ಈ ಐತಿಹಾಸಿಕ ನಗರದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವಾಸನಾಮಯ ಬಿಕ್ಷುಕನಂತೆ ಮೂರು ಚಕ್ರಗಳ ಈ ಗಾಡಿಯನ್ನೇ ಅರಮನೆಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಇತಿಹಾಸದಿಂದಲೂ ವರ್ತಮಾನದಿಂದಲೂ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಚಲಿಸುತ್ತಿರುವ ಮುದುಕ.
sufi6ಆತನನ್ನು ಅರಸಿಕೊಂಡು ಅಬ್ಬೇಪಾರಿಯಂತೆ ಅಲೆಯುತ್ತಿರುವ ನಾನು.ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ನೆರಳುಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತಾ ಕತ್ತಲೆಗೆ ಮರಳುವ ಈ ನಗರ ಮತ್ತು ತಮಗೆ ಕಳೆದ ನೂರಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಏನೂ ಆಗಿಯೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿರುವ ಜನಸಂದಣಿ.
ಈ ಎಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ನಯಾಪೈಸೆ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲದ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಕಳ್ಳ ಪೋಲೀಸ್ ಆಟ.
ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ದಿನ ನೀನು ನಿಜ ಹೇಳಲೇಬೇಕಾಗಬಹುದು ಮುದುಕಾ ಎಂದು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವ ನಾನು!
ನಿಜ ಅನ್ನುವುದೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸುಳ್ಳು ಎಂಬಂತೆ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಈ ಮುದುಕ!

ಒಂದು ವಾರದ ಹಿಂದೆ ನನಗೆ ಮೂರನೇ ಸಲ ಈ ಮುದುಕನ ದರುಶನವಾಗಿತ್ತು.

ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಎರಡನೇ ಸಲ ಬೇಟಿಯಾದಾಗ ಈ ಮುದುಕ ಒಂದು ಎಲುಬು ಗೂಡಿನಂತಹ ಕುದುರೆ ಗಾಡಿಯನ್ನು ಓಡಿಸಿಕೊಂಡು ನಡು ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಹಾಸನದ ಕಡೆಯಿಂದ ರಾಜ್ಯ ಹೆದ್ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ.ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಕುದುರೆಯಂತೆ ಇದ್ದಿರಬಹುದಾದ ಆ ಗಾಡಿಯ ಕುದುರೆ ಈ ಮುದುಕನ ಚಾಟಿಯ ಏಟು ಮತ್ತು ಕೆಟ್ಟ ಬೈಗುಳಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗಿ ಒಂದು ಬಡಕತ್ತೆಯಂತೆ ಆ ಗಾಡಿಯನ್ನು ಮನಸಿಲ್ಲದೆ ಎಳೆಯುತ್ತಾ ಟಾರು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಕುಂಟುತ್ತಾ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿತ್ತು.
ಹಿಂದೆ ಎಲ್ಲೋ ನೋಡಿದಂತಿದ್ದ ಮುದುಕ.‘ನೀನೇ ಅಲ್ಲವೇ ಆವತ್ತು ಮೈಸೂರಿನ ಗಾಂಧಿ ವೃತ್ತದ ಬಳಿ ಕೊಳಕು ಬಿಕ್ಷುಕನಂತೆ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕು ಆಮೇಲೆ ಸಿಗುತ್ತೇನೆಂದು ಯಾಮಾರಿಸಿ ಹೋದ ಸೂಫಿ ಸಂತ’ ಅಂತ ಆ ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಆತನನ್ನು ತಡೆದು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಕೇಳಿದ್ದೆ.
‘ನೀನು ಹುಚ್ಚ ಇರಬೇಕು.ಅದಕ್ಕೆ ನಿನಗೆ ಕಂಡಕಂಡವರೆಲ್ಲ ಸೂಫಿಸಂತರ ಹಾಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾರೆ.ಈಗ ನನಗೆ ದಾರಿ ಬಿಡು.” ಎಂದು ಆತ ನನ್ನ ದೂಡಿ ಹೋಗಲು ನೋಡಿದ್ದ.
ಹೋಗಲಿ ಬಿಡು ಸಂಜೆ ಎಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತೀಯಾ’ ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದೆ.
‘ ದೊಡ್ಡ ಮೈದಾನದ ಬಳಿ ಇರುವ ಖಬರಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ’ ಎಂದು ಆತ ನಕ್ಕಿದ್ದ.
ಖಬರಸ್ಥಾನ ಅಂದರೆ ಮುಸಲ್ಮಾನರ ಸ್ಮಶಾನ.
ಆದರೆ ಮೈಸೂರಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡಮೈದಾನದ ಬಳಿ ಖಬರಸ್ಥಾನ ಇರುವುದು ನನಗಂತೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
‘ನಿಜ ಹೇಳು ಯಾವ ಖಬರಸ್ಥಾನ’ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ‘ನನ್ನ ಗುರುವಿನ ಗೋರಿ ಇರುವ ಖಬರಸ್ಥಾನ” ಅಂದಿದ್ದ.
“ನಿನ್ನ ಗುರುವಿನ ಹೆಸರೇನು ಅಂದರೆ ‘ ನನ್ನ ಗುರುವಿನ ಹೆಸರು ಹೇಳುವ ಯೋಗ್ಯತೆ ನನಗೂ ಇಲ್ಲ ಕೇಳುವ ಯೋಗ್ಯತೆ ಹುಚ್ಚನಾದ ನಿನಗೆ ಮೊದಲೇ ಇಲ್ಲ’ ಎಂದು ಆ ಬಡ ಕುದುರೆಗೆ ಅಶ್ಲೀಲವಾಗಿ ಬೈದು ಮಾಯವಾಗಿದ್ದ.sufi7

ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಮೈಸೂರಿನ ಗಾಂಧಿಚೌಕದ ಎದುರಿಗಿರುವ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಮಾಂಸಾಹಾರಿ ಹೋಟೆಲಿನ ಎದುರಿನ ಬೀಡಾ ಅಂಗಡಿಯ ಎದುರು ನಿಂತಿದ್ದಾಗ ಈ ಮುದುಕ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ನೋಡಲು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ.
ನನ್ನನ್ನು ತದೇಕಚಿತ್ತನಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಈತನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕೊಳೆತ ಒಂದು ಸೇಬು ಹಣ್ಣಿತ್ತು.ಅದನ್ನು ತಿಂದು ಮುಗಿಸಲೋ ಇಲ್ಲಾ ಹಾಗೇ ಉಳಿಸಲೋ ಎಂಬಂತಹ ದ್ವಂದ್ವದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿದ್ದಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆತನ ಕಣ್ಣಿನ ಹಸಿವು.
ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವನು ‘ಇಲ್ಲಿ ಬಾ’ ಎಂದು ಕರೆದಿದ್ದ.ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಒಂದು ಕೊಳಕು ಚೀಲವನ್ನು ತೋರಿಸಿ ‘ಇದು ನನ್ನ ಚೀಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ನೋಡಿಕೋ.ಹತ್ತು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದು ಹೋದವನು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷದಲ್ಲೇ ಬಂದಿದ್ದ.
‘ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ನಿನ್ನ ಕೊಳಕು ಚೀಲವನ್ನು ಕಾದದ್ದಕ್ಕೆ ನನಗೇನು ಕೂಲಿ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದೆ.
ಕೂಲಿ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ಆತ ತನ್ನ ಬಲಗೈಯ ಹೆಬ್ಬೆರಳನ್ನು ನನ್ನ ಮೂಗಿನ ಬಳಿ ತಂದು ಮೂಸಲು ಹೇಳಿದ್ದ.
ಮೂಸಿ ನೋಡಿದರೆ ಇದುವರೆಗೆ ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮೂಸಿರದ ಅಧ್ಬುತ ಸುಗಂದ!.
ನನ್ನ ಅರಳಿದ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿದ ಆತ ನಗುತ್ತ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟಿದ್ದ .ನೀನು ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತೀಯಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ ಇದೇ ರೀತಿ ‘ದೊಡ್ಡ ಮೈದಾನದ ಬಳಿ ಇರುವ ಖಬರಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ’ ಎಂದು ಮಾಯವಾಗಿದ್ದ.

ಈ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಆತನನ್ನು ನಾನು ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ.ಆದರೆ ಆ ಬಡಕಲು ಕುದುರೆ ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಹುಡುಕಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದೆ.ಹಾಗೆ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಬನ್ನಿ ಮಂಟಪದ ಕಡೆ ಮೈಚಾಚಿರುವ ಸ್ಮಶಾನದ ಬಳಿ ಹೋಗಿದ್ದೆ.ಈ ಸ್ಮಶಾನದ ಒಳಗೆ ಸಂತನೊಬ್ಬನ ಗೋರಿ ಇದೆ.ಈ ಗೋರಿಯ ಎದುರುಗಡೆ ಒಂದು ಮಹಲ್ ಇದೆ.ಸುಲ್ತಾನನೊಬ್ಬ ಮಲಬಾರಿನ ಕಡೆಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸುಂದರಿಯೊಬ್ಬಾಕೆಯನ್ನು ವರಿಸಿ ತಂದು ಇಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿದನೆಂದೂ ಆಕೆಗಾಗಿ ಈ ಮಹಲನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸಿದನೆಂದೂ ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.sufi10
ಇನ್ನೊಂದು ಕಥೆ ಬೇರೆಯೇ ಇದೆ.ಹೋಗಲಿ ಬಿಡಿ.ಹಳೆಯ ಕಥೆಗಳು ಕೇಳಲು ಅಷ್ಟೇನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ಕಳೆದ ಗುರುವಾರ ಇರುಳು ಸಣ್ಣಗೆ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವಾಗ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡಿದ್ದೆ.ಅಂಗವಿಕಲ ಮುದುಕನೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಮೂರುಚಕ್ರಗಳ ಗಾಡಿಯನ್ನು ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿಕೊಂಡು ಗಾಡಿಯಿಂದ ಇಳಿದು ನೆಲದಲ್ಲಿ ತೆವಳುತ್ತಾ ಹೋಗಿ ಒಂದು ಕಡೆ ಕೂತುಕೊಂಡು ಉಚ್ಚೆಹುಯ್ಯಲು ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದ.ಆತನ ಕಷ್ಟ ನೋಡುತ್ತಾ ಬೇರೇನೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಾಗದೆ ನಾನೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಆತ ಹುಯ್ದುಮುಗಿಸಿ ಮತ್ತೆ ತೆವಳುತ್ತಾ ಬಂದು ಗಾಡಿ ಹತ್ತಿದಾಗ ಆತನ ಮುಖ ಕಾಣಿಸಿತ್ತು.
ಅದೇ ಮುದುಕ ಮತ್ತೆ ಮೂರನೇ ಬಾರಿ ನನ್ನಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ.
‘ಸರಿ,ಹೋಗು. ಹಗಲು ಹೊತ್ತು ಎಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತೀಯಾ ಹೇಳು.ನಿನ್ನ ಕಥೆ ಏನೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ.ಸುಮ್ಮನೆ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದನ್ನಾದರೂ ಕಲಿಸು’ ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದೆ.
‘ನಾಳೆ ಶುಕ್ರವಾರ ಸಂಜೆ ಅರಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ.ಅಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತೇನೆ’ ಅಂದಿದ್ದ
ನಿನ್ನೆ ಸಂಜೆ ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲಿಂದಲೂ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ.ನಾನು ಈ ಸಂಜೆ ಮತ್ತೆ ಅವನನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತ ಹೊರಟಿರುವೆ.sufi5

5th October 2014

(Photos of Sufi & Sufi Begging Bowls From Collection)

ಹಂದಿಗಳೂ ಮತ್ತು ಅಂಕಣಕಾರನೂ…

marriage-thoughtಹಂದಿಯನ್ನು ಕಬಳಿಸಿದರೆ ನರಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ಹಂದಿಯ ಗುಣಗಳು ಬರುತ್ತವೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಹಂದಿಯನ್ನು ಕಬಳಿಸದ ಪಂಗಡಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಮತಪಂಡಿತರೊಬ್ಬರು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಫರ್ಮಾನು ಹೊರಡಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಇದು ಹೀಗೇ ಮುಂದುವರಿದರೆ ಕೋಳಿಯನ್ನು ಕಬಳಿಸದ ಪಂಗಡಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಮತಪಂಡಿತರು, ಜಿರಳೆಯನ್ನು ಕಬಳಿಸದ ಪಂಗಡಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಮತಪಂಡಿತರು, ಕೋಣವನ್ನು ಕಬಳಿಸದ ಪಂಗಡಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಮತಪಂಡಿತರುಗಳು ಇವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಬಳಿಸುವ ನರಮನುಷ್ಯರ ಕುರಿತು ಇಂತಹದೇ ಫರ್ಮಾನುಗಳನ್ನು ಹೊರಡಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಹಾಗಾಗಿ ಇನ್ನುಮುಂದೆ ಈ ಭೂಲೋಕದ ತುಂಬ ಹಂದಿಯ ಗುಣವುಳ್ಳ, ಕೋಣನ ಗುಣವುಳ್ಳ, ಜಿರಳೆಯ ಗುಣವುಳ್ಳ, ಕೋಳಿಯ ಗುಣವುಳ್ಳ ಹೀಗೆ ಮನುಷ್ಯರು ಕಬಳಿಸುವ ಎಲ್ಲ ಜಂತುಗಳ ಗುಣವುಳ್ಳ ಮನುಷ್ಯರೇ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಲಿದ್ದಾರೆ.

ಇದರಿಂದಾಗಿ ಇಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಸರ್ವ ಜನಾಂಗದ ಶಾಂತಿಯ ತೋಟವಾಗಿದ್ದ ಈ ನಾಡು ಇನ್ನುಮುಂದೆ ಕಬಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರ ನೆಲವೀಡಾಗಿ, ಅಸಲಿ ಮನುಷ್ಯಗುಣಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಜನಾಂಗದ್ವೇಷ, ಕೋಮುವಾದ, ಯುದ್ಧ ಮತ್ತು ಅಣುಬಾಂಬುಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಶಾಂತಿಯೂ, ನೆಮ್ಮದಿಯೂ ಇಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ನಾನಾದರೋ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂಬ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಆದರೆ ದುರಾದೃಷ್ಟವೋ ಎಂಬಂತೆ ಈ ಕನಸಿನ ಫಲವಾಗಿಯೇ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಕೊಂಚ ಅಶಾಂತಿಯೂ, ಹೆದರಿಕೆಯೂ ಉಂಟಾಯಿತು.ಏಕೆಂದರೆ ಕೆಲವು ಕಾಲದ ಹಿಂದೆ ಕೊಡಗಿನ ಕಾಡಿನೊಳಗಡೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ನನ್ನ ಅಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯ ಸಹಜ ಆಸೆಯಿಂದಾಗಿ ಬಹಳ ಸುಂದರಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದ್ದ ನಾಡಹಂದಿಯೊಂದರ ಮಾಂಸವನ್ನು ಸೇವಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ.

ಆ ನಾಡ ಹಂದಿಯನ್ನು ಬಹಳ ಜತನದಿಂದ ಸಾಕಿದ್ದ ಯಜಮಾನನೂ ಒಲ್ಲದ ಮನಸಿನಿಂದಲೇ ಅದನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ್ದ.

ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಅದನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲೇ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು.

madikeri-yesterday4-1ಏಕೆಂದರೆ ದಟ್ಟಕಾಡಿನ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಆತನ ಮನೆಯ ಹಂದಿಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಸುಂದರಳಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಹೆಣ್ಣು ಹಂದಿಯನ್ನು ಕೂಡಲೆಂದು ಕಾಡಿನೊಳಗಿಂದ ಗಂಡು ಕಾಡು ಗಂಡು ಹಂದಿಯೊಂದು ಬಂದು ರಂಪ ಮಾಡಿ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಹೋಗುವಾಗ ಆತನ ಬಾಳೆಯ ಗಿಡಗಳನ್ನೂ, ಗೆಣಸಿನ ಬುಡಗಳನ್ನೂ, ತರಕಾರಿಯ ಮಡಿಗಳನ್ನೂ ಧ್ವಂಸವೆಸಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು.ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ನಿಯತ್ತಾಗಿ ಮರಿಗಳನ್ನು ಹೆತ್ತು ತನ್ನ ಆದಾಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಹೆಣ್ಣು ಹಂದಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ ತನ್ನ ತೋಟವನ್ನೂ,ಗೆಣಸು, ತರಕಾರಿಗಳನ್ನೂ ಕಾಡುಹಂದಿಗಳಿಗೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತ ಆತ ಕೊನೆಗೊಂದು ದಿನ ಅದನ್ನು ಒಲ್ಲದ ಮನಸಿನಿಂದಲೇ ಗುಂಡಿಟ್ಟು ಕೊಂದಿದ್ದ.

ಅದನ್ನು ಕೊಂದ ಸಂಕಟವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ತನ್ನ ಗೆಳೆಯರನ್ನು ಊಟಕ್ಕೆ ಕರೆದಿದ್ದ.

ಆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಏನಕ್ಕೋ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು ಈ ಸಂಕಟ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಔತಣಕೂಟದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ.

ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಕಾಣಸಿಗದ ಪ್ರಕೃತಿ ಸೌಂದರ್ಯವೂ, ಪ್ರಪಂಚದ ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಸಿಗದ ಗೇರುಹಣ್ಣಿನ ಸಾರಾಯಿಯೂ, ಅಂಬಟೆ ಹಣ್ಣಿನ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿಯೂ, ಪ್ರೀತಿಯ ಹೆಣ್ಣುಹಂದಿಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲೇಬೇಕಾಗಿಬಂದ ಆ ಯಜಮಾನನ ಸಂಕಟವೂ ಎಲ್ಲವೂ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲೊಂದು ಮಹಾಕಾವ್ಯದಂತ ರೌದ್ರಶೋಕಶೃಂಗಾರಭರಿತ ವಾತಾವರಣ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿತ್ತು.ಒಲ್ಲದ ಮನಸಿನಿಂದಲೇ ಆ ಔತಣಕೂಟವನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನಾನು ಆಮೇಲೆ ಆ ಮಹಾಕಾವ್ಯದ ಸುಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡು ನನ್ನದು ಯಾವಜಾತಿ, ಯಾವಕುಲ, ಯಾವಪಂಗಡ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆತು ಅಲ್ಲಿ ಬಡಿಸಿದ್ದನೆಲ್ಲಾ ಕಬಳಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ.

2011-05-18_8027‘ಸಾಹೇಬರೇ ನೀವು ಇದನ್ನು ತಿನ್ನಬಾರದಲ್ಲಾ, ಇದು ನಿಮಗೆ ನಿಷೇಧವಿದೆಯಲ್ಲಾ,ಇದನ್ನು ತಿಂದರೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೊರಗೆ ಹಾಕುತ್ತಾರಲ್ಲಾ’ ಎಂದು ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಹೆಣ್ಣು ಹಂದಿಯನ್ನು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಕೊಲ್ಲಬೇಕಾಗಿ ಬಂದ ಆ ಯಜಮಾನ ಅರಚುತ್ತಿದ್ದರೂ ಆತನ ಶೋಕಸಾಗರದ ಮುಂದೆ ನನ್ನ ಧರ್ಮ ದ್ರೋಹದ ಕೃತ್ಯ ಏನೇನೂ ಅಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ನಾನು ಕಬಳಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೆ.

ಆ ಇರುಳು ನಾನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದೆ.

ಕಾನನದ ನಡುವಿನ ಮಲೆಯೊಂದರ ಮೇಲಿರುವ ಆ ಮನೆಯ ಅಂಗಳದ ಇರುಳಿನ ನೀರವ ಮೌನ.ಆಕಾಶದಿಂದ ಇಳಿದೇ ಬಿಡುತ್ತಿದೆಯೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ತೂಗುತ್ತಿರುವ ತಾರೆಗಳ ತೋಟ.ಆ ಹೆಣ್ಣು ಹಂದಿಯ ಹತ್ಯೆಯ ಸಾಕ್ಷಿಯೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಸುಳಿದು ಬರುತ್ತಿರುವ ಹಸಿ ನೆತ್ತರಿನ ವಾಸನೆ,ಕುಡಿದು ಹರಟುತ್ತಿರುವವರ ಬಾಯಿಂದ ಬರುತ್ತಿರುವ ಗೇರು ಸಾರಾಯಿಯ ಪರಿಮಳ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಧರ್ಮದ್ರೋಹದ ವ್ಯಥೆ.

ಆದರೆ ಇದು ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಕ್ಯಾರೇ ಅನ್ನದೆ ಆ ಮನೆಯ ಪಕ್ಕದಿಂದ ತನ್ನ ಪ್ರೇಮಿಯನ್ನು ಕಳಕೊಂಡ ಆ ಕಾಡು ಗಂಡು ಹಂದಿ ಕೂಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು.

ತನ್ನ ಪ್ರಾಣಸಖಿಯನ್ನು ಕಳಕೊಂಡ ಗಂಡು ಹಂದಿಯೊಂದರ ನೋವಿನ ಕೂಗು.ಯಾವ ನರಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ಅರಿವಾಗದ ಅದರ ಶೋಕ ಸಂಗೀತ.ಊರ ಹಂದಿಯನ್ನು ಕಾಡು ಹಂದಿ ಸೇರಬಾರದೆಂಬುದು ನರ ಮನುಷ್ಯರು ಮಾಡಿದ ನಿಯಮ.ಇದರ ಪರಿವೆಯಿಲ್ಲದೆ ತನ್ನ ಸಖಿಯನ್ನು ಇರುಳಲ್ಲಿ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದ ಅದರ ಅಧಮ್ಯ ಪ್ರಣಯೋತ್ಸಾಹ ಮತ್ತು ನವಿರು ನವಿರು ತುಡಿತಗಳು.ಈಗ ತನ್ನ ಸಖಿಯ ಹಸಿನೆತ್ತರಿನ ಪರಿಮಳವನ್ನು ಕಾಡಿನೊಳಗಿಂದಲೇ ಘ್ರಾಣಿಸಿಕೊಂಡು ಶೋಕ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವ ಅದರ ಆಕ್ರಂದನ ಮತ್ತು ಇದು ಯಾವುದರ ಪರಿವೆಯೇ ಇಲ್ಲದೆ ಕೆಟ್ಟ ಜೋಕುಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಹರಟುತ್ತಿರುವ ಕುಡುಕ ಗಂಡಸರು.

ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಾನಂತೂ ಮನುಷ್ಯರ ನಡುವೆ ಬದುಕಲೇ ಬಾರದೆಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ ಆ ಇರುಳು ನಾನು ಅಲ್ಲೇ ನಿದ್ದೆಹೋಗಿದ್ದೆ ಮತ್ತು ಬೆಳಗೆ ಎದ್ದವನು ಅದನ್ನು ಮರೆತು ಮತ್ತೆ ನರಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಬದುಕಲು ಶುರುಮಾಡಿದ್ದೆ.2011-01-04_4107

ಹಂದಿಯನ್ನು ಕಬಳಿಸಿದ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಹಂದಿಯ ಗುಣಗಳು ಬರುತ್ತವೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಈ ದರ್ಮಗುರುಗಳು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಫರ್ಮಾನು ಹೊರಡಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಈಗ ಮತ್ತೆ ಯಾಕೋ ಹಂದಿಯ ಗುಣಗಳ ಕುರಿತ ನನ್ನ ಒಲವು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದೆ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯನ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳಿಂದಾಗಿ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ಕಳಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿ ಬಂದ ಹೆಣ್ಣು ನಾಡುಹಂದಿ ಮತ್ತು ಗಂಡು ಕಾಡುಹಂದಿಗಳ ವೃತ್ತಾಂತ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನನ್ನನ್ನು ಕೊರೆಯುತ್ತಿದೆ.

ಅದೂ ಅಲ್ಲದೆ ತನ್ನ ಬಾಳೆತೋಟ, ಮರಗೆಣಸಿನ ಬುಡ ಮತ್ತು ತರಕಾರಿ ಮಡಿಯ ಮೇಲಿನ ಕಾಳಜಿಯಿಂದಾಗಿ ತಾನು ಮಗಳಂತೆಯೇ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹೆಣ್ಣು ಹಂದಿಯನ್ನು ಗುಂಡಿಟ್ಟು ಕೊಲ್ಲಲೇಬೇಕಾಗಿ ಬಂದ ಅಸಹಾಯಕ ರೈತನ ಮಾನಸಿಕ ಒಳತೋಟಿಗಳುಗಳೂ ಇನ್ನಿಲ್ಲದಂತೆ ಕಾಡುತ್ತಿವೆ.

ಮತ್ತು ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಾ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಆ ರೈತನ ಆ ಶೋಕದ ಔತಣಕೂಟದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡು ಈ ಧರ್ಮದ್ರೋಹದಂತಹ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಈಡಾದ ಈ ಬಡ ಕನ್ನಡ ಅಂಕಣಕಾರನ ವ್ಯಥೆಯನ್ನು ಯಾವ ಛಂದಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲಿ ಎಂಬ ಸಂಕಟಗಳೂ ಶುರುವಾಗಿದೆ.

ದೂರದಲ್ಲಿರುವ ಆ ಧರ್ಮ ಗುರುಗಳ ಶಿಷ್ಯಂದಿರು ಯಾರಾದರೂ ಈ ಪಾಪಿಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ನನ್ನಲ್ಲೇನಾದರೂ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕಬಳಿಸಿದ ಆ ಹೆಣ್ಣುಹಂದಿಯ ಗುಣಗಳೇನಾದರೂ ಕಂಡುಬಂದಲ್ಲಿ ಕಾಡಲ್ಲಿರುವ ಆ ಗಂಡು ಹಂದಿಯ ಬಳಿ ಬಿಡಿ ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವೆ.

ಮತ್ತು ಗಂಡಸರನ್ನೂ ಹೆಂಗಸರನ್ನೂ ಗಂಡು ಹಂದಿಯನ್ನೂ ಹೆಣ್ಣು ಹಂದಿಯನ್ನೂ , ಮತಪಂಡಿತರನ್ನೂ, ಪಾಪಿಗಳನ್ನೂ ಕೋಣವನ್ನೂ ಎತ್ತನ್ನೂ ಎಮ್ಮೆಯನ್ನೂ ಹಸುವನ್ನೂ ಕರುವನ್ನೂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಏಕಪ್ರಕಾರದ ತನ್ನ ಅದ್ಭುತ ಮಮತೆಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಆ ಪಡೆದವನು ಈ ಪಾಪಿಯಾದ ಅಂಕಣಕಾರನನ್ನು ಮಾಫ್ ಮಾಡಲಿ ಎಂದೂ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ2010-11-17_279619th Oct 2014

photos by the Author

ವಿಶ್ವಕನ್ನಡದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಜೇಲುಪಾಲಾಗಿದ್ದವರ ಕಥೆ

3

ಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಡೆ  ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ಭಾಷಣ ಮಾಡಲು ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಮಠವೊಂದರ ಮರಿಸ್ವಾಮಿಗಳೊಬ್ಬರು ಸಿಕ್ಕಿ ‘ನಿಮ್ಮನ್ನು ಎಲ್ಲೋ ಈ ಹಿಂದೆ ನೋಡಿದ ಹಾಗಿದೆಯಲ್ಲಾ.ಆದರೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ..’ಎಂದು ಪೇಚಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.

‘ಹೌದು ನನಗೂ ಹಾಗನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ನನಗೂ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ.. ’ ಎಂದು ನಾನೂ ಪೇಚಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಆಮೇಲೆ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ನಾವಿಬ್ಬರು ಸಂದಿಸಿರಬಹುದಾದ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಾ ಕೂಡುತ್ತಾ ಕೊನೆಗೆ ನಾವಿಬ್ಬರು ಈ ಹಿಂದೆ ಸಂಧಿಸಿದ್ದ ಜಾಗ ಎಲ್ಲಿ ಎಂದು ಕಂಡು ಹಿಡಿದುಬಿಟ್ಟೆವು. ಆಮೇಲೆ ಆ ದಿನಗಳನ್ನು ನೆನೆದುಕೊಂಡು ಜೋರಾಗಿ ನಗಾಡಿಕೊಂಡೆವು.

ಏಕೆಂದರೆ ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಬ್ಬರೂ ಮುಜುಗರ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಸಂದರ್ಭವಾಗಿತ್ತು ಅದು.

ಆದರೆ ಅದು ನಡೆದು ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದು ಹೋಗಿದ್ದರೂ ಕಳೆದ ವರ್ಷವೇ ನಡೆದಿತ್ತೋ ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಇಬ್ಬರ ಮನಸ್ಸಲ್ಲೂ ಅಚ್ಚಳಿಯದೇ ಉಳಿದಿತ್ತು.

ಸಣ್ಣ ಊರೊಂದರ ಮಠವೊಂದರ ಉಸ್ತುವಾರಿ ವಹಿಸಿಕೊಂಡು ಆಗಾಗ ಮೈಸೂರಿಗೆ ಬಂದುಹೋಗುವ ಅವರು ತುಂಬ ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಹಾಗೇನೂ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.ಬೇಕು ಬೇಡದ ಹಲವು ಉಸಾಬರಿಗಳನ್ನು ಅರ್ದಂಬರ್ದ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಯಾವುದನ್ನೂ ತಾರ್ಕಿಕ ಕೊನೆ ಮುಟ್ಟಿಸದೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿರುವ ನಾನೂ ಸಂತೋಷದಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ನಮಗಿಬ್ಬರಿಗೂ ನಾವಿಬ್ಬರು ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಮೈಸೂರಿನ ಜೇಲಿನಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕಳೆದ ದಿನಗಳು ಒಮ್ಮೆಗೆ ನೆನಪಾಗಿ ಆ ನೆನಪುಗಳ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ನಗುವೂ ಉಕ್ಕಿಬಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಇಬ್ಬರೂ ಆರಾಮಾಗಿ ಹರಟುವಂತಾಯಿತು.

1ಆಗ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆವು.ಲೇಖಕರೂ, ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳೂ, ಸಮಾಜವಾದಿಗಳೂ ಕಿಕ್ಕಿರಿದು ತುಂಬಿದ್ದ ಮೈಸೂರಿನ ಮಹಾರಾಜಾ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು ಮತ್ತು ಅರಮನೆಯ ಬಳಿಯ ಮಹಾರಾಜರ ಸಂಸ್ಕೃತ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ವೇದ ಆಗಮ ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಅವರು.

ಬಹುಶಃ ಜೇಲಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಆ ಎರಡು ಇರುಳು, ಆ ಎರಡು ಹಗಲುಗಳನ್ನು ಜೊತೆಗೆ ಕಳೆಯದಿದ್ದರೆ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಜೀವಿಯೊಬ್ಬ ಬದುಕಿದ್ದ ಎಂದು ಅರಿಯದೇ ಇಬ್ಬರೂ ತೀರಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ಮಲೆನಾಡಿನ ಕಡೆಯ ಹಳ್ಳಿಯೊಂದರಿಂದ ಬಡತನ ತಾಳಲಾರದೆ ಮಠ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಅವರು ತಮ್ಮ ಚುರುಕು ಬುದ್ದಿಯಿಂದಾಗಿ ಹಿರಿಯ ಸ್ವಾಮಿಗಳ ವಿಶೇಷ ಕೃಪಾ ಕಟಾಕ್ಷಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ಬಹಳ ಬೇಗ ಉಳಿದವರನ್ನು ಹಿಂದಿಕ್ಕಿ ಮಠದ ಶಾಖೆಯೊಂದರ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದವರು.ಆದರೆ ಅದು ಯಾವುದೋ ಒಳರಾಜಕೀಯಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿ ಮರಿಸ್ವಾಮಿಗಳಾಗಿಯೇ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಜೀವಿತದ ಉಳಿದ ಅವದಿಯನ್ನೂ ಈ ವ್ಯಸನದಲ್ಲೇ ಕಳೆಯಬೇಕೆಂದು ಅವರು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿಕೊಂಡ ಹಾಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ನಾನಾದರೋ ಅವರ ಹಾಗೆಯೇ ಆದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಗೇ ಮುಗಿದುಹೋಗುವುದೆಂದು ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಆದರೆ ಈವತ್ತು ನಮಗಿಬ್ಬರಿಗೂ ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಮೈಸೂರಿನ ಜೇಲಿನ ಆ ದಿನಗಳು ನೆನಪಾಗಿ ಜೀವನ ಎಂಬುದು ಅಸಂಬದ್ಧವೂ, ಮನೋರಂಜಕವೂ ಹಾಗೂ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಜೇಲಿನಷ್ಟೇ ಮುಕ್ತವೂ ಆಗಿದೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಗೊತ್ತಾಗಿ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸಬೆಳಕು ಬಂದಂತಾಯಿತು.

ಆಗ ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವ ಕನ್ನಡ ಸಮ್ಮೇಳನವು ನಡೆದಿತ್ತು.ಆ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಹಲವು ಕುರುಹುಗಳು ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಈಗಲೂ ಉಳಿದಿವೆ.5

ಅದೆಲ್ಲ ಹೋಗಲಿ ಬಿಡಿ.

ಈ ವಿಶ್ವ ಕನ್ನಡ ಸಮ್ಮೇಳನದಿಂದಾಗಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಾಗಿದ್ದ ನಾವು ಯಾಕೆ
ಜೇಲುಪಾಲಾದೆವು ಎಂಬುದನ್ನು ಚುಟುಕಾಗಿ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ.

ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಲೇಖಕರೂ, ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳೂ, ಸಮಾಜವಾದಿಗಳೂ ಕಿಕ್ಕಿರಿದು ತುಂಬಿದ್ದ ಮಹಾರಾಜಾ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ನಾವು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಪ್ರಗತಿ ಪರವೂ, ಶೋಷಿತರ ಪರವೂ ಹಾಗೂ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿರುದ್ದವೂ ಆಗಿದ್ದವು.

ಎಂದೂ ಕಂಡು ಕೇಳರಿಯದ ಬರಗಾಲದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ ಕನ್ನಡ ನಾಡಿನ ಆ ಸಂಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೋಟ್ಯಾಂತರ ರೂಪಾಯಿ ವೆಚ್ಚಮಾಡಿ ಕನ್ನಡ ಮೇಳ ಮಾಡುವುದು ಅಮಾನವೀಯ ಎಂದು ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಭಟಿಸುತ್ತ ಘೋಷಣೆ ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮನ್ನೂ, ನಮ್ಮನ್ನು ಹುರಿದುಂಬಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಾಯಕರುಗಳನ್ನೂ ಅನಾಮತ್ತಾಗಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಪೋಲೀಸು ವ್ಯಾನಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ರಾತ್ರಿಯ ಹೊತ್ತು ಮ್ಯಾಜಿಸ್ಟ್ರೇಟರ ಮುಂದೆ ಹಾಜರು ಪಡಿಸಿ ಮೈಸೂರಿನ ಜೇಲಿನೊಳಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು.

ಮಹಾ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳಂತೆ ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದ ನಾವು ಅಲ್ಲೂ ಸುಮ್ಮನಿರದೆ ಜೇಲಿನೊಳಗೂ ಒಂದು ಪರ್ಯಾಯ ಸಮ್ಮೇಳನ ನಡೆಸಿ ಠರಾವುಗಳನ್ನು ಮಂಡಿಸಿದ್ದೆವು.

ಠರಾವುಗಳೆಲ್ಲ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಸಂಜೆಗತ್ತಲಲ್ಲಿ ಜೇಲಿನೊಳಗಿನ ಗುಲಾಬಿ ಗಿಡಗಳನ್ನೂ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಅರಳಿದ್ದ ಹೂಗಳನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಾ ನಾನು ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಜೇಲಿನೊಳಗೆ ಮಹಾರಾಜಾ ಸಂಸ್ಕೃತ ಕಾಲೇಜಿನ ವೇದ ಆಗಮ ಪುರಾಣಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಇನ್ನೊಂದು ತಂಡವೂ ಸೇರಿಕೊಂಡಿತು.

ತಮಾಷೆಯೆಂದರೆ ವಿಶ್ವ ಕನ್ನಡ ಮೇಳವನ್ನು ಉಗ್ರವಾಗಿ ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿ ಜೇಲುಪಾಲಾದ ನಾವು ಜೇಲಿನೊಳಗಡೆ ಜಂಬದಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಸಂಸ್ಕೃತ ಕಾಲೇಜಿನ ಈ ಆಗಮಿಕರು ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಅಳಲು ತೊಡಗಿದ್ದರು.

ಏಕೆಂದರೆ ಏನೂ ತಪ್ಪು ಮಾಡದೆ, ಏನನ್ನೂ ಪ್ರತಿಭಟಿಸದೆ, ತಾವಾಯಿತು ತಮ್ಮ ವೇದಪುರಾಣಶ್ಲೋಕಗಳಾಯಿತು ಎಂಬಂತೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಹುಡುಗರು ಪೋಲೀಸು ಬೇಹುಗಾರನೊಬ್ಬನ ತಪ್ಪು ಮಾಹಿತಿಯಿಂದಾಗಿ ಜೇಲುಪಾಲಾಗಿದ್ದರು.

ನಡೆದ ಸಂಭವ ಇಷ್ಟೇ.

ಮೈಸೂರು ಅರಮನೆಯ ಎದುರಿಗಿರುವ ಸಂಸ್ಕೃತ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಹುಡುಗರಿಗೆ ವಿಶ್ವಕನ್ನಡ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಾದರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಕನ್ನಡದ ಕುರಿತು ಆಳವಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಂಬಲ ಉಂಟಾಗಿತ್ತು.2

ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಅರಮನೆಯ ಕೋಟೆಯೊಳಗಿರುವ ದೇಗುಲದ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಉಪನ್ಯಾಸಕರಿಂದ ಪಂಪನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಮಹಾದೇವರವರೆಗೆ ಉಪನ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಿದ್ದರು.ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕಿಂತ ಹತ್ತು ದಿನಗಳ ಮೊದಲು ಆರಂಭವಾಗಿದ್ದ ಈ ಉಪನ್ಯಾಸ ಮಾಲಿಕೆ ಸಾಂಗವಾಗಿ ಮುಗಿದದ್ದೇ ಆದಲ್ಲಿ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಪೂರ್ಣ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಓರ್ವ ಅತ್ಯುತ್ಸಾಹೀ ಪೋಲೀಸ್ ಬೇಹುಗಾರನ ಅಚಾತುರ್ಯದಿಂದಾಗಿ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಜೇಲುಪಾಲಾಗಿ ಜೇಲೊಳಗೆ ಅಳುತ್ತಾ ಕೂರಬೇಕಾಯಿತು.

ಆದದ್ದು ಇಷ್ಟೇ.

ಆವತ್ತು ಉಪನ್ಯಾಸದ ಒಂಬತ್ತನೇ ದಿನ.

ವಿಷಯ:ಕುವೆಂಪು ಅವರ ಸಾಹಿತ್ಯ.

ಉಪನ್ಯಾಸಕರು: ಮೈಸೂರಿನ ವಿಚಾರವಾದಿಗಳೂ, ಹೋರಾಟಗಾರರೂ ಹಾಗೂ ಕನ್ನಡ ಅದ್ಯಾಪಕರೂ ಆದ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕೆ.ರಾಮದಾಸ್ ಅವರು.

ರಾಮದಾಸ್ ಅವರಿಗೆ ಉಪನ್ಯಾಸ ಮಾಡುವಾಗ ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಅತ್ತಿತ್ತ ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತಾ ತೋರಿಸುವುದು ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸ.

ಅವರ ಈ ಅಭ್ಯಾಸವೇ ಈ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಮುಳುವಾಗಿದ್ದು.

4ಸಂಜೆ ಸಂಜೆ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕೋಟೆಯೊಳಗಿನ ದೇಗುಲದ ಪ್ರಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಹೋರಾಟಗಾರ ರಾಮದಾಸರು ಜೋರಾಗಿ ಕೈಗಳನ್ನು ಬೀಸುತ್ತಾ ಸಂಸ್ಕೃತ ಕಾಲೇಜಿನ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಕುವೆಂಪು ಕಾವ್ಯದಲ್ಲಿ ಪೃಕೃತಿಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ ಅಲ್ಲೇ ಸಿವಿಲ್ ಡ್ರೆಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಬೇಹುಗಾರಿಕೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಗುಪ್ತಚರ ಪೋಲೀಸನಿಗೆ ಅದು ಹೋರಾಟದ ಕರೆಯಂತೆ ಕಂಡು ಮೇಲದಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ವೈರ್ ಲೆಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸುದ್ದಿ ಮುಟ್ಟಿಸಿದ್ದ.

ಹಾಗಾಗಿ ವಿಚಾರವಾದಿ ರಾಮದಾಸರ ಜೊತೆ ಆಗಮಿಕಶಾಸ್ತ್ರದ ಈ ಹುಡುಗರೂ ಜೇಲುಪಾಲಾಗಿ ಅಳುತ್ತಾ ಕೂರಬೇಕಾಯಿತು.

ಹೀಗೆ ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಜೇಲಿನಲ್ಲಿ ಎರಡು ಹಗಲು ಎರಡು ಇರುಳು ಜೊತೆಗಿದ್ದ ಈ ಮರಿಸ್ವಾಮಿಗಳು ಮತ್ತು ನಾನು ಇಂದು ಬೆಳಗ್ಗೆ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ಭಾಷಣದ ಮೊದಲು ಭೇಟಿಯಾಗಿದ್ದು.7ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಜೇಲಿನೊಳಗೆ ಜೊತೆಗೆ ಕಂಡದ್ದು, ಅನುಭವಿಸಿದ್ದು, ಕಷ್ಟಸುಖಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದು, ಜೇಲಿನೊಳಗಡೆ ನಾವು ಕಂಡ ಖಳರು, ಕೊಲೆಗಾರರು ಮತ್ತು ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ಇದ್ದ ಪಾತಕಿಗಳು.

ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಕನ್ನಡಿಗರು ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯರು ಮತ್ತು ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಆಕಸ್ಮಿಕಗಳಿಂದಾಗಿ ಹೀಗೆ ಬದುಕುತ್ತಿರುವವರು ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡೆವು.

(2nd November 2014)

ಬೇಬಿ ಶ್ಯಾಮಿಲಿಯ ಕುಟುಂಬ

10801966_10152655430433246_2780866210506104881_n

ನಿವಾರದ ಇಳಿಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಕಣ್ಣುಬಿಟ್ಟಾಗ ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಆ ಅನಾಡಿ ಅಣ್ಣ ತಂಗಿಯರು ಉಯ್ಯಾಲೆಯಾಡುತ್ತಿದ್ದವರು ನನ್ನ ಕಂಡೊಡನೆ ಗಾಬರಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಎದ್ದು ಬಂದು ‘ಅಣ್ಣಾ ಸ್ವಲ್ಪ ಉಯ್ಯಾಲೆ ಆಡ್ತೀವಿ ಓಡಿಸ್ಬೇಡಿ ಅಣ್ಣಾ ಪ್ಲೀಸ್.ಅಣ್ಣಾ ಪ್ಲೀಸ್’ ಅಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚೇ ನಾಟಕೀಯವಾಗಿ ಗೋಗರೆಯಲು ತೊಡಗಿದರು.
‘ ಉಯ್ಯಾಲೆ ಇರೋದೇ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತಾನೇ ಆಡಿಕೊಳ್ಳಿ’ ಅಂತ ನಾನೂ ನಾಟಕೀಯವಾಗಿ ಡಯಲಾಗ್ ಹೊಡೆದೆ.
‘ಇಲ್ಲ ಅಣ್ಣಾ ನಿಮ್ಮ ಬಿಲ್ಡಿಂಗ್ ವಾಚ್ ಮೇನ್ ಒದ್ದು ಹೊರಗೆ ಓಡಿಸ್ತಾನೆ ಅಣ್ಣಾ ಪ್ಲೀಸ್’ ಮುದ್ದು ಮುದ್ದು ಕಣ್ಣುಗಳ ಕೆದರಿದ ಕೂದಲಿನ ಆ ಬಾಲಕಿ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ನೃತ್ಯ ಮಾಡುವವಳಂತೆ ಮತ್ತೆ ಗೋಗರೆಯಲು ತೊಡಗಿದಳು.
ಅವಳ ಕೋರಿಕೆಯ ವೈಖರಿಯನ್ನು ಅವಳ ಅಣ್ಣ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಯಾರೋ ಬಿಸಾಕಲಾರದೆ ಕೊಟ್ಟಿರಬಹುದಾದ ಹರಿದು ಹೋದ ಬ್ರಾಂಡೆಡ್ ಟೀ ಶರ್ಟ್, ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ ಐವತ್ತು ರೂಪಾಯಿ ಬೆಲೆಬಾಳಬಹುದಾದ ರಸ್ತೆ ಬದಿಯ ಡಿಜಿಟಲ್ ಕೈಗಡಿಯಾರ.ಹರಿದು ಹೋಗಿದ್ದ ದೊಡ್ಡ ಸೈಜಿನ ಪ್ಯಾಂಟನ್ನು ಹಳೆಯ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಬೆಲ್ಟಿನಿಂದ ಬಿಗಿದುಕಟ್ಟಿದ್ದ ಆ ಹುಡುಗ ‘ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಆಡಿಹೋಗಲಿ ಬಿಡಿ ಅಣ್ಣ .ನನ್ನ ತಂಗಿಗೆ ಉಯ್ಯಾಲೆ ಅಂದ್ರೆ ಆಶೆ’ ಅಂತ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ನಿಂತುಕೊಂಡ.
ಅವಳು ಆಡಲು ಓಡಿಹೋದಳು.
ಅಣ್ಣ ಹತ್ತಿರ ಬಂದವನು ‘ಏನಾದ್ರೂ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಕೆಲ್ಸ ಇದ್ರೆ ಹೇಳಿ ಸಾರ್.ದುಡ್ಡೂ ಕಾಸೂ ಏನೂ ಬೇಡ ಸಾರ್.ಏನಾದ್ರೂ ಹಳೇದೂ, ಚಪ್ಲೀ,ಶೂ, ಬೆಲ್ಟೂ.ಟಾರ್ಚೂ, ವಾಚೂ ಏನಾದ್ರೂ ಕೊಟ್ರೇ ಸಾಕು.ಹಸಿವಿಗೆ ಊಟಾ ಕೊಟ್ರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ’ ಅಂದ.
‘ಏನೆಲ್ಲಾ ಕೆಲ್ಸಾ ಮಾಡ್ತಿಯಾ ಹೀರೋ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.
‘ ಗಿಡಕ್ಕೆ ನೀರೂ, ಶೂ ಒರ್ಸೋದೂ. ಸೈಕಲ್ಲು ಬೈಕು.ಕಾರು ಒರ್ಸೋದೂ. ನೀವು ಕೇಳಿದ್ರೆ ಕನ್ನಡ ಪಿಚ್ಚರ್ ಸಾಂಗಿಗೆ ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ಕೂಡಾ ಮಾಡ್ತೀವಿ’ ಅಂದ.
ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ಅನ್ನೋ ಪದ ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಉಯ್ಯಾಲೆ ಜೀಕುತ್ತಿದ್ದ ತಂಗೀನೂ ಓಡಿಬಂದು ‘ಅಣ್ಣ, ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಹಸಿದವರಿಗೆ ಊಟ ಹಾಕ್ತೀರಾ?’ ಎಂದು ಮುದ್ದು ಬರುವಂತೆ ಕೇಳಿದಳು.
ಒಂದು ಕೋನದಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಬೇಬಿ ಶ್ಯಾಮಿಲಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಬಾಲಕಿ.
ಯಾರೋ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಅಂತ ತಮ್ಮ ಮುದ್ದು ಮಗಳಿಗೆ ತಂದುಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಬಂಗಾರದ ಬಣ್ಣದ ಜಂಪರು ತೀರಾ ಹರಿದು ಹೋದ ಮೇಲೆ ಬಿಸಾಕಬೇಕಲ್ಲಾ ಅಂತ ಇವಳಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರಬೇಕು.
ಆ ಹರಿದ ಕೊಳೆ ತುಂಬಿದ ಹಳೆಯ ಜಂಪರಿನಲ್ಲೂ ರಾಜಕುಮಾರಿಯಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

‘ಕೆಲಸಾನೂ ಬೇಡಾ, ಡ್ಯಾನ್ಸೂ ಬೇಡ ಊಟ ಮಾಡಿ’ ಎಂದು ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಬಡಿಸಿದೆವು.
ಇಬ್ಬರೂ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡಿದರು.ಈಗ ನಿಮ್ಮ ಕಥೆ ಹೇಳಿ.ಯಾರು ನೀವು?
ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದಿರಿ ನಿಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಮ್ಮ ಅಜ್ಜ ಅಜ್ಜಿ ಊರು ಕುಲ ಕೇರಿ ಎಲ್ಲ ಹೇಳಿ’ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆವು.
ಅವರು ಹೇಳಿದರು.
ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನನಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಸಿನೆಮಾ ರೀಲಿನಂತೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು.
‘ಏ ನಿಮ್ಮ ಅಪ್ಪನ ಹೆಸರು ರಾಜಕುಮಾರ್ ಅಲ್ವಾ’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.
‘ಅಣ್ಣಾ ನಿಮಗೆ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದಳು.
‘ಅಮ್ಮ ಮಾಲಾಶ್ರೀ ಅಲ್ವಾ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.
ಅವರಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಅಚ್ಚರಿಯಾಯಿತು.
‘ನಿಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಅಂಬರೀಶ್ ಅವರೂ ಗೊತ್ತು’ ಅಂದೆ.
ಅವರಿಗೆ ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ಹೆದರಿಕೆಯಾಗಲು ತೊಡಗಿತು
.‘ ಅಣ್ಣಾ ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಎಲ್ಲಾ ನಿಮಗೆ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತು’ ಅಂತ ಕೇಳಿದರು.
‘ಎಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಅವರ ಎಲ್ಲರ ಫೋಟೋ ಹಾಡು ಡ್ಯಾನ್ಸು ಎಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಇದೆ’ ಅಂತ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ತೆರೆದು ತೋರಿಸುತ್ತಾ ಹೋದೆ.
ಬೇಬಿ ಶ್ಯಾಮಿಲಿಯಂತಹ ಆ ಬಾಲಕಿ ಅವಳ ಅಮ್ಮನ ಫೋಟೋ ನೋಡಿ ‘ಹಾ ನನ್ನ ಅಮ್ಮ’ ಅಂತ ಅಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಳು.
ಅವಳು ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ ನೋಡದೆ ತಿಂಗಳುಗಟ್ಟಲೆ ಆಗಿತ್ತು.
2011-11-17_5964ಅವರ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಪಿಚ್ಚರ್ ಸಾಂಗಿಗೆ ಡ್ಯಾನ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಾ ಊರೂರು ಅಲೆಯುತ್ತಾ
ನೆರೆದವರಿಂದ ಐದ್ರುಪಾಯಿ ಹತ್ರುಪಾಯಿ ವಸೂಲು ಮಾಡುತ್ತಾ ಆಂದ್ರದ ಗಡಿ ತನಕ ತಲುಪಿದ್ದವರು ಅಲ್ಲಿಂದ ವಾಪಾಸು ಪಾವಗಡ ಅರಸೀಕೆರೆಗಾಗಿ ಈ ಕಡೆ ಹೊರಟಿದ್ದವರು ಆಮೇಲೆ ಮೊಬೈಲು ಹಾಳಾಗಿ ಎಲ್ಲದ್ದಾರೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಈಗ ‘ಹೇ ರಾಜಕುಮಾರ ನಿನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಕಂದಮ್ಮಗಳು ಉಯ್ಯಾಲೆ ಆಡಲು ಬಂದವರು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೂ ಬಂದು ಊಟಮಾಡಿ ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದಾರೆ’ ಅಂತ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡರೆ ನೀವು ಕರೆಮಾಡಿದ ಗ್ರಾಹಕರು ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿಲ್ಲ ಅಂತ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.

ಅವರ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಎಲ್ಲ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾದಾಗ ಆ ಅಣ್ಣ ತಂಗಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಳವಳ ಶುರುವಾದಂತೆ ಅನಿಸಿತು.
ತುಂಬ ಬಡವನಾದರೂ ಅಪಾರವಾದ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಇರುವ ಅವರ ತಂದೆತಾಯಿಗೆ ಅವರು ಹೀಗೆ ಬೇರೆಯವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಸಿವಿಗೆ ಅನ್ನ ಕೇಳಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾದರೆ ಅಪ್ಪ ರಾಜಕುಮಾರ ಮತ್ತು ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಅಂಬರೀಶ್ ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಹಾವಿಗೆ ಹೊಡೆದು ಸಾಯಿಸುವ ಹಾಗೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾರೆ ಅಂತ ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾದ ಹಾಗೆ ಅನಿಸಿತು.
ಅದಕ್ಕೆ ಜಾಣನಾದ ಅಣ್ಣ ‘ಸಾರ್ ನಮಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಏನೂ ಕಷ್ಟ ಇಲ್ಲ.ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಒಂದು ಊರಲ್ಲಿ ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ ನೂರು ರೂಪಾಯಿಯ ಹತ್ತು ನೋಟು ಸಿಗುತ್ತದೆ.ಹಾಗೆ ಹತ್ತು ಊರಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿಗೆ ನೂರು ರೂಪಾಯಿಯ ಹತ್ತು ನೋಟು ಕೊಟ್ಟು ಕಳಿಸುತ್ತಾರೆ.ಅದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಸಾಕ್ತಾರೆ.ನಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಕಾಣ್ಸೋದಿಲ್ಲ.ಕುರುಡಿ.ಅವಳ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸಿ ಓಡಿ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ.ಗೊತ್ತಾದರೆ ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಬಡುದು ಸಾಯಿಸ್ತಾರೆ.ನಾವು ಹೋಗ್ತೀವಿ ಪ್ಲೀಸ್ ಸಾರ್.ಬಿಡಿ ಸಾರ್ ’ ಅಂತ ಗೋಗರೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ.
ಬೇಬಿ ಶ್ಯಾಮಿಲಿಯಂತಹ ಅವನ ಪುಟ್ಟ ತಂಗಿಯೂ ಪಿಳಿಪಿಳಿ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ‘ಸಾರ್ ಪ್ಲೀಸ್ ಬಿಡಿ ಸಾರ್’ ಅಂತ ಮುದ್ದು ಮುದ್ದಾಗಿ ಅಳಲು ಶುರುಮಾಡಿದಳು.

‘ನಿಮ್ಮ ಅಜ್ಜೀನೂ ನಂಗೆ ಗೊತ್ತು.ಅವರ ಹೆಸರು ಸರೋಜಾದೇವಿ ಅಲ್ವಾ’ ಅಂದೆ.‘ಅಯ್ಯೋ ಅಜ್ಜೀನೂ ಗೊತ್ತು.ಅಪ್ಪಾನೂ ಗೊತ್ತು ಚಿಕ್ಕಪ್ಪಾನೂ ಗೊತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತು ನಿಮಗೆ.ಪ್ಲೀಸ್ ಅಂಕಲ್ ಬಿಡಿ ಅಂಕಲ್’ ಅಂತ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಅರ್ದ ಹೆದರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಲು ನಾಚುಕೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದ ಕಾಲು ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ಗೋಗರೆಯಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು.
ಇರಿ ಬೈಕಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ರಾಜ್ಕುಮಾರ ರಾಜ್ಕುಮಾರಿಯರಂತೆ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಅವರ ಗುಡಿಸಿಲಿನ ಬಳಿ ಬಿಟ್ಟುಬಂದೆ.

ಗುಡಿಸಿಲಿನ ಒಳಗೆ ಹೋಗಲು ನನಗೆ ಧೈರ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ.ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಅಜ್ಜಿ ಸರೋಜಾದೇವಿ ಕುರುಡಿಯಾದರೂ ಧ್ವನಿಯಿಂದಲೇ ನನ್ನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಕೋಲುಬೀಸುತ್ತಾ ನನ್ನನ್ನು ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದ ಹಾಗೆ ಬೈಯ್ಯಲು ಶುರುಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಅಜ್ಜಿಯ ಸವತಿಯಾದ ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಅಜ್ಜಿಗೆ ನನ್ನಿಂದಾಗಿಯೇ ಸರಕಾರದಿಂದ ತಿಂಗಳಿಗೆ ಸಾವಿರದಂತೆ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ ವೇತನ ಸಿಕ್ಕಿತೆಂದು ಯಾರಿಂದಲೋ ಅರಿತ ಈ ಅಜ್ಜಿ ಕುರುಡಿಯಾದರೂ ಕೋಲು ಊರಿಕೊಂಡು ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದು ‘ನನ್ನ ಸವತೀಗೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ಯಲ್ಲ ನನಗೂ ಪಿಂಚಣಿ ಮಾಡಿಕೊಡು ಮಗಾ’ ಅಂತ ದುಂಬಾಲುಬಿದ್ದು ವರುಷಗಳೇ ಕಳೆದಿತ್ತು.
ನನ್ನಿಂದ ನಯಾ ಪೈಸೆ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.
ಹಾಗಾಗಿ ಆ ಅಜ್ಜಿ ರೇಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಧ್ವನಿಕೇಳಿಸಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಬಯ್ಯುತ್ತಿತ್ತು.

ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಈ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಟಾಟಾ ಹೇಳಿ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದೆ.

ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಓದುಗರಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿನಂತಿ.ಈ ಮೇಲೆ ಬರೆದಿರುವ ಬೇಬಿ ಶ್ಯಾಮಿಲಿಯೂ ಅವಳ ಅಣ್ಣನೂ ಅಪ್ಪ ರಾಜಕುಮಾರನೂ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ವಿಷ್ಣುವೂ,buttikorava-1a.jpg ತಾಯಿ ಮಾಲಾಶ್ರೀಯೂ, ಅಜ್ಜಿ ಸರೋಜಾದೇವಿಯೂ ಮತ್ತು ಇದೇ ತರಹದ ನೂರಾರು ಪರ್ಯಾಯ ಸಿನೆಮಾದ ಅಭಿನೇತ್ರರೂ ನೇತ್ರೆಯರೂ ಮೈಸೂರಿನ ಏಕಲವ್ಯ ನಗರ ಎಂಬ ಕೊಳೆಗೇರಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಅವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿ.

ತೀರಿಹೋದ ಜೀವವೊಂದರ ದೇವಸೌಂದರ್ಯ

dsc_0163ನಿನ್ನೆ ನಡು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಇಂತಹದೇ ಹೊತ್ತು.ಮಳೆಗಾಲದ ಮೋಡಗಳನ್ನು ಚದುರಿಸಿ ಚಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ್ದ ತುಂಟ ಸೂರ್ಯ ಬೇಕು ಬೇಕೆಂತಲೇ ಇನ್ನಷ್ಟು ವಯ್ಯಾರದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ.
ಕಡು ನೀಲಿ ಆಕಾಶದ ಪ್ರಖರತೆಗೆ ಬೆದರಿ ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟುವಂತೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕರಿಯ ಬಿಳಿಯ ಮಳೆಯ ಮೋಡಗಳು.ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದ ಭೂಮಿ, ದೂರದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ದೇವರಂತೆ ಲೋಕಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಅಭಯದಂತೆ ನಿಂತುಕೊಂಡಿದ್ದ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಅದೇ ಪರ್ವತ!
ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮನುಷ್ಯರು,ಎದ್ದು ನಿಂತಿದ್ದ ಕಟ್ಟಡಗಳು, ಎಷ್ಟು ಬೆಳೆದು ಬದಲಾಗಿದ್ದರೂ ಕಂಡೊಡನೆ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ವಾತ್ಸಲ್ಯ ಸೂಸುವ ಕಣ್ಣುಗಳು.

ಅಲ್ಲಿ ತೀರಿಹೋದ ಜೀವವೊಂದು ಅಂತ್ಯಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಕೊನೆಯ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಸುತ್ತಿದ್ದ ಬಿಳಿ ಬಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆಲ್ಲ ಅತ್ತರು ಪೂಸಿಸಿಕೊಂಡು ಆ ಅಪೂರ್ವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಎಲ್ಲದಕ್ಕು ಸಾಕ್ಷಿಯಂತೆ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಂದೆಡೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಕಾರಣೀಭೂತನಂತೆ ಒಳಗೊಳಗೆ ಖುಷಿ ಪಟ್ಟುಕೊಂಡವನಂತೆ ಉಸಿರಿಲ್ಲದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಮಲಗಿತ್ತು.
ನಾನು ತಲುಪುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮುಖವನ್ನೂ ಹತ್ತಿಯಿಂದ ಮುಚ್ಚಿ ಬಿಳಿಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಸುತ್ತಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ತಯಾರಾಗಿದ್ದರು.
ಆಯ್ತು ಇದೊಂದು ಸಲ ಕೊನೆಯ ಸಲ ಎಂಬಂತೆ ಮುಚ್ಚಿದ್ದ ಮುಖವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ತೋರಿಸಿದರು.
ಯಾವತ್ತೂ ಇದ್ದ ಹಾಗಿನ ಅದೇ ಮುಖ.
ಹೌದು ನನ್ನದೇ ಎಲ್ಲಾ ತಪ್ಪು ಆದರೆ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ನಾನು ಕಾರಣನಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುವಂತಿದ್ದ ಅದೇ ಅಮಾಯಕ ತುಂಟ ಮುಖ.ತುಟಿಗಳ ನಡುವೆ ವಿನಾಕಾರಣವೆಂಬಂತೆ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಒಂದು ಬೆಳ್ಳಿಯ ಹಲ್ಲು.
ಶೋಕತಪ್ತರ ನಡುವೆ ಕುಸಿಯುವಂತೆ ನಿಂತುಕೊಂಡಿದ್ದ ಮಡದಿ ಮತ್ತೆ ಕೊನೆಯ ಸಲ ನೋಡಲೆಂಬಂತೆ ಓಡಿಬಂದಾಗ ಆ ಮುಖವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮುಚ್ಚಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಮಂದಿರದತ್ತ ಕೊನೆಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಾಗಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲಾಯಿತು.

2011-04-20_7321ನಾನು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇದೇ ಮೊದಲ ಸಲ ಎಂಬಂತೆ ಆ ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಕೈಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.ಸಣ್ಣದಿರುವಾಗ ಹೀಗೆಯೇ ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಕೈಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ನಿಂತುಕೊಂಡಾಗ ತಲೆಯೊಳಗೆ ಬಂದು ಸೇರುತ್ತಿದ್ದ ಕಥೆಗಳು, ಕವಿತೆಗಳು!
ಭಕ್ತಿಯೂ ಇಲ್ಲದೆ ಭಯವೂ ಹುಟ್ಟದೆ ಅದರ ಬದಲು ನದಿಯಂತೆ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಹರಿದುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ತುಂಟತುಂಟ ಆಲೋಚನೆಗಳು.
ಆ ದೇವರು ಇರುವುದಾದರೆ, ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲವ ಕರುಣಿಸುವ ಕಾರುಣ್ಯ ಇರುವುದಾದರೆ ನಡುಹೊತ್ತಿನ ತಂಗಾಳಿಯ ಸುಖದಂತಹ ಅವಳೊಬ್ಬಳ ಸಾಮೀಪ್ಯ ಸಿಗಲೆಂದು ಅಮಾಯಕನಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹುಚ್ಚುಹುಚ್ಚು ದಿನಗಳು.
ಅದರಿಂದ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ಹುಚ್ಚುಹುಚ್ಚು ಆಲೋಚನೆಗಳು.
ಪುಂಖಾನುಪುಂಖವಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ಕಥೆಗಳು ಕವಿತೆಗಳು.
ಆದರೆ ದೇವರು ಇರುವುದು ಇಂತಹ ಹುಚ್ಚುಹುಚ್ಚು ಬೇಡಿಕೆಗಳಿಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ ಎಂದು ಅರಿವಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದೆ. ಅದರ ಬದಲು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಿದ್ದವನೊಬ್ಬನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹೊಕ್ಕು ಅವನೇನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಿರುವನು ಎಂದು ಅರಿಯಲು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಮಸೀದಿಗಳ ಅಗಾಧ ಏಕಾಂತದಂತಹ ಮೌನದ ಒಳಗೆ, ಗರ್ಭಗುಡಿಗಳ ಒಳಗೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತ ನಿಂತಿರುವ ದೇವಾನುದೇವತೆಗಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ. ಗಗನದ ಕಡೆ ತಲೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿರುವ ಇಗರ್ಜಿಗಳ ಬಲಿಪೀಠಗಳಲ್ಲಿ, ಕಾಡುಗಳ ಒಳಗಿನ ಭೂತಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ, ರಾಕ್ಷಸನ ಹಾಗಿರುವ ಮರಗಳ ಅನೂಹ್ಯ ಪೊಟರೆಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಮಾತೃದೇವತೆಗಳ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯೂ ಧೀನನಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಿರುವ ಬಹುತೇಕ ನರಮನುಷ್ಯರ ಬೇಡಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಗಳೇನೂ ಕಂಡು ಬರದೆ ಕಥೆಗಳಿಗೂ ಕಾದಂಬರಿಗಳಿಗೂ ವಸ್ತುವಾಗಬಲ್ಲ ಗಂಭೀರವೂ ರಸಭರಿತವೂ ಆದ ಕಥಾಪ್ರಸಂಗಗಳೇ ಕಾಣಿಸತೊಡಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸದಿರುವುದು ಅಷ್ಟೇನೂ ಕೆಟ್ಟದೇನೂ ಅಲ್ಲ ಎಂದು ಸುಮ್ಮನೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ.2010-11-03_2197

ನಿನ್ನೆ ಮಳೆ ನಿಂತ ಮೇಲಿನ ನಡು ಹಗಲ ಆ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ತೀರಿಹೋದ ಆ ದೇಹವನ್ನು ಬೆಳ್ಳನೆಯ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿ, ಅತ್ತರು ಪೂಸಿ, ಹೆಗಲಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ನಿದಾನಕ್ಕೆ ನಡೆದು, ನೋವಾಗದಂತೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಅದನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಮಂದಿರದ ನಿಶ್ಯಭ್ಧ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿ ಅದರ ಇರವಿನ ಅರಿವಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಏನೂ ಮರೆತೇ ಇಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ಕೈಕಾಲುಗಳು ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
ನಿನ್ನೆ ತಾನೇ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿ ಮುಗಿಸಿ ಎದ್ದು ಹೋಗಿರುವೆನೋ ಎಂಬಂತೆ ತುಟಿಯಿಂದ ಹೊರಡುತ್ತಿರುವ ಆರಾಧನೆಯ ವಾಕ್ಯಗಳು.
ಎಲ್ಲ ಮೊದಲೇ ನಿರ್ದರಿಸಿರುವಂತೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿರುವ ಆವಯವಗಳು.
ತಲೆಯ ತುಂಬ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿರುವ ಪಡೆದವನ ರೂಪವಿಲ್ಲದ ರೂಪ.
ನಾನೂ ಎಲ್ಲರೊಡನೆ ತೀರಿಹೋದವನನ್ನು ನರಕದ ಶಿಕ್ಷೆಯಿಂದ ಪಾರು ಮಾಡು ಪಡೆದವನೇ ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆಯ್ತು ಸರಿ ಸರಿ ಅನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಮಂದಿರದ ಗೋಪುರದ ಮೇಲಿಂದ ಹಾದು ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಮಳೆಯ ಮೋಡಗಳು.
ಹೌದು ನನ್ನ ಹಾಗೆಯೇ ನರಕದ ಶಿಕ್ಷೆಯಿಂದ ಪಾರು ಮಾಡಲೇ ಬೇಕಾದ ಈ ಜೀವವೇ ಎಂದು ನಡು ನಡುವಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಪಡೆದವನೇ ಈ ಭೂಮ್ಯಾಕಾಶ ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಎಲ್ಲ ಅಸ್ತಿತ್ವಗಳಿಗೂ ನೀನೇ ಪ್ರಕಾಶಕನಾಗಿರುವಿ.ನಿನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಸತ್ಯ, ನಿನ್ನ ವಾಗ್ದಾನ ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ವಚನಗಳೆಲ್ಲವೂ ಸತ್ಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ.ನನ್ನ ಮೊರೆಯನ್ನು ನಿನ್ನ ಮುಂದಿಟ್ಟಿರುವೆ.ನನ್ನ ಕಳೆದುಹೋದದ್ದೂ, ಬಹಿರಂಗಗೊಳ್ಳದ್ದೂ ಮತ್ತು ಬಾಹ್ಯವಾದದ್ದೂ ಆದ ಪಾಪಗಳ ಅರಿವಿರುವ ನೀನು ನರಕದ ಶಿಕ್ಷೆಯಿಂದ ಪಾರು ಮಾಡು ಪಡೆದವನೇ ಎಂದು ಜೀವವಿಲ್ಲದ ಆ ದೇಹವೂ ನನ್ನೊಡನೆ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಂತೆ ಮತ್ತೆ ತಲೆಯೊಳಗೆ ಕಥಾಪ್ರಸಂಗಗಳು ಓಡಾಡತೊಡಗಿ ಸಣ್ಣಗೆ ನಗುವೂ ಬೇಸರವೂ ಮೆಲ್ಲಗಿನ ಹೆದರಿಕೆಗಳೂ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು.dsc_0167

ಒಬ್ಬ ಪ್ರೇಮಿಯಂತೆ, ಒಬ್ಬ ವಿರಹಿಯಂತೆ, ಒಬ್ಬ ಬಂಡಾಯಗಾರನಂತೆ, ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಗಂಡಸಿನಂತೆ, ಕುಡುಕನಂತೆ, ಕಥೆಗಾರನಂತೆ, ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ವಾತ್ಸಲ್ಯಮಯಿ ನೆಂಟನಂತೆ ಬದುಕಿದ್ದ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಇನ್ನೇನು ಒಂದು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕೊನೆಗಾಲ ಬಂದಿತು ಅನಿಸಿದಾಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಸರಿಯಾಗಿದ್ದರು.
ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ತೆರಳಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲು ತೊಡಗಿದ್ದರು.
ಅದೆಲ್ಲಿ ಇತ್ತೋ ಮಿದುಳಲ್ಲಿ ಧಾರ್ಮಿಕವಾದ ಕಥಾಪ್ರಸಂಗಗಳು ಎದುರು ಬಂದವರಿಗೆ ಹೇಳಲು ತೊಡಗಿದ್ದರು.
ಖಾಸಗಿ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವಾಗ ಅನುಸರಿಸಬೇಕಾದ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕಟ್ಟುಕಟ್ಟಲೆಗಳು, ಮರಣದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಪಾಲಿಸಬೇಕಾದ ಅಂತ್ಯ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಆ ಊರಿನ ಅರಿಯದವರಿಗೆ ಹೇಳಬಲ್ಲವರಾಗಿದ್ದರು.
ಹಾಗಾಗಿ ಅದುವರೆಗೆ ಅವರನ್ನು ಧ್ವೇಷಿಸುತ್ತಿದ್ದವರೂ ಮರಣದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಅವರ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಾಗಿ ನರಕದ ಶಿಕ್ಷೆಯಿಂದ ಅವರನ್ನು ಪಾರುಮಾಡುವಂತೆ ಒಕ್ಕೊರಲಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಯಬ್ಧವಾಗಿ ಆ ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಮಂದಿರದ ನೀರವತೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಮರಣಿಸಿದ ದೇಹವನ್ನು ಆ ಊರಿನ ಅಡವಿಯೊಳಗಿನ ಖಬರಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿನೊಳಗಡೆ ಇಳಿಸಲಾಯಿತು.
ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬಂದು ಹಾಡಲು ತೊಡಗಿದ ಪಂಚವರ್ಣದ ಗಿಳಿಗಳು, ಕಾಡು ಮೈನಾ ಹಕ್ಕಿಗಳು, ಜೀಕುವ ಜೀರುಂಡೆಗಳು ಮತ್ತು ಈ ನೆಲದ ನಿಜದ ವಾರಸುದಾರರು ನಾವೇ ಎಂಬಂತೆ ಹರಿದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಇರುವೆಗಳು.ಅದಾಗಲೇ ಮಣ್ಣಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಾಗಿ ಹೋದವರ ತಲೆಯ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ನೆಟ್ಟಿದ್ದ ಗೋರಿಕಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಬಲೆ ಹರಡಿಕೊಂಡು ಉಲ್ಲಾಸದಲ್ಲಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ವಿವಿದ ಜಾತಿಗಳ ಜೇಡಗಳು.
ಯಾವ ಚಕ್ರವರ್ತಿಗೂ, ಕವಿಗೂ ಸಿಗದಂತಹ ಅಂತಿಮ ವಿಶ್ರಮದ ಜಾಗ ಈ ನನ್ನ ಕಥಾನಾಯಕನ ಪಾಲಾಗಿತ್ತು.
ನಾನು ಇದುವರೆಗೆ ಗಮನಿಸಿರದ ನುಣುಪು ಕೊಂಬೆಗಳ ನಸು ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದ ಉದ್ದನೆಯ ಎಲೆಯಿರುವ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನಿಂತಿರುವ ಸುಂದರಿಯ ಹಾಗಿರುವ ಮರ.
ಅದರ ಕೆಳಗಿನ ತಣ್ಣನೆಯ ಮಣ್ಣಲ್ಲಿ ಇನ್ನು ಅಂತಿಮ ತೀರ್ಮಾನದವರೆಗೆ ಇರುವ ಅವಕಾಶ ಈ ನನ್ನ ಕಥಾ ನಾಯಕನಿಗೆ.
ಪಡೆದವನ ಕರುಣೆಗಳ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡಿದ್ದೆdsc_0034

3rd July 2015

Photos By the Author