ನೆನಪಿನ ಹಳ್ಳಿಯ ಬಾಲಕನಿಗೆ ಈಗ ಎಂಬತ್ತೊಂದು ವರ್ಷ

ಜವರಪ್ಪ ಮತ್ತು ಎಂ,ಎನ್.ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ
ಜವರಪ್ಪ ಮತ್ತು ಎಂ,ಎನ್.ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ

ಮೈಸೂರು ಸೀಮೆ ಮತ್ತು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಹಳೆಯ ಪಳೆಯ ಪುರಾತನ ಛಾಯಾಚಿತ್ರಗಳನ್ನು  ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವನಿಗೆ  ಲೇಖಕಿ ಪದ್ಮಾ ಶ್ರೀರಾಂ ಸುಮಾರು ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಿಂದಿನ ಕಪ್ಪು ಬಿಳುಪು   ಫೋಟೋವೊಂದನ್ನು ತಮ್ಮ ಚೀಲದೊಳಗಿಂದ ತೆಗೆದು ತೋರಿಸಿದರು. ಆಗ ತಾನೇ ಹದಿಹರೆಯಕ್ಕೆ ತಿರುಗುತ್ತಿರುವ ಬಾಲಕನೊಬ್ಬ  ಸುಮಾರು ಮೂವತ್ತರ ಆಜುಬಾಜಿನಲ್ಲಿರುವ  ತರುಣನ ಜೊತೆ ಹರಿಯುತ್ತಿರುವ ನದಿಯೊಂದರ ದಡದಲ್ಲಿ ನೀರಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಳಿಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕೂತಿರುವ ಫೋಟೋ. ಬಾಲಕನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣಗಿನ ಗೌರವ ಮಿಶ್ರಿತ ಭಯ ಮತ್ತು ಕುತೂಹಲ. ದಪ್ಪ ಚಾಳೀಸು ದರಿಸಿರುವ ತರುಣನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಎಂತಹದೋ ಲೋಚನಾ ಲಹರಿ. ಯಾರು ನೋಡಿದರೂ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಅವರದೇ ಆದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿರುವುದು ಗೊತ್ತಾಗುವುದು. ‘ಈ ಫೋಟೋದಲ್ಲಿ ಇರುವವರು ಯಾರು ಗೊತ್ತಾ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದರು ಪದ್ಮಾ . ‘ಇಲ್ಲ’ ಅಂದೆ. ‘ರಿಮೆಂಬರ್ ಡ್ ವಿಲೇಜ್’ ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕ ಬರೆದ ಡಾ. ಎಂ.ಎನ್.ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ಅವರು ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಾ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅರಳಿದವು. `ಅವರೇ ಇವರು’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

`ಈ ಫೋಟೋದಲ್ಲಿರುವ ಬಾಲಕನಿಗೆ ಈಗ ೮೨ ವರ್ಷ. ಅವರ  ಹೆಸರು ಜವರಪ್ಪ ಅಂತ. ಶ್ರೀರಂಗಪಟ್ಟಣ ಬನ್ನೂರು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿರುವ ಕೊಡಗಳ್ಳಿಯ ಈಗಿನ ಪಟೇಲರು ಅವರು. ಮೈಸೂರಿನ ಮಂಡಿ ಮೊಹಲ್ಲದ ಶ್ರೀ ಚಿತ್ರ ಮಂದಿರದ ಮಾಲೀಕರಾಗಿದ್ದವರು. ಇದೇ ಚಿತ್ರಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಕುವೆಂಪು ಅವರು ಒಬ್ಬರೇ ಬೂತಯ್ಯನ ಮಗ ಅಯ್ಯು ಎಂಬ ಸಿನೆಮಾವನ್ನು ನೋಡಿದ್ದರು. ಇದೇ ಜವರಪ್ಪನವರ ಬೆಂಜ್ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕುವೆಂಪು ಅವರನ್ನು ಚಿತ್ರಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲಾಗಿತ್ತು.  ಹಿಂದೆ ಮೈಸೂರಿನಿಂದ ಬನ್ನೂರಿಗೆ ಕೊಡಗಳ್ಳಿ ಮೋಟಾರ್ ಸರ್ವೀಸ್ ಎಂಬ ಬಸ್ಸು ಓಡುತ್ತಿತ್ತು .ಅದರ ಮಾಲಕರೂ ಇದೇ ಜವರಪ್ಪನವರು. ೭೦ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕೊಡಗಳ್ಳಿಗೆ ಬಂದು ಹನ್ನೊಂದು ತಿಂಗಳು ತಂಗಿದ್ದ ಎಂ.ಎನ್.ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ಅವರು ಇದೇ ಜವರಪ್ಪನವರ ತಂದೆ ಪಟೇಲ್ ಜವರೇಗೌಡರ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿದ್ದು ಲೋಕವಿಖ್ಯಾತವಾದ ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಬರೆದರು. ಅವರು ಈ  ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ  ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವರ ಹಿಂದೆ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಬಾಲಕನೇ ಈ ಜವರಪ್ಪ. ವರ್ಷ ಎಂಬತ್ತೊಂದಾದರೂ ಇನ್ನೂ ಯುವಕನಂತೆ ಗಟ್ಟಿಮುಟ್ಟಾಗಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರೇ ಈ ಫೋಟೋದಲ್ಲಿರುವ ಬಾಲಕ’ ಎಂದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳತೊಡಗಿದರು.

MNSನಾನು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ತಬ್ಬಿಬ್ಬಾದೆ.ಇದು ಲೋಕ ವಿಖ್ಯಾತ ಸಮಾಜ ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಮೈಸೂರು ನರಸಿಂಹಾಚಾರ್ ಶ್ರೀನಿವಾಸ್  ಅವರ ಹಳೆಯ ಫೋಟೋ. ಭಾರತ ದೇಶದ ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕುರಿತು ಅದುವರೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಯುರೋಪ್ ಪ್ರೇರಿತ, ಅಮೇರಿಕಾ ಪ್ರೇರಿತ ಅಧ್ಯಯನಗಳ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಮೊಟಕುವಂತೆ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಬರೆದ ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ಮತ್ತು ಅವರ ಜೊತೆ ನದಿಯ ನೀರಲ್ಲಿ ಕಾಲಾಡಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿರುವ ಜವರಪ್ಪ ಎಂಬ ಕೊಡಗಳ್ಳಿಯ ಬಾಲಕ. ಬಾರತದ ಜಾತಿ ಆದಾರಿತ ಗ್ರಾಮೀಣ ಚುನಾವಣಾ ರಾಜಕೀಯದ ಕುರಿತು ನಿರರ್ಗಳವಾದ ಅರಿವು ಹೊಂದಿದ್ದ ಶ್ರೀನಿವಾಸನ್ ಅವರನ್ನು ಅವರ ತಾರುಣ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕುತೂಹಲದ ಕಣ್ಣಿಂದ ನೋಡಿದ್ದ ಬಾಲಕ ಈಗ ಜವರಪ್ಪನಾಗಿ, ಪಟೇಲರೂ ಆಗಿ, ಸಿನೆಮಾ ಮಂದಿರ, ಬಸ್ಸುಗಳ ಮಾಲೀಕನೂ ಆಗಿ ಅಷ್ಟೊಂದು ವಯಸ್ಸಾಗಿದ್ದರೂ  ಯುವಕನಂತೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿರುವುದು!
`ಕೊಡಗಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗೋಣ್ವಾ ಮೇಡಂ’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.`ನಾನು ರೆಡಿ’ ಅಂದರು. ಹಾಗೆ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಕೊಡಗಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಪಟೇಲ್ ಜವರಪ್ಪನವರನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಿ, ಕಣ್ತುಂಬ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬಂದೆವು.
DSC_6606ಒಂದು ಚೂರೂ ಭಾವುಕರಾಗದ, ಈಗಲೂ ಅಷ್ಟೇ ಖಡಕ್ಕಾಗಿರುವ ಜವರಪ್ಪನವರು ನಮಗಂತೂ ಇಷ್ಟವಾದರು. ಇನ್ನೂರು ವರ್ಷಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಹಳೆಯದಾದ ಅದೇ ತೊಟ್ಟಿಯ ಮನೆ. ಅದೇ ನ್ಯಾಯ ಪಂಚಾಯ್ತಿಯ ಚಾವಡಿ, ಅದೇ ದನದ ಕೊಟ್ಟಿಗೆ, ಐದು ಜನ ಸಹೋದರರು ಬದುಕಿದ್ದ ಐದು ಹಳೆಯ ಕಟ್ಟಡಗಳು. ಅದೇ ನಾಡಹೆಂಚಿನ ಮಾಡುಗಳು. ಅವೇ ತೊಲೆಗಳು, ಅವೇ ಬಾಗಿಲುಗಳು.ಇಲ್ಲಿ ಕಾಲವೇ ಸರಿದು ಹೋಗಿಲ್ಲವೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಬೀಸದೇ ನಿಂತು ಕೊಂಡಿರುವ ಗಾಳಿ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ೧೯೬೭ರ ಮಾಡೆಲ್ಲಿನ ಬೆಂಜ್ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಜವರಪ್ಪನವರು ಅದನ್ನು ಧರ್ಮಸ್ಥಳದ ಮಂಜೂಷಾ ಸಂಗ್ರಹಾಲಯಕ್ಕೆ ದಾನವಾಗಿ ಕೊಟ್ಟು ಈಗ ಒಂದು ಸಾಧಾರಣ ಸರಳ ಕಾರು ಚಾಲಿಸಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡುತ್ತಾರೆ. ಮನೆಯೊಳಗೆ ಆಳುಕಾಳುಗಳು, ಅಡುಗೆಯ ಹೆಂಗಸರು ಒಂದು ಕಾಲದ ಕೊಡಗಳ್ಳಿ ಈಗಲೂ ಹಾಗೇ ಇದೆಯೇನೋ ಎಂಬಂತೆ  ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ‘ಸರ್, ಎಂ.ಎನ್.ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ನಿಮ್ಮ ಊರಲ್ಲಿ ವರ್ಷದಷ್ಟು ಕಾಲ ಇದ್ದು ಲೋಕವಿಖ್ಯಾತ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಬರೆದರು, ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಊರಿಗೆ ರಾಮಾಪುರ ಅಂತ ಹೆಸರಿಟ್ಟರು. ಆದರೆ ಕೊಡಗಳ್ಳಿ ಎಂದು ಕರೆದಿದ್ದರೆ ನಿಮ್ಮ ಊರೂ ಲೋಕ ವಿಖ್ಯಾತವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲವೇ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ.
ಜವರಪ್ಪನವರು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯಿಂದೇನೂ ವಿಚಲಿತರಾಗಲಿಲ್ಲ.
javarapa‘ಅವರಿಗೆ ಅವರದೇ ಕಾರಣಗಳಿರಬಹುದು. ಕಾನೂನು ಕಟ್ಟಲೆಗಳಿರಬಹುದು. ಅದರಲ್ಲಿ ಬರುವ ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಜನರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನೂ ಬದಲಿಸಿದ್ದಾರೆ, ನಮ್ಮ  ಅಣ್ಣ ತಮ್ಮಂದಿರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನೂ ಬದಲಿಸಿದ್ದಾರೆ .ಉದಾಹರಣೆಗೆ ನನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಅಣ್ಣ ಮರಿಗೌಡರ ಹೆಸರನ್ನು ರಾಮೇಗೌಡನೆಂದೂ, ಎರಡನೆಯ ಅಣ್ಣ ರಾಮಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು ಲಕ್ಷ್ಮಣನೆಂದೂ, ಮೂರನೆಯ ಅಣ್ಣ ಚೆನ್ನಿಗರಾಯಪ್ಪನನ್ನು ಭರತನೆಂದೂ ಹಾಗೂ ಜವರಪ್ಪನಾಗಿರುವ ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಬರೀ ಹುಡುಗನೆಂದೂ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ.ಅವರ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳು ಅವರದ್ದು.ನಮ್ಮ ಬದುಕು ನಮ್ಮದು’ ಎಂದು ಖಡಕ್ಕಾಗಿ ಅಂದರು.
ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಜವರಪ್ಪನವರು ಎಂ.ಎನ್.ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ಅವರ ದೊಡ್ಡ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಓದಿಕೊಂದಿರುವ ಹಾಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಪುಸ್ತಕದ ಕುರಿತು ಅವರಿಗೆ ಅವರದೇ ಆದ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳೂ ಇದ್ದ ಹಾಗಿತ್ತು. ಪುಸ್ತಕವೊಂದನ್ನು ಬರೆಯಲು ಕೊಡಗಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಹನ್ನೊಂದು ತಿಂಗಳು ವಾಸವಿದ್ದ ಸಮಾಜಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ಮತ್ತು ಅವರನ್ನು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬಾಲಕ ಜವರಪ್ಪ. ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಅದೇ ಊರಲ್ಲಿ, ಅದೇ ತೊಟ್ಟಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ  ಆಗ ಬಾಲಕನಾಗಿದ್ದ ಜವರಪ್ಪ ಈಗ ಪಟೇಲ್ ಜವರಪ್ಪನವರಾಗಿ ರೂಪಾಂತರಗೊಂಡಿರುವಾಗ ಅವರೊಡನೆ ಹಳೆಯ ಕತೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ ಹೋಗುವುದು ಒಂದು ಅಪೂರ್ವ ಅನುಭವವಾಗಿತ್ತು.
javarapa 2.jpgಈ ಜವರಪ್ಪನವರನ್ನು ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಹುಡುಗನೆಂದು ನಮೂದಿಸಿರುವ ಎಂ.ಎನ್.ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ಪ್ರಸಂಗವೊಂದನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. ರಾಮಾಪುರವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಕೊಡಗಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ  ಬೈಗುಳದಲ್ಲೂ, ಜೋರು ಬಾಯಲ್ಲೂ,ಶಾಪ ಹಾಕುವುದರಲ್ಲೂ ಖ್ಯಾತಳಾಗಿದ್ದ ಒಬ್ಬಳು ವಿದವೆ ಮುದುಕಿ ಇದ್ದಳು. ಈ ಮುದುಕಿಯ ಶಾಪ ಮತ್ತು ಬೈಗುಳಗಳ ನಿಜವಾದ ವೈಖರಿ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕಿದ್ದರೆ ಆಕೆಯ ಕೋಳಿಯೊಂದನ್ನು ಅಪಹರಿಸಬೇಕೆಂದೂ, ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಸಹಾಯವಾಗುವುದಾದರೆ ಕೋಳಿಯನ್ನು ಕದಿಯುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ತಾನು ಮಾಡಲು ರೆಡಿಯೆಂದೂ  ಬಾಲಕನಾಗಿದ್ದ ಇದೇ ಜವರಪ್ಪ ಸಮಾಜಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ರಿಗೆ ಸಲಹೆ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಜವರಪ್ಪ ಕೋಳಿ ಕದ್ದರೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬುದು ಆ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿಲ್ಲ. `ಜವರಪ್ಪನವರೇ ನೀವು ನಿಜವಾಗಿ ಕೋಳಿ ಕದ್ದು ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ಅವರ ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದಿರಾ?’ ಎಂದು ಕೇಳಬೇಕೆಂದಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅವರ ಗಂಭೀರ ನಡೆ ನುಡಿ, ಶಿಸ್ತು ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಆಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳಲು ಮನಸೂ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಗೆ ಸಮಯವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದಲ್ಲದೆ ಎಂ.ಎನ್.ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ಸಂಶೋಧನೆಗಾಗಿ ವಾಸವಿದ್ದ  ಕೊಡಗಳ್ಳಿಯ ಪಟೇಲರ ಕೊಟ್ಟಿಗೆ  ಮನೆಯನ್ನೂ ನೋಡಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಯಾಕೋ ಜವರಪ್ಪನವರು ಆ ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ಮನೆಯನ್ನು ನಮಗೆ ದೂರದಿಂದಲೇ ತೋರಿಸಿದರು. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗೋವುಗಳಿಂದಲೂ, ಗಂಜಲ ಸಗಣಿಗಳ ಪರಿಮಳದಿಂದಲೂ, ನಾನಾ ಬಗೆಯ ಕ್ರಿಮಿಕೀಟಗಳಿಂದಲೂ, ರಕ್ತ ಹೀರುವ ಉಣ್ಣಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಹುಳ ಹುಪ್ಪಟೆಗಳಿಂದಲೂ, ಜೀತದಾಳುಗಳಿಂದಲೂ ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದ ಆ ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ನೋಡಿದರೆ ಒಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ  ಕುಸಿದು ಶಿಥಿಲವಾಗಿ ಮರುಕ ಹುಟ್ಟಿಸುವಂತೆ ನಿಂತಿತ್ತು. ರಾಮಾಪುರವೆಂದೇ ಜಗತ್ ವಿಖ್ಯಾತವಾಗಿರುವ ಕೊಡಗಳ್ಳಿಯ ಪಟೇಲರ ಮನೆತನದ ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ಮನೆ. ಆ ಕಾಲದ ಎಲ್ಲ ವೈಭವ ಹಾಗೂ ನರಕಗಳ ಸಂಕೇತವಾಗಿರುವ ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ಮನೆ. ಎಂ.ಎನ್,ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ಹನ್ನೊಂದು ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ಊಟವನ್ನೂ, ಶೌಚವನ್ನೂ, ಅಧ್ಯಯನವನ್ನೂ, ನಿದ್ರೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಿದ್ದ ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ಮನೆ.
ಯಾಕೋ ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಬಸವಳಿದು ಮಲಗಿತ್ತು.

ಎಂ.ಎನ್.ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ಮೂಲತ: ಕೊಡಗಳ್ಳಿಗೆ ಮೂರು ಮೈಲು ದೂರವಿರುವ ಇನ್ನೊಂದು ಹಳ್ಳಿಯವರು.ಆದರೆ ಆಕ್ಸ್ ಪರ್ಡ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದಲ್ಲಿ ಸಂಶೋಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವರು. ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ವರ್ಷದ ಕ್ಷೇತ್ರಾಧ್ಯಯನದ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ ಕೊಡಗಳ್ಳಿಯನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿ ಹನ್ನೊಂದು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದರು.ಅವರು ಕೊಡಗಳ್ಳಿಯನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಲೂ ಕೆಲವು ಕಾರಣಗಳಿದ್ದವು. ಒಂದನೆಯದಾಗಿ ಕೊಡಗಳ್ಳಿ ಬಹುಜಾತಿಗಳ ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಾಗಿತ್ತು.ಮತ್ತು ಕನ್ನಡ ಬಾಷಿಕರ ಹಳ್ಳಿಯಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಕನ್ನಡಿಗರೇ ಆದ ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ರಿಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗಿತ್ತು. ಮೂರನೆಯದಾಗಿ ಶ್ರೀನಿವಾಸರ ಪೂರ್ವಜರು ತಮಿಳುನಾಡಿನಿಂದ ಬಂದು ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ನೆಲೆಸಿದ್ದರಿಂದ ತಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ನೆಲೆಗಳೂ ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಬಹುದಿತ್ತು.ಮೈಸೂರು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಕುಟುಂಬಗಳು ಯಾಕೆ ತಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮೈಸೂರು ಸೇರಿಕೊಂಡು ವಿದ್ಯಾವಂತರಾಗಿ ಇಂಗ್ಲಿಷು ಕಲಿತುಕೊಂಡು, ಉದ್ಯೋಗವನ್ನೂ ಹೊಂದಿ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬಂದರು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಅವರಿಗೆ ಅರಿಯಬೇಕಿತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ ನೀರಾವರಿಯ ಲಾಭ ಪಡೆದು ಭತ್ತ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಹಳ್ಳಿಯಾಗಿರಬೇಕು. ಆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಕಮ್ಮಾರರು, ಬಡಗಿಗಳು, ಕ್ಷೌರಿಕರು, ಅಗಸರು, ಕುಂಬಾರರು ಮತ್ತು ಪುರೋಹಿತರು ಇರಬೇಕು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಆ ಹಳ್ಳಿ ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆಯಿಂದ ದೂರವಿರಬೇಕು ಆದರೆ ದಿನಕ್ಕೊಂದು ಬಸ್ಸಾದರೂ ಬಂದು ಹೋಗಬೇಕು. ಹೀಗೆ ಇಂತಿಪ್ಪ ಎಲ್ಲ ಅರ್ಹತೆಗಳನ್ನೂ ಹೊಂದಿದ್ದ ಕೊಡಗಳ್ಳಿಯನ್ನು ಅವರು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿದ್ದರು.

ಎಂ.ಎನ್.ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ಕೊಡಗಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸವಿದ್ದ ಪಟೇಲರ ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ಮನೆ
ಎಂ.ಎನ್.ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ಕೊಡಗಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸವಿದ್ದ ಪಟೇಲರ ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ಮನೆ
ಅಂತಹ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಪಟೇಲರ ನಾಲ್ಕನೆಯ ಮಗ ಜವರಪ್ಪ.ಆಗ ಜವರಪ್ಪನವರಿಗೆ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷ. ಈಗ ಎಂಬತ್ತೊಂದು. ಮಹಾತ್ಮಾ ಗಾಂಧಿಯವರ ಕಗ್ಗೊಲೆಯಾದ ಹದಿಮೂರನೆಯ ದಿನದಂದು ಕೊಡಗಳ್ಳಿಯಲ್ಲೊಂದು ಸಭೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಅದು ಗಾಂಧಿಯವರ ಸಾವಿಗೆ ಸಂತಾಪ ಸೂಚಿಸುವ ಸಭೆ. ಆ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಫಿ ತಿಂಡಿಯ ಸರಬರಾಜೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಗ್ರೂಫ್ ಪೋಟೋವನ್ನೂ ತೆಗೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅದಾದ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ  ಸಂಶೋಧನೆಯನ್ನು ನಡೆಸಲು ಶ್ರೀನಿವಾಸರಿಗೆ ಅನುಮತಿ ಮತ್ತು ಆಹ್ವಾನವೂ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಜೊತೆಗೆ ವಾಸಮಾಡಲು ಕೊಟ್ಟಿಗೆಮನೆಯೂ ಸಿಗುತ್ತದೆ. TRSಹನ್ನೊಂದು ತಿಂಗಳು ಆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದು ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸಿ ಬಹಳ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳನ್ನು ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ದೆಗೆಟ್ಟು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ.
ಕೊಡಗಳ್ಳಿಯ ಕುರಿತು ಅವರು ಹದಿನೆಂಟು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪರಿಷ್ಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳ ಕಂತೆ ಕ್ಯಾಲಿಫೋರ್ನಿಯಾದ ಸ್ಟಾನ್ಫರ್ಡ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದ ಅವರ ಅಧ್ಯಯನ  ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೆ. ೧೯೭೦ ರ ಏಪ್ರಿಲ್ ೨೪ ರಂದು ಗಲಬೆಕೋರರ ಬೆಂಕಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತದೆ.ಅಮೇರಿಕಾ ವಿಯಟ್ನಾಂನಲ್ಲಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಪ್ರತಿಭಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಎಸೆದ ಮೋಲೋಟೋವ್ ಕಾಕ್ ಟೈಲ್ ಬಾಂಬೊಂದು ಇವರ ಕೊಠಡಿಯ ಗಾಜನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಇವರ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟು ಹಾಕುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿದ ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ಹಲವು ಕಾಲ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಖಿನ್ನರಾಗಿ ಕುಗ್ಗಿಹೋಗುತ್ತಾರೆ.
ಆನಂತರ ಐದಾರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಸುಟ್ಟ ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಶ್ರೀನಿವಾಸ್ ತಮ್ಮ ನೆನಪಿನ ಹಂಗಿನಿಂದಲೇ ‘ ದಿ ರಿಮೆಂಬರ್ ಡ್ ವಿಲೇಜ್’  ಎಂಬ ಅದ್ಭುತವಾದ,  ಅಜರಾಮರವಾದ  ಸಮಾಜಶಾಸ್ತ್ರ ಅದ್ಯಯನದ ಪುಸ್ತಕ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನ ಟಿ.ಆರ್.ಶಾಮಭಟ್ಟರು ಅಷ್ಟೇ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ‘ನೆನಪಿನ ಹಳ್ಳಿ’  ಎಂದು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಅನುವಾದಿಸಿದ್ದಾರೆ (ಐ ಬಿ ಎಚ್ ಪ್ರಕಾಶನ, ಬೆಲೆ:ರೂ.೪೫೦). ನಾನಂತೂ ಓದುತ್ತಾ ಶ್ರೀನಿವಾಸನ್ ರ ನಿರೂಪಣೆಗೂ, ಶಾಮಭಟ್ಟರ ಅನುವಾದಕ್ಕೂ ಮರಳಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದೇನೆ.
ಲೇಖಕಿ ಪದ್ಮಾ ಶ್ರೀರಾಂ ತಮ್ಮ ಚೀಲದೊಳಗಿಂದ ತೆಗೆದು ತೋರಿಸಿದ ಹಳೆಯ ಫೋಟೋವೊಂದು ಕೊಡಗಳ್ಳಿಯನ್ನೂ, ಜವರಪ್ಪನವರನ್ನೂ, ಶ್ರೀನಿವಾಸರನ್ನೂ ಮತ್ತು ಶಾಮಭಟ್ಟರನ್ನೂ ಒಂದು ವೃತ್ತದ ಸುತ್ತ ಕೈಹಿಡಿದು ತಿರುಗಿಸುತ್ತಿದೆ.
(ಫೋಟೋಗಳು: ಲೇಖಕರದು)

(ಆಂದೋಲನದ ಹಾಡುಪಾಡು ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ)

Advertisements

ಕತ್ರೀನಾಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಕಥೆಗಳು

2012-01-25_0560ಕಂಡದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಮುಟ್ಟುತ್ತ, ಮೂಸುತ್ತ, ಮೇಯುತ್ತಾ ಒಂದು ಗಂಡಾಡಿನಂತೆ ಒಬ್ಬನೇ ಅಂಡಲೆಯುವುದು ಒಂದು ತರಹ ಚಂದ.

ಹೆಗಲ ಮೇಲೊಂದು ಮಗುವನ್ನು ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿಕೊಂಡು ತಣ್ಣಗಿನ ನೀರ ಆಳದಲ್ಲಿ ಇಂಚಿಂಚು ಇಳಿಯುವುದು ಬೇರೆಯದೇ ಚಂದ.

ನಿಮ್ಮ ಭುಜವೇ ನೀರಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಮಗುವಿನ ಪುಟ್ಟಪಾದಗಳು ಮಾತ್ರ ನೀರಲ್ಲಿ ತೊಯ್ದು ಅದು ಕೇಕೆ ಹಾಕುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.ನಾವು ಕಾಣುತ್ತಿರುವುದು ನಮಗೆಷ್ಟು ಆಪ್ಯಾಯಮಾನ ಅನಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಮಗುವೊಂದು ಲೋಕವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಸಂಭ್ರಮ, ಹೊಸ ಕಣ್ಣುಗಳೆರಡು ಜೀವಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರುವುದು, ನಮಗೆ ಸಿಲುಕದ ಅಚ್ಚರಿಗಳು ಅದಕ್ಕೆ ಎಟುಕುತ್ತಿರುವುದು ಇವೆಲ್ಲವೂ ವಿವರಿಸಲಾಗದ್ದು.

ಕಳೆದ ವಾರ ಹಾಗೆಯೇ ಆಯಿತು.

ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನಿಂದ ಬಂದಿದ್ದ ಜರ್ಮನ್ ಸಂಜಾತೆ ಯಕ್ಷಗಾನ ಕಲಾವಿದೆ ಕತ್ರೀನ್ ಮತ್ತು ಆಕೆಯ ಗೆಳತಿ ಸೂಜಾನ್ ಇವರಿಬ್ಬರನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ನನ್ನ ನಿತ್ಯ ಅಲೆದಾಟದ ದಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹೋದೆ.

ಮೊದಲೇ ನಿರ್ಧರಿಸದ ದಾರಿ, ಹೀಗೇ ಎಂದು ವಿವರಿಸಲಾಗದ ಭೂಮಿ, ಯಾರು ಹೇಗೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗದ ಮುಖಗಳು, ಪುರಾಣವೋ ಕನಸೋ ಎಂದು ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಲಾಗದ ಹಾಗುಹೋಗುಗಳು, ಆದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ಹಗಲಿನಷ್ಟೇ ನಿಖರ ಮತ್ತು ಸತ್ಯ.

ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಂಡು ಪುನಹ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದ ಕತ್ರೀನ್ ಗೆ ಈಗ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಎಲ್ಲವೂ ಹಾಗೇ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆಯಂತೆ.

‘ಇದುವರೆಗೆ ಇದ್ದ ನಾನು ನಾನಲ್ಲ ಎಂದು ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ.ಈಗ ನಾನು ಯಾರೆಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲಿ.ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದೆ’ ಎಂದು ಇಮೇಲ್ ನಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸಿ ಅದೃಶ್ಯಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ.

P1030508ನಾವು ಮೊದಲು ಹೋದ ಜಾಗ ಕೇರಳದ ಬೈತೂರಪ್ಪನ ದೇಗುಲ.ಅದು ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ಶಿವನಿಗೂ ಅರ್ಜುನನಿಗೂ ಕಾಳಗ ನಡೆದ ಜಾಗ.ಅರ್ಜುನನ ಬೆನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂಬ ಪಾರ್ವತಿಯ ಬಯಕೆಗೆ ಶಿವನು ಮಣಿದು ಒಂದು ಕಾಡುಹಂದಿಯ ರೂಪವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಆ ಹಂದಿಗಾಗಿ ಅರ್ಜುನನಿಗೂ ಆತನಿಗೂ ರಣರಂಪ ಹೋರಾಟ ನಡೆದು ಶಿವನು ಬೇಕೆಂತಲೇ ಸೋತವನಂತೆ ನಟಿಸಿದ್ದ.ಆಗ ಶಿವನ ಮೇಲೇರಿದ ಅರ್ಜುನನ ಬೆನ್ನು ಪಾರ್ವತಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿ ಆಕೆಯ ಖುಷಿಕಂಡು ಶಿವ ತಾನೂ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದ್ದ ಜಾಗವದು.

ತ್ರೇತಾಯುಗವೂ ಕಳೆದು,ದ್ವಾಪರ ಯುಗವೂ ಕಳೆದು ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಕೇರಳದ ಇರಿಟ್ಟಿಯ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಕಾಡು ಕಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಈ ಹೋರಾಟದ ಕುರುಹುಗಳು ಕಂಡುಬಂದು ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಶಿವನ ದೇಗುಲವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಸಿದ್ದರು.

ನಮ್ಮ ಕೊಡಗಿನವರಿಗೂ ಕೇರಳದ ಮಲಯಾಳಿಗಳಿಗಳಿಗೂ ಕಲಿಗಾಲದ ಮೊದಲಿಂದಲೂ ಕೊಂಡುಕೊಡುವ ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧವಿದೆ.ಎತ್ತುಗಳ ಮೇಲೆ ಅಕ್ಕಿಮೂಟೆಗಳನ್ನು ಹೇರಿ ಕಾಡು ಕಂಡಿಗಳನ್ನಿಳಿದು ಅಕ್ಕಿ ಮಾರಿ ವಾಪಾಸು ಬರುವಾಗ ಉಪ್ಪುಮೂಟೆಗಳನ್ನೂ ಮೆಣಸು ಖಾರಗಳನ್ನೂ ಆಗಿನಿಂದಲೇ ತರುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ.

ಆ ಬರುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ದೇವತೆಯರೂ, ಭಗವತಿ, ಭೂತಗಣಗಳೂ ಅವರನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ಬಂದು ಕೊಡಗಿನ ಸ್ವರ್ಗಸದೃಶ ಹುಲ್ಲುಗಾವಲುಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿಯೂ ಆಗಿದೆ.

ಕಲಿಗಾಲದ ಒಂದು ದಿನ ಕೊಡಗಿನ ಒಂದು ಸೀಮೆಯ ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಯಜಮಾನನ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೊಂದು ಸೀಮೆಯ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಕೆಟ್ಟ ಯಜಮಾನ ಹೊಡೆದಾಟಕ್ಕೆ ಬಂದನಂತೆ.

ಪಾಪ! ಒಳ್ಳೆಯವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಬಲಹೀನರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.ಕೆಟ್ಟವರಲ್ಲಿ ಆಯುಧಗಳೂ,ಕಾಲಾಳುಗಳೂ,ಕೊಬ್ಬೂ ಹೆಚ್ಚಿರುತ್ತದೆ.

ಏನು ಮಾಡುವುದೆಂದು ತೋಚದ ಒಳ್ಳೆಯ ಯಜಮಾನ ಕೇರಳಕ್ಕೆ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಬೈತೂರಿನ ಈ ಶಿವನ ಕಾಲಿಗೆ ಬಿದ್ದನಂತೆ.

ಶಿವ ‘ನೀನು ಸುಮ್ಮನೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿರು.ಏನೂ ಮಾಡಬೇಡ.ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ’ಅಂದನಂತೆ.ವಾಪಾಸು ಬಂದ ಒಳ್ಳೆಯ ಯಜಮಾನ ಸುಮ್ಮನೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದನಂತೆ.ಶಿವ ಕಳಿಸಿದ ಗಣಗಳು ಹೊಡೆದಾಟಕ್ಕೆ ಬಂದ ಕೆಟ್ಟ ಯಜಮಾನನ ಮೇಲೆ ಬೆಂಕಿಕೊಳ್ಳಿಯ ಮಳೆ ಸುರಿಸಿ ಅವನು ಸೋತು ಸುಣ್ಣವಾಗಿ ಓಡಿ ಹೋಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದನಂತೆ.

ಆ ಒಳ್ಳೆಯ ಯಜಮಾನನ ಸಂತತಿಯವರು ಈಗಲೂ ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ನಡೆಯುವ ಬೈತೂರಪ್ಪನ ಉತ್ಸವದಂದು ಎತ್ತುಗಳ ಮೇಲೆ ಅಕ್ಕಿ ಹೇರಿ ಶಿವನಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ ಬರುತ್ತಾರೆ.ಮೊದಲಾದರೆ ಅವರೇ ಸ್ವತಃ ಎತ್ತಿನ ಮೇಲೆ ಅಕ್ಕಿ ಹೇರಿಕೊಂಡು ಕೊಟ್ಟು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು.ಈಗ ಕಾಫಿ ಏಲಕ್ಕಿಗೆ ರೇಟು ಬಂದ ಮೇಲೆ ಆಳುಗಳು ಎತ್ತಿನ ಮೇಲೆ ಹೇರಿಕೊಂಡು ಕೊಟ್ಟು ಬರುತ್ತಾರೆ.ಇವರು ಕಾರೋ ಜೀಪೋ ಹತ್ತಿಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಇರುಳು ಇದ್ದು ಮೈದಣಿಯುವಂತೆ ಶಿವನ ಮುಂದೆ ನರ್ತಿಸಿ ಬರುತ್ತಾರೆ.

P1030521ದಾರಿಯಲ್ಲೆಲ್ಲ ಈ ಕತೆಗಳನ್ನೂ, ಇಂತಹದೇ ಇನ್ನಷ್ಟು ಕತೆಗಳನ್ನೂ ತಮಾಶೆಗಳನ್ನೂ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ನಾನೂ ಕ್ಯಾತ್ರೀನಳೂ,ಸೂಜಾನಳೂ ಬೈತೂರು ತಲುಪುವಾಗ ಕತ್ತಲಾಗಿತ್ತು.ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ವಾಪಾಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಎತ್ತುಗಳೂ ಆಳುಗಳೂ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಬೆಟ್ಟಹತ್ತಿ ಕೊರಕಲು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದರು.ನಾವು ಹೋದಾಗ ಬೈತೂರಪ್ಪನ ದೇಗುಲ ಸಂಜೆಯ ಹೊಂಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತ ನಿಂತಿತ್ತು.ಪಾತ್ರಿಯೊಬ್ಬನ ಮೈಮೇಲೆ ಬಂದಿದ್ದ ಶಿವ ಮನೋಹರನಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ.ಅದಾಗ ತಾನೇ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಯಕ್ಷಿಯರಂತೆ ತಲುಪಿದ ಕ್ಯಾತ್ರಿನಳನ್ನೂ ಆಕೆಯ ಗೆಳತಿ ಸೂಜಾನ್ನಳನ್ನೂ ಕೇರಳದ ಮಂದಿ ಭಯವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅವರ ಜೊತೆ ದೊಣನಾಯಕನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.ಅವರನ್ನೇ ತದೇಕಚಿತ್ತಳಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಕೇರಳದ ಬಾಲೆಯೊಬ್ಬಳು ‘ಇವರ ಕೂದಲೂ ಚಿನ್ನದಲ್ಲೇ ಮಾಡಿದ್ದಾ’ ಎಂದು ಮುಟ್ಟಿನೋಡಿದಳು.

P1030528ಕೇರಳದ ನಾರಿಯರ ಸ್ವರ್ಣದ ಮೋಹವನ್ನು ಮೊದಲೇ ಅರಿತಿರುವ ನಾನು ‘ಇಲ್ಲಾ ಇದು ಚೌರಿಯ ಕೂದಲು.ಚಿನ್ನದ ಕೂದಲನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ ನೀನು ಎಲ್ಲಾದರೂ ಕದಿಯಬಹುದು ಎಂದು ಹೆದರಿ’ ಎಂದು ಜೋಕು ಮಾಡಿದ್ದೆ.

ಐತಿಹ್ಯ,ಇತಿಹಾಸ,ಪಾರ್ವತಿಯ ಮಮಕಾರ,ಶಿವನ ವಾತ್ಸಲ್ಯ, ಅರ್ಜುನನ ಠೇಂಕಾರ, ಆ ಬಾಲಕಿಯ ಚಿನ್ನದ ಮೋಹ, ಕರಗುತ್ತಿರುವ ಚಿನ್ನದಂತಹ ಬೆಳಕು, ಒಂದು ತರಹದ ಗಾಂಭೀರ್ಯದಿಂದಲೇ ತನ್ನ ಕುಣಿತದ ಕೊನೆಯ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ಶಿವನ ಪಾತ್ರಿಯ ಕಿವಿಯ ಝಮಕಿ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಚಂದ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಜೊತೆಗೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಭಕ್ತಿನಿಮೀಲಿತಳಾಗಿ ನಿರುಕಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಜರ್ಮನ್ ಸುಂದರಿ ಕತ್ರೀನಳೂ.

ಈ ಕತ್ರೀನ್ ಯಕ್ಷಗಾನದಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನನ ಪಾತ್ರವನ್ನೂ, ಕರ್ಣನ ಪಾತ್ರವನ್ನೂ,ಶಿವನಪಾತ್ರವನ್ನೂ ಲೀಲಾಜಾಲವಾಗಿ ಮಾಡುವಾಕೆ.ಚಂಡೆಮದ್ದಲೆಯ ರಿಂಗಣಕ್ಕೆ ಮರುಳಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಕರಾವಳಿಗೆ ಮರಳಿ ಬರುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾಳೆ.ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ತಾಯಿ.ಒಬ್ಬಳಿಗೆ ಉಷಾ ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ.ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಯಶೋಧರಾ.ಅವರೂ ತಾಯಿಯ ಹಾಗೆ ಚಂಡೆಯ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಕುಣಿಯಲು ನೋಡುತ್ತಾರೆ.

‘ಯಾಕೋ ನಿನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಮೋಕ್ಷ ಮುಲ್ಲರ ಮಹರ್ಷಿಯ ಆತ್ಮ ನೆಲೆಸಿರುವ ಹಾಗೆ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ.ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನೀನು ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೀಗೆ ನೋಡುತ್ತಿರುವೆ’ ಎಂದು ನಾನು ಆಕೆಗೆ ಛೇಡಿಸಿದ್ದೆ.

ಆಕೆ ಸುಮ್ಮಗೆ ನಕ್ಕಿದ್ದಳು.

2012-01-25_0581ದೇವದೇವತೆಯರು ನಡೆದಾಡಿದ ತಡಿಯಂಡ ಮೋಳು ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ಅವರಿಬ್ಬರು ಹತ್ತಿದರು.ಬೆಟ್ಟಕುರುಬರ ಕರಿಂಗಾಳಿ ದೇವತೆಯ ದೇಗುಲವನ್ನೂ ನೋಡಿದರು.ಟೀಪು ಸುಲ್ತಾನನ ಸೆರೆಯಿಂದ ಪಾರಾದ ಮಂಗಳೂರಿನ ಕ್ರೈಸ್ತರಿಗಾಗಿ ಕೊಡಗಿನ ರಾಜ ವೀರಾಜಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಸಿದ ಹಳೆಯ ಇಗರ್ಜಿಯನ್ನೂ ಕಂಡರು.ಹೋಗುವ ಮೊದಲು ದುಬಾರೆಯಲ್ಲಿ ಆನೆಯೊಂದರ ಮೇಲೆ ಲೀಲಾಜಾಲವಾಗಿ ಏರಿ ಕಾಡಿಗೊಂದು ಸಣ್ಣ ಸುತ್ತೂ ಬಂದರು.

ಹೋಗುವ ಮೊದಲು ಕನ್ನಡದ ಟೀವಿ ಚಾನೆಲ್ಲಿಗರು ಕತ್ರೀನ್ ಳ ಯಕ್ಷಗಾನದ ಮೋಹದ ಕುರಿತು ಪ್ರಸಾರಮಾಡಿದರು.ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಮರುಳಾಗಿರುವ ಜರ್ಮನ್ ಮಹಿಳೆ ಎಂದು ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಯಾಕೋ ಕತ್ರೀನ್ ಗೆ ಸುಸ್ತಾದ ಹಾಗಿತ್ತು.ಎಲ್ಲವನ್ನು ಕಂಡು ಹಿಂತಿರುಗುವ ಮೊದಲು ಆಕೆ ನಿತ್ರಾಣಗೊಂಡಿದ್ದಳು.

‘ನಾನು ಏನೆಂದು ನನಗೇ ಈಗ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.ನೀವೆಲ್ಲ ತಿಳಿದಿರುವ ಯಾವುದೂ ನಾನಲ್ಲ, ನಾನಲ್ಲ’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಳು.

‘ಅಯ್ಯೋ ಜರ್ಮನ್ ಮಹಿಳೆಯೇ ಸುಸ್ತಾಗದಿರು.ನಮ್ಮ ಕಡೆ ಸ್ವಲ್ಪ ವೇದಾಂತ ಹೆಚ್ಚು.ಭಾವನೆಗಳೂ ಹೆಚ್ಚು.ಕಥೆಗಳೂ,ಪುರಾಣಗಳೂ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗಳೂ ನೆಮ್ಮದಿ ಕೆಡಿಸುವಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು.ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಹಾಯುವ ಗಾಳಿಯ ಹಾಗೆ ಏನಕ್ಕೂ ತಾಗದ ಹಾಗೆ ಸಣ್ಣಗೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿರಬೇಕು.ನೀನು ಹೋದ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಕಾದಂಬರಿ ಬರಿ.ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಬರೆಯದಿದ್ದರೆ ನಾನೇ ಬರೆದು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ.ಜಾಗ್ರತೆ’ ಎಂದು ಬೀಳ್ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ.

***********

P1030642ಕತ್ರೀನ್ ಹೋಗುವ ಮೊದಲು ಸಂಜೆಗತ್ತಲಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ ಬೆಟ್ಟಕುರುಬರ ಕರಿಂಗಾಳಿ ದೇವತೆಯ ದೇಗುಲ ಬೇರೆಯೇ ತರಹ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು.ಅದರ ಕಥೆಯೂ ಕೂಡಾ.ಬಂಡೆಯ ರೂಪದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ ಹಸುಗಳ ಕೈಯಿಂದ ಹಾಲು ಕುಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕರಿಂಗಾಳಿ ದೇವತೆಯ ಕಥೆ ಅದು.

ತೊಂಬತ್ತು ವರ್ಷದ ಹಣ್ಣುಹಣ್ಣು ಬೆಟ್ಟಕುರುಬರ ಮುದುಕಿಯೊಬ್ಬಳು ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದಳು.ಸಾಯಲು ತಯಾರಾಗಿ ನಿಂತಿರುವ ಈ ಅಜ್ಜಿ ಅನ್ನವಿಲ್ಲದೆ ಅಂಗಿಯಿಲ್ಲದೆ ನಿತ್ರಾಣವಾಗಿದ್ದಳು.ಆಕೆಯ ಮೈಯಿಂದ ಕಡುಬಡತನದ ಕೆಟ್ಟ ಪರಿಮಳಗಳೂ, ಆಕೆಯ ಬಾಯಿಂದ ದೇವಾನುದೇವತೆಯರ ಅಮೋಘ ಕಥೆಗಳೂ ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಹೊರಟು ಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ನಾವು ದೇವತೆಯಂತೆ ಪೂಜಿಸಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಆ ತಾಯಿ ಹಸಿವು ತಡೆಯಲಾರದೆ ಸಾಯಲು ಹೊರಟಿದ್ದಳು.ಆಕೆಯ ಹಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹಸಿವಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಕಂದಮ್ಮಗಳು ಈ ಕಥೆಗೂ ತಮಗೂ ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ವಿಷಣ್ಣರಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.

‘ಬಾ ಕತ್ರಿನ್, ಹೋಗುವಾ ನಮ್ಮ ಕಥೆಗಳೇನೋ ಕೇಳಲು ಮಜಬೂತಾಗಿರುತ್ತದೆ.ಆದರೆ ಕಾಡಿನೊಳಗಡೆ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಈ ಬೆಟ್ಟಕುರುಬರನ್ನೂ ಅವರ ಕಥೆಗಳನ್ನೂ ನಾವು ಹಿಂಡಿ ಹಿಪ್ಪೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ’ ಎಂದು ವ್ಯಘ್ರನಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದೆ.

ಕತ್ರೀನ್ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ‘ಹೌದು’ಅಂದಿದ್ದಳು.2012-01-26_0957

Photos By the Author

January 2012

 

ಚೀನಾದ ಕಥೆಗಾರ್ತಿ, ಗುಜರಾತಿನ ಕವಿಮಿತ್ರ

2013-01-08_11-14-29_110ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಸ್ವೀಡನ್ ಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಗುತನ್ಬರ್ಗ್ ಎಂಬಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪುಸ್ತಕ ಮೇಳದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕದ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಟೂಲ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಮೈಕಿನ ಮುಂದೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ಕನ್ನಡದ ಕತೆಯನ್ನು ಓದಬೇಕಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಓದಿದ ಮೇಲೆ ಆಕಥೆಯ ಸಾರಾಂಶವನ್ನು ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟದಾಗಿ ವಿವರಿಸಬೇಕಿತ್ತು.

ನನ್ನ ಹಾಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಪಂಚದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕತೆಗಾರರು, ಕವಿಗಳು, ಅವರವರ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಜೋರಾಗಿ ಹರಿಹಾಯಬೇಕಾಗಿತ್ತು.

ಚೈನಾದ ದೇಶಭ್ರಷ್ಟ ಬರಹಗಾರ್ತಿ,ಇರಾನಿಂದ ಹೊರಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟ ಬರಹಗಾರ, ಲೆಬನಾನಿನ ಬೆಂಕಿಯಂತಹ ಕವಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೂ ಒಂದೊಂದು ಅಂಗಡಿಯ ಮುಂದೆ ಅವರವರ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಜೋರಾಗಿ ಒದರುತ್ತಿರುವುದು ಒಂದು ತರಹದ ಸಂತೋಷವನ್ನೂ, ಸಂಕಟವನ್ನೂ ತಮಾಷೆಯನ್ನೂ ತಂದೊದಗಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಮೊದಲಿಗೆ ಒಬ್ಬಳು ಚೈನಾದ ದೇಶಭ್ರಷ್ಟ ಕತೆಗಾರ್ತಿ ಒಂದು ಕತೆ ಹೇಳಿದಳು.

ಅವಳು ನೋಡಲು ಸಣ್ಣಕ್ಕೆ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದಳು ಮತ್ತು ತುಂಡು ಲಂಗ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಸ್ಟೂಲ್ ನಲ್ಲಿ ಕಾಲಮೇಲೆ ಕಾಲ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಆ ಕತೆಯನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದಳು.msid-17810914,width-400,resizemode-4,getattachment_30

ಅವಳ ತಂದೆ ಚೈನಾದಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಮಾವೋನ ಕೆಂಪು ಸೇನೆಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದನಂತೆ. ಆಗ ಇವಳು ಇನ್ನೂ ಸಣ್ಣ ಹುಡುಗಿಯಾಗಿದ್ದಳಂತೆ ಜೊತೆಗೆ ಒಂದು ನಾಯಿಯನ್ನೂ ಸಾಕಿದ್ದಳಂತೆ. ಅವಳ ತಂದೆಯೂ ಆ ನಾಯಿಯನ್ನು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದನಂತೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಅವರು ಆ ನಾಯಿಯನ್ನು ಕೊಂದುಹಾಕಬೇಕಾಯಿತಂತೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಮಾವೋ ಅವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನೂ, ಯಾವುದನ್ನೂ ಅತಿಯಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಅಪರಾಧವಾಗಿತ್ತಂತೆ.ಆಕೆಯೂ, ಆಕೆಯ ತಂದೆಯೂ ನಾಯಿಯೊಂದನ್ನು ತಮ್ಮದೇ ಜೀವಕ್ಕಿಂತ ಅತಿಯಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಅದು ಹೇಗೋ ಗಾಳಿಸುದ್ದಿಯಾಗಿ ಹರಡಿ ಅದು ಚೈನಾದ ಸೇನಾವಲಯದಲ್ಲೂ ಹರಿದಾಡಲು ತೊಡಗಿ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೇ ಇನ್ನೇನಾಗುತ್ತೋ ಎಂದು ಹೆದರಿಯೇಬಿಟ್ಟಿದ್ದರಂತೆ.ಕೊನೆಗೆ ಏನುಬೇಕಾದರೂ ಆಗಲಿ ಎಂದು ಸೇನಾಧಿಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ಆಕೆಯ ತಂದೆ ತನ್ನ ಬಳಿಯಿದ್ದ ಸರ್ವೀಸ್ ರಿವಾಲ್ವರ್ ನಿಂದ ಆ ಮುದ್ದಿನ ಸಾಕುನಾಯಿಯನ್ನು ಹೊಡೆದುರುಳಿಸಿದನಂತೆ.

ಚೈನಾದ ಆ ಕಥೆಗಾರ್ತಿ ಆವತ್ತು ಕತೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೇಳುತ್ತಾ ಭಾವುಕಳಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ತಾನು ಅಂದಿನಿಂದ ಕತೆ ಬರೆಯಲು ತೊಡಗಿದೆ. ಅಂದಿನಿಂದ ಚೀನಾವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಬೇಕು ಅಂತ ಯೋಚಿಸಲು ತೊಡಗಿದೆ ಅಂತ ಪರವಶಳಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಅವಳು ಹೇಳುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಮೇಲೆ ಆಕೆಯೇ ಅದನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನನಗೆ ಅದು ಸುಳ್ಳಿರಬೇಕು ಅಂತ ಅನ್ನಿಸಲು ತೊಡಗಿತು.

ಆಮೇಲೆ ನನ್ನನ್ನ ಕತೆ ಓದಲು ಕೇಳಿದರು.ನಾನು ಕತೆ ಓದಲಿಲ್ಲ.ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ನನ್ನ ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮದ ವಿವರಗಳಿರುವ ತೀರಾ ಮುಜುಗರದ ಕಥೆಯಾಗಿತ್ತು.ಅದನ್ನು ಪುಸ್ತಕದಂಗಡಿಯ ಮುಂದೆ ಜೋರಾಗಿ ಓದುವುದು ಯಾಕೋ ಸರಿ ಎನಿಸಲಿಲ್ಲ.ಓದಿದರೂ ಅಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಬಲ್ಲವರು ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.ಇನ್ನೇನು ಮಾಡುವುದು ಎಂದು ಇಂಗ್ಲಿಷಿನಲ್ಲಿ ಅದರ ಸಾರಾಂಶವನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಹೇಳಲು ಹೊರಟರೆ ನನಗೇ ನಗು ಬರಲು ಶುರುವಾಯಿತು.2013-01-08_18-08-26_357

‘ಅಷ್ಟು ಸಣ್ಣ ವಯಸಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಆ ಕೋಮಲವಾದ ಮತ್ತು ಸಾರಾಂಶಗೊಳಿಸಿ ಹೇಳಿದರೆ ಪೋಲಿಪೋಲಿಯಾಗಿ ಕೇಳಬಹುದಾದ ಆ ಕಥೆಯನ್ನು ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲೂ ಹೇಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.ಬೇಕಾದರೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತೇನೆ’ ಅಂತ ಹೇಳಿದೆ.

ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಯಾರೂ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೂ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಆ ಪುಸ್ತಕದಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ತರುಣ ಗುಜರಾತೀ ಕವಿಯೊಬ್ಬನ ಕವಿತಾ ವಾಚನ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು.

ಆತ ಒಳ್ಳೆಯ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿದ್ದ ಮತ್ತು ಆಗತಾನೇ ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದ.ಏರೋಪ್ಲೇನು ಹತ್ತುವ ಮೊದಲು ಆತನನ್ನು ಬೀಳುಕೊಡಲು ಬಂದಿದ್ದ ಆತನ ಹೆಂಡತಿ ಆಕಾಶನೋಡಿ ಗಳಗಳ ಅತ್ತಿದ್ದಳು ಮತ್ತು ಒಂದು ಚೀಲದ ತುಂಬ ಮೆಣಸಿನಪುಡಿ, ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ, ಹಪ್ಪಳ, ಸಂಡಿಗೆ, ಕುರುಕಲು ತಿಂಡಿ ಮತ್ತು ಒಣರೋಟಿಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ನೆನಪಿಗಾಗಿ ಕೊಟ್ಟು ಕಳಿಸಿದ್ದಳು.

ಈತ ಇಲ್ಲಿ ಆಕೆಯ ನೆನಪಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಆ ಚೀಲವನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿ ಏನಾದರೊಂದನ್ನು ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕಿ ಜಗಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮತ್ತು ಆಕೆಯ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಪುಟ್ಟಪುಟ್ಟ ದಾಂಪತ್ಯಗೀತೆಗಳನ್ನು ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ರಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ಓದಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ.ಇಂತಹದೇ ದಾಂಪತ್ಯ ಗೀತೆಯೊಂದನ್ನು ಆತ ಅಂದು ಆ ಪುಸ್ತಕದಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಓದುವವನಿದ್ದ.ಸುಂದರವೂ ಮಧುರವೂ ಕೊಂಚ ಏಕತಾನತೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದವೂ ಆದ ಈ ಕವಿತೆಗಳನ್ನು ಆತ ಹೇಗೆ ಓದಬಹುದು ಎಂದು ಊಹಿಸುತ್ತಾ ನಾವೂ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆವು.ಏಕೆಂದರೆ ಆತ ಈಗಾಗಲೇ ತಾನು ತಂದಿದ್ದ ಮೆಣಸಿನಪುಡಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಡನ್ನಿನ ಬರಹಗಾರರ ತಟ್ಟೆಗೆ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಉದುರಿಸಿ ಅವರ ಅಚ್ಚರಿಗೂ ಅಸಹನೆಗೂ ಕಾರಣನಾಗಿದ್ದ.

Bokmässan_i_Göteborg_20130928_(vy)ಗಂಟಲು ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡ ಆ ಗುಜರಾತೀ ತರುಣ ಕವಿ ಯಾವ ಪೂರ್ವಮಾಹಿತಿಯನ್ನೂ ಕೊಡದೆ ಏರು ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಆಕಾಶವೇ ಹರಿದುಹೋಗುವಂತಹ ಅಳುದನಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿತೆ ಓದತೊಡಗಿದ.ಆತನ ಕವಿತಾ ವಾಚನದ ಪರಿಣಾಮ ಎಷ್ಟು ರೋಚಕವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಎಲ್ಲ ಪುಸ್ತಕದಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಥೆಯನ್ನೋ ಕವಿತೆಯನ್ನೋ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಜನ ಅಲ್ಲಿಂದ ಎದ್ದು ದಾವಿಸಿಬಂದು ಈತನ ಕವಿತಾವಾಚನದ ಸದ್ದಿಗೆ ಹೆದರಿ ಆತನ ರೋಧನದಂತಹ ಧ್ವನಿಗೆ ಮರುಗಿ ತಲೆದೂಗತೊಡಗಿದರು.

ಹತ್ತು ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷಗಳ ಅವಿರತ ಅಳುವಿನಂತಹ ಆತನ ಕವಿತಾ ವಾಚನ ಮುಗಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮೌನವಿತ್ತು.ನಂತರ ಜೋರಾಗಿ ಕರತಾಡನವೂ ನಡೆಯಿತು.

‘ಅಲ್ಲಾ ಮಾರಾಯ ಆ ದಾಂಪತ್ಯ ಗೀತೆಯನ್ನು ಹಾಡುವಾಗ ನೀನು ಹಾಗೆ ರೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ ಯಾಕೆ?’ಎಂದು ಎಲ್ಲ ಮುಗಿದು ಹೊರಬಂದ ಮೇಲೆ ಆ ಗುಜರಾತೀ ತರುಣ ಕವಿಯೊಡನೆ ಕೇಳಿದ್ದೆ.

ಆತ ಅದೊಂದು ರಹಸ್ಯ ಅನ್ನುವ ಹಾಗೆ ನಕ್ಕು ಹೇಳಿದ್ದ.

ಈ ಯುರೋಪಿನವರಿಗೆ ಬಾರತೀಯ ದಾಂಪತ್ಯದ ನವಿರು ಅರಿವಾಗಬೇಕಾದರೆ ಅದನ್ನು ದೊಡ್ಡ ಗಂಟಲಲ್ಲೇ ಹೇಳಬೇಕು ಎಂದು ಆತನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತಂತೆ.ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಆತ ಗುಜರಾತಿನ ಆದಿವಾಸಿ ಸಮುದಾಯದವರು ತಮ್ಮ ಹಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ತೀರಿಹೋದಾಗ ಹಾಡುವ ಸಾವಿನ ಹಾಡಿನ ಟ್ಯೂನಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕವಿತೆಯನ್ನು ಓದಿದನಂತೆ.

ವಸ್ತು ಏನಾದರಾಗಲಿ ಅದು ಜನತೆಗೆ ತಲುಪಬೇಕಾದರೆ ನಾವು ಜಾನಪದರ ಸೊಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ಆತ ನನಗೆ ಬುದ್ದಿವಾದವನ್ನೂ ಹೇಳಿದ್ದ.

ನೀನು ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಲು ಸಂಕೋಚಪಡುವವನು ಮತ್ತೆ ಯಾವ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ಅದನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತೀಯಾ ಎಂದು ನನಗೂ ಬೈದಿದ್ದ.

‘ಹೌದು ಗುರುವೇ, ನಿನ್ನದು ಸರಿ ನನ್ನದು ತಪ್ಪು’ ಎಂದು ಆತನಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ.

ಮೊನ್ನೆ ಇರುಳು ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಸ್ವೀಡನ್ನಿನ ಹಳೆಯ ಕವಿಮಿತ್ರರೊಬ್ಬರು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರು.‘ಹೇಗಿದೆ ಮಾರಾಯ ಈಗಿನ ನಿನ್ನ ದೇಶ?’ ಎಂದು ಹೀಗೇ ಲೋಕಾಭಿರಾಮವಾಗಿ ಕೇಳಿದ್ದೆ.

‘ಅಯ್ಯೋ ಎಲ್ಲಾ ನಾಯಿಪಾಡು’ ಅಂದ.

‘ಏನಾಯಿತು?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ.

‘ಏನಿಲ್ಲ ನಾವು ದುಡಿಯಬೇಕು, ನಾವು ತಿನ್ನಬೇಕು.ಅದು ಬಿಟ್ಟು ಹಿಂದಿನ ಹಾಗೆ ಕಥೆ, ಕವಿತೆ, ಪುಸ್ತಕ, ತೃತೀಯ ಜಗತ್ತು, ನಿರಾಶ್ರಿತರ ಸಮಸ್ಯೆ ಅಂತ ಇಲ್ಲಿ ಈಗ ಯಾರೂ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.ಬಹುತೇಕ ಲೇಖಕ ಕಲಾವಿದರು ತಲೆಕೆಟ್ಟುಹೋದವರ ಹಾಗೆ ಆಗಿದ್ದೇವೆ.ಬಹುತೇಕ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಏಕಾಂಗಿಗಳಾಗಿ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿಕೊಂಡು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ’ಅಂದ.

‘ಯಾಕೆ ಹೀಗಾಯಿತು ಮಾರಾಯಾ’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.

‘ನೀವೆಲ್ಲ ಬಂದಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಮಾಜವಾದೀ ಸರ್ಕಾರವಿತ್ತು.ಆಮೇಲೆ ಕೊಂಚ ಅಲ್ಪಬಲಪಂಥೀಯ ಸರಕಾರ ಬಂತು.ಈಗ ಪೂರಾ ಬಲಪಂಥೀಯರದೇ ಕಾರುಬಾರು.2013-01-08_18-13-56_578ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಎಡಪಂಥೀಯರೇ ಬರಬಹುದು.ಆದರೆ ಅವರು ಕಟ್ಟಾ ಬಲಪಂಥೀಯರಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಆರ್ಥಿಕ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳನ್ನು ಹೇರಬಹುದು.ಇನ್ನೇನಿದ್ದರೂ ನಾವು ದುಡಿಯಬೇಕು ನಾವು ತಿನ್ನಬೇಕು,ಸರಕಾರದಿಂದ ಏನೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.ಕಷ್ಟಕಷ್ಟ’ ಎಂದು ಆತ ನಕ್ಕ.

ಚೈನಾದ ಕಥೆಗಾರ್ತಿಯನ್ನೂ, ಗುಜರಾತಿನ ಕವಿಯನ್ನೂ, ನನ್ನ ಮೊದಲ ಪ್ರೇಮದ ಕಥೆಯನ್ನೂ ನೆನೆದುಕೊಂಡು ನಾನೂ ನಕ್ಕೆ.

30th Dec 2012

ಜೀವನವೆಂಬ ಮನೋಹರ ಆಹಾರ ಚಕ್ರ

madikeri-yesterday4-1ಮಡಿಕೇರಿಯ ಅತ್ಯಂತ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ರಾಜಾಸೀಟಿಗಿಂತಲೂ ಮೇಲೆ ಸ್ಟೋನ್ ಹಿಲ್ ಎಂಬ ಗುಡ್ಡವಿದೆ. ಮುಂಜಾನೆ, ಅಪರಾಹ್ನ, ಇರುಳು ಎಲ್ಲ ಹೊತ್ತಲ್ಲೂ ನಾನಿರುವ ಇಲ್ಲಿ ಮಂಜು ಮುಸುಕಿರುತ್ತದೆ. ಮಳೆ ಇರುಚಲು ಹೊಡೆಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಇದೇನು ಹೊಸತಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ಊಳಿಡುವ ಮಳೆಗಾಳಿ, ಚೀರುವ ಜೀರುಂಡೆ ಮತ್ತು ವಟಗುಟ್ಟುವ ಕಪ್ಪೆಗಳ ಏಕಾಂತ.
ಹಗಲು ಒಮ್ಮೆಲೇ ಹೂಬಿಸಿಲು ಬಿದ್ದು ಎಲ್ಲರೂ ಹೊಳೆಯ ತೊಡಗುತ್ತಾರೆ.
ಎಲ್ಲವೂ ಎಷ್ಟು ಸುಂದರ ಮನುಷ್ಯನ ಸೌಂಧರ್ಯೋಪಾಸನೆಯೊಂದರ ಹೊರತಾಗಿ ಎಂದು ನಾನೂ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ.

ಮೊನ್ನೆ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬ ರಾತ್ರಿ ಎರಡನೆಯ ಜಾವಕ್ಕೆ ಎಬ್ಬಿಸಿ ‘ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಯಾಕೋ ಒಂಟಿತನ, ಒಂದು ನೂರು ಸಲ ಮದುವೆಯಾದರೂ ನನ್ನ ಈ ಒಂದು ಒಂಟಿತನ ಹೋಗಲಾರದು ಮಾರಾಯಾ’ ಎಂದು ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಬಡಬಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ನಾನು ಏನೋ ಒಂದು ಅನೂಹ್ಯ ಸಂತಸದಲ್ಲಿ ಅವನ ಒಂಟಿತನಕ್ಕೆ ಲವಲೇಸವೂ ಬೆಲೆಕೊಡದೆ ನಿದ್ದೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ.
ಪುನಃ ಬೆಳಗಿನ ನಾಲ್ಕನೆಯ ಜಾವದಲ್ಲಿ ಎಬ್ಬಿಸಿ, ‘ಇದೋ ನಿನ್ನ ಬಾಗಿಲಿನ ಎದುರಿದ್ದೇನೆ’ ಎಂದ.
ಏನೋ ಒಂದು ಸ್ವಪ್ನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವೆ ಎಲ್ಲಿಂದ ಏಳುತ್ತಿರುವೆ ಎಂದು ಒಂದೂ ಗೊತ್ತಾಗದೆ ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಾನು ಎದ್ದು ನೋಡಿದರೆ ಆತ ಮಂಜಿನ ನಡುವೆ ನೆರಳಿನಂತೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಮನೆ ತ್ಯಜಿಸಿ ಬಂದ ಮಗುವೊಂದನ್ನು ಕಂಡಂತೆ ಅನಿಸಿ ಆತನನ್ನು ಒಳಗೆ ಒಯ್ದು ಕಂಬಳಿ ಹೊದೆಸಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ.
ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಆ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಆತನ ಒಂಟಿತನವೂ ನನ್ನ ವಾತ್ಸಲ್ಯವೂ ಎಲ್ಲವೂ ಯಕಶ್ಚಿತ್ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಬೋರ್ಗರೆಯುವ ಗಾಳಿ, ಮುತ್ತಿರುವ ಮಂಜು, ರಾಚುತ್ತಿರುವ ಮಳೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಮೂಡುತ್ತಿರುವ ಸಣ್ಣ ಬೆಳಕು ಈ ಎಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ನಾನೂ ಇರುವೆ ಎಂದು ಓಡಾಡುತ್ತಿರುವ ಸಣ್ಣಸಣ್ಣ ಖಾಸಗೀ ನೋವುಗಳು.

DSC_9639

ನಿನ್ನೆಯ ಇರುಳು ಯಾರೂ ಓಡಾಡದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮಂಜು ಮಳೆಯ ನಡುವೆ ಇಲ್ಲೊಂದು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಎಂತಹ ಪ್ರಖರ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲೂ ಕಾಣದ ಇಳಿಜಾರಿನ ದಾರಿ. ಬೆಚ್ಚಗಿರುವುದು ಉಸಿರು ಮಾತ್ರ.
‘ಆಹಾ ನನ್ನ ಸಖಿಯಂತಹ ಇರುಳೇ’ ಎಂದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇಳಿಜಾರಿನಲ್ಲಿ ನಡುರೋಡಿನಲ್ಲಿ ಮುದುಕನೊಬ್ಬ ಮಳೆಯ ನಡುವೆ ಎರಡೂ ಕೈಗಳನ್ನು ಚಾಚಿಕೊಂಡು ಬಲಗೈಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕಳಚಿದ ಅಂಗಿಯನ್ನು ಒದ್ದೆಮಾಡಿ ನೆನೆಯುತ್ತಾ ಹಾದಿಗೆ ಅಡ್ಡವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ. ನೋಡಿದರೆ ಅವನ ಬಲಗಣ್ಣಿನ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣುಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣಿರಬೇಕಾದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪೊಟರೆಯ ಹಾಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
‘ಇದು ನನ್ನ ಜಮ್ಮಾ ಜಾಗ ಯಾರಿಗೂ ಬಿಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.ನಿನಗೂ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಅವನ ಮಾತೃ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ.
‘ಆಯ್ತು ಯಜಮಾನರೇ ಇದು ನಿಮ್ಮದೇ ಜಮ್ಮಾ ಜಾಗ. ದಯವಿಟ್ಟು ನಿಮ್ಮ ಎಡಗೈಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಈ ಬಡವನಿಗಾಗಿ ಸರಿಸಿ.ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ತುಂಬಾ ಹಸಿವಾಗುತ್ತಿದೆ’ ಅಂತ ಬೇಡಿಕೊಂಡೆ.
‘ಆಯ್ತು’ ಅಂತ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೈ ಸರಿಸಿ ಹೋಗಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ.
ಆಮೇಲೆ ಯಾರೋ ಹೇಳಿದರು ‘ಅದು ಸ್ಮಶಾನವಾಗಿದ್ದ ಜಾಗ. ನೀವು ನೋಡಿದ್ದು ಯಾರದಾದರೂ ದೆವ್ವವಾಗಿರಬಹುದು’ ಅಂತ.
ಈಗ ಆ ಕರುಣಾಳು ದೆವ್ವವನ್ನು ನೆನೆದುಕೊಂಡು ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆಯುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದ ಅದರ ಅವಸ್ಥೆಯನ್ನು ನೆನೆದು ಮಮತೆಯೂ ಬರುತ್ತಿದೆ.
ನಾನು ದೆವ್ವ ನೋಡಿದ್ದು ಇಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣಗೆ ಸುದ್ದಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಇವತ್ತು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಹೆಂಗಸೊಬ್ಬರು ‘ದೆವ್ವ ನೋಡಿದ್ರಾ ಸಾರ್’ ಅಂತ ಕೇಳಿದಳು.
‘ಹೌದು’ ಅಂತ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಅಂದೆ.
‘ಅಯ್ಯೋ ನನಗೆ ಯಾಕೋ ಬೇಜಾರಾಗುತ್ತಿದೆ ಸಾರ್’ಅಂದಳು.
‘ಯಾಕೆ’ ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.
ಆಕೆಯ ಗಂಡ ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯವನಂತೆ. ಚೆನ್ನಾಗಿಯೂ ಇದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ತಾರಾಮಾರಾ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾನಂತೆ.
‘ಯಾಕೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾನೆ’ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ.
ಯಾವಾಗಲಾದರೂ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಆತನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಹಕ್ಕಿಗಳು ಮಾತನಾಡುತ್ತವಂತೆ. ಹೆಂಡತಿಯ ಕುರಿತು ಇಲ್ಲಸಲ್ಲದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತವಂತೆ. ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಕುಪಿತನಾಗುವ ಆತ ಹೊಡೆಯಲು ಶುರುಮಾಡುತ್ತಾನಂತೆ. ಆಮೇಲೆ ರಮಿಸುತ್ತಾನಂತೆ.

‘ಸಾರ್, ಇದುವರೆಗೆ ಗಂಡ ಹೊಡೆದಾದ ಮೇಲೆ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳೇ ಹೊರಗಿನ ಕಲ್ಲು ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ ಅಳುತ್ತಾ ಕೂರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಈಗ ನೀವು ದೆವ್ವವನ್ನು ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ಹೊರಗೆ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕೂರಲೂ ಹೆದರಿಕೆ ಸಾರ್. ಏನ್ಮಾಡೋದು’ ಅಂತ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಆ ದೆವ್ವವನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿದ್ದೇ ತಪ್ಪಾಯಿತು ಅನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಆಕೆಯ ಮುಖಭಾವವಿತ್ತು.

DSC_2545
ಕಳೆದ ವಾರ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಇಲ್ಲಿನ ಸರಕಾರೀ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡ ಕಟ್ಟಡ. ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ತಿರುಗಿದರೂ ಹೊರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಹೋದಾಗ ನನ್ನ ಪರಿಚಿತರೊಬ್ಬರು ಮೆಟ್ಟಲು ಇಳಿದು ಮೆಟ್ಟಲು ಹತ್ತಿ ಕಂಗೆಟ್ಟು ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
‘ಏನ್ಸಮಾಚಾರ..’ ಎಂದೆ.
ನೋಡಿದರೆ ಅವರೂ ನನ್ನ ಹಾಗೆಯೇ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಆಮೇಲೆ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ್ದನ್ನು ಯೋಚಿಸಿಕೊಂಡು ನಗಾಡಿದೆವು. ಮತ್ತು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸುವ ಸರಕಾರೀ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪವನ್ನು ಬೈಯುತ್ತಾ ಟೀ ಕುಡಿದೆವು.
ನಾನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದ ಉದ್ದೇಶ ವಯಸ್ಸಾದ ಮುದುಕರೊಬ್ಬರನ್ನು ನೋಡುವುದಾಗಿತ್ತು.
ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಶ್ರೀಮಂತರೇ ಆಗಿದ್ದ ಪ್ಲಾಂಟರ್.. ಆದರೆ ಈಗ ವಯಸ್ಸಾಗಿ ತಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚುಕಡಿಮೆಯಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಮಕ್ಕಳು ಈ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದ್ದರು.
ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಕಳೆದರೂ ಆ ಮುದುಕನನ್ನು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿಲ್ಲವಂತೆ ಅಂತ ಯಾರೋ ಹೇಳಿದ್ದರು.
ಹೋಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಅವರನ್ನು ಅವರ ಅಣ್ಣನೋ ತಮ್ಮನೋ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದರು.
ಅವರು ಮಲಗಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಬಿಕ್ಷುಕನೊಬ್ಬನನ್ನು ಕಾಲು ಕತ್ತರಿಸಿ ಮಲಗಿಸಿದ್ದರು.
ಆತನ ಹೆಂಡತಿಯೂ ಮತ್ತು ನಾಲ್ಕು ಜನ ಸಾಲುಸಾಲು ಮಕ್ಕಳೂ ಇವನೊಬ್ಬನನ್ನೇ ವಾರ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಕ್ಷೆ ಎತ್ತಲು ಹೋಗಿದ್ದರು.
ಅವರು ಬಿಕ್ಷೆ ಬೇಡಿ ಬರುವಾಗ ಹಣ್ಣುಹಂಪಲು ತರುತ್ತಾರಂತೆ. ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬರುತ್ತಾರಂತೆ. ಉಳಿದಂತೆ ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ರೋಗಿಗಳೇ ಆತನನ್ನು ತಮ್ಮನಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.
‘ನಮ್ಮದು ಬಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುವ ಕುಲ ಅಲ್ಲ ಸಾರ್,ಚಪ್ಪಲಿ ಹೊಲಿಯುವ ಜಾತಿ. ಸಣ್ಣದಿನಲ್ಲೇ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದರು. ಆಮೇಲೆ ನಾನು ಬಿಕ್ಷುಕನಾದೆ. ಆಮೇಲೆ ಚಿಂದಿ ಹೆಕ್ಕುವ ಜಾತಿಯ ಬಿಕ್ಷುಕಿಯನ್ನು ಮದುವೆಯಾದೆ. ಈಗ ನಾವು ಐದೂ ಜನ ಬಿಕ್ಷೆ ಎತ್ತುತ್ತೇವೆ’ ಎಂದು ನಗುತ್ತಲೇ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ.
ತನ್ನ ಕಾಲು ಕತ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದೂ ಆತನಿಗೆ ಹೇಳಲು ದೊಡ್ಡ ಸಂಗತಿಯಾಗಿರುವಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

DSC_8291

ನಿನ್ನೆ ಇಲ್ಲೊಬ್ಬರು ಹಿರಿಯರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಕಾಡಿನ ನಡುವೆ ಏಲಕ್ಕಿ ತೋಟ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.
ಅವರು ಹಳ್ಳಿಶಾಲೆಯ ಮೇಷ್ಟರಾಗಿ ನಿವೃತ್ತರಾಗಿ ದಶಕಗಳೇ ಕಳೆದಿವೆ. ಮದುವೆಯಾಗಿ ಅರ್ಧಶತಮಾನಗಳೂ ಉರುಳಿವೆ. ಅವರಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಅಂದರೆ ಪ್ರಾಣ. ಎಷ್ಟೋ ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕನ್ನಡನಾಡಿನ ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಈ ಕೊಡಗು ದೇಶಕ್ಕೆ ಗುಳೆಬಂದ ಜನಾಂಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರು ಇವರು. ಹಳಗನ್ನಡದ ಹಾಗಿರುವ ಭಾಷೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ.
ಇಲ್ಲಿನವರು ಕೊಡಗು ರಾಜ್ಯ ಬೇಕು ಎನ್ನುವಾಗ ಇವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ಹನಿಯುತ್ತದೆ.
‘ಅಯ್ಯೋ,ನಮ್ಮ ಹಳಗನ್ನಡದ ಗತಿಯೇನು’ ಎಂದು ಅಳುತ್ತಾರೆ.
‘ ಯಜಮಾನರೇ ಈ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹಳಗನ್ನಡಕ್ಕಿಂತಲೂ ಬಹಳ ಹಿಂದೆ ಬಂದದ್ದು ಈಗ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಮೇಯುತ್ತಿರುವ ಈ ಹಂದಿ ಮತ್ತು ಕೋಳಿ ಇತ್ಯಾದಿಗಳು. ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಯಾವುಯಾವುದೋ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬಂದವರೇ. ನೀವು ಸುಮ್ಮನೇ ಈ ವಯಸ್ಸು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಟೆನ್ಸನ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ಒಂದು ಖಾಲಿ ಟೀ ಮಾಡಿಕೊಡಿ ಕುಡಿದು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ’ ಅನ್ನುತ್ತೇನೆ.
‘ಇದ್ದು ಹೋಗಿ, ನಾಳೆ ಹಬ್ಬ. ಈ ಹಂದಿಯನ್ನೂ ಕೋಳಿಯನ್ನೂ ಕಡಿಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ’ ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಮನೋಹರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವ ಈ ಹೆಣ್ಣುಕೋಳಿ ಮತ್ತು ಲಿಂಗ ಗೊತ್ತಾಗದಂತೆ ನಿಂತಿರುವ ಹಂದಿ.

marriage-thought

ಹಂದಿ ತನ್ನ ಮೂತಿಯಿಂದ ಒದ್ದೆ ನೆಲವನ್ನು ಅಗೆದು ತೆಗೆದು ಮಣ್ಣನ್ನು ಹರಡುತ್ತಿದೆ. ಹೆಣ್ಣು ಕೋಳಿ ಅದರಿಂದ ಹೊರಬರುತ್ತಿರುವ ಎರೆಹುಳಗಳನ್ನೂ. ಹುಳ ಹುಪ್ಪಡಿಗಳನ್ನೂ ಕುಟುಕುತ್ತಾ ತಿಂದು ಹಂದಿಯನ್ನು ಕೃತಜ್ನತೆಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದೆ. ಸುಖದಲ್ಲಿ ತಿಂದುಂಡು ಪೊಗದಸ್ತಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಅವೆರಡನ್ನು ಮಾಂಸದ ಆಸೆಯಿಂದ ಮನುಜರಾದ ನಾವು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.
‘ಆಹಾ ಜೀವನವೆಂಬ ಮನೋಹರ ಆಹಾರ ಚಕ್ರವೇ’ ಎಂದು ನಾನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು ಬಂದಿದ್ದೆ.

6th March 2012

Photos By author

ದೇಬಾ ತೋರಿದ ಕಾಲುದಾರಿಗಳು

megha2ಇದು ಸುಮಾರು ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಸಂಗತಿ.
ಆಕಾಶವಾಣಿಯ ಸುದ್ದಿ ವಿಭಾಗಕ್ಕಾಗಿ ಮೇಘಾಲಯದ ಷಿಲ್ಲಾಂಗಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು ಕನ್ನಡನಾಡಿನ ಪರಿಚಿತ ಮುಖಗಳನ್ನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ತೂರಾದ ಬಳಿಯ ಯಾವುದೋ ಹಳ್ಳಿಯೊಂದರ ಹೋಟೆಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಆಗುಂತಕನಂತೆ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ.
ಭತ್ತವನ್ನು ನೀರಲ್ಲಿ ನೆನೆಸಿಟ್ಟು ಹುಳಿ ಬರಿಸಿ ಉಂಟುಮಾಡಿದ ಹಳ್ಳಿ ಬಿಯರು.ಆಡಿನ ಕರುಳನ್ನು ಅದರದೇ ನೆತ್ತರಿನಲ್ಲಿ ಕುದಿಸಿ ಬೇಯಿಸಿ ಅಕ್ಕಿಯ ರೊಟ್ಟಿಯೊಡನೆ ಮುರುಕಲು ಟೇಬಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ತಿನ್ನಲು ಇಡುತ್ತಿರುವ ಹೋಟೆಲಿನ ಹುಡುಗಿ. ಹಾಲುಗಲ್ಲದ ಮಗುವನ್ನು ಬೆನ್ನಿಗೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಉರಿಯದ ಕಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಒಲೆಯ ಒಳಕ್ಕೆ ನೂಕುತ್ತಿರುವ ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡ ವಯಸ್ಸಿನ ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಹುಡುಗಿ .
ಅವರಿಬ್ಬರ ತಾಯಿಯಾದವಳು ಕಟ್ಟಿಗೆ ತರಲು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದವಳು ಹೊರಗೆ ಮುಸುಕಿದ್ದ ಮಂಜನ್ನು ಸರಿಸಿ ಒಳಬಂದವಳು ನನ್ನ ಜೊತೆಗಿದ್ದ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಡ್ರೈವರ್ ದೇಬಾನನ್ನು ಕಂಡವಳೇ ಗಲಗಲ ಮಾತನಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದಳು.
ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದ ಮೌನ ಮಾಯವಾಗಿ ಆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಅವರು ನಾಲ್ವರ ಕೇಕೆಯೂ, ಕೀಟಲೆಗಳೂ, ನಗುವೂ, ರಾಜಕೀಯ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳೂ ತುಂಬಿಕೊಂಡವು.
‘ಇವರೆಲ್ಲರೂ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು ಎಂದು ನಾನು ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲವಾ ಸಾಬ್.ನಾನು ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲವಾ ಸಾಬ್ ಇವರೆಲ್ಲರೂ ನನಗೆ ನೆಂಟರಾಗಬೇಕು ಎಂದು’ ಎಂದು ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಡ್ರೈವರ್ ದೇಬಾ ತಾನೇ ಎಲೆಕ್ಷನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದುಬಿಟ್ಟವನಂತೆ ಆ ಗುಡಿಸಲಿನಂತಹ ಹೋಟೆಲಿನೊಳಗೆ ಸಂಭ್ರಮಿಸಲು ತೊಡಗಿದ್ದ.
‘ ಹೌದು’ ಅನ್ನುವಂತೆ ಆ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಅವಳ ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳೂ ತಲೆಯಾಡಿಸಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದರು.

3ಅದು ಮೇಘಾಲಯವೆಂಬ ಆ ಪುಟ್ಟ ರಾಜ್ಯದ ವಿದಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯ ಸಮಯ.
ಆ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ವರದಿಗಾರನಾಗಿದ್ದ ನಾನು ಚುನಾವಣಾ ಸಮೀಕ್ಷೆಗೆಂದು ಈ ದೇಬಾ ಎಂಬ ಮಹಾ ತುಂಟನೂ ಸಾಹಸಿಯೂ ಆದ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಡ್ರೈವರನ ಆ ಕಾಲದ ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರು ಹತ್ತಿ ಹಳ್ಳಿ ಸಮೀಕ್ಷೆಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದೆ.
ಈ ದೇಬಾನ ಕಾರು ಹತ್ತಿದರೆ ಅದು ಚುನಾವಣಾ ಸಮೀಕ್ಷೆಯೆಂಬ ಮಿತಿಯನ್ನೂ ಮೀರಿ ಆ ಪ್ರಾಂತ್ಯದ ಸಾಮಾಜಿಕ, ನೈತಿಕ, ಸಾಂಸಾರಿಕ ಏಳುಬೀಳುಗಳ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ದರ್ಶನವೂ ಆಗುವುದೆಂದು ನನಗೆ ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರು ಹೇಳಿದ್ದರು.
ಆ ರಾಜ್ಯದ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಪ್ರಾಂತ್ಯವೊಂದರ ಜನಪ್ರಿಯ ನಾಯಕನಾಗಿದ್ದುಕೊಂಡು ನಂತರ ಆ ರಾಜ್ಯದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯೂ ಆದ ನಾಯಕರೊಬ್ಬರ ಅಂಗರಕ್ಷಕನೂ, ಚಾಲಕನೂ ಆಗಿದ್ದ ಈ ದೇಬಾ ನೋಡಲೂ ಮೋಹಕವಾಗಿದ್ದ.ಜೊತೆಗೆಸಾಕಷ್ಟು ರಸಿಕನೂ ಆಗಿದ್ದ ಈತ ಹೋದ ಬಹುತೇಕ ಕಡೆ ಗೆಳತಿಯರನ್ನೂ ಹೊಂದಿದ್ದ.ಅವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರಿಗೆ ರಾಜಕೀಯ ಆಮಿಷವನ್ನೂ ತೋರಿ ಅವರನ್ನು ಹಳ್ಳಿಗಳಿಂದ ರಾಜಧಾನಿಗೆ ಹಾರಿಸಿಕೊಂಡೂ ಬರುತ್ತಿದ್ದ.ತಾಲೂಕು ಮಂಡಳಿಯ ಸದಸ್ಯೆಯರಾಗುವೆವೆಂದೂ, ಜಿಲ್ಲಾ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮಂಡಳಿಯ ಮೆಂಬರಾರಾಗುವೆವೆಂದೂ ಕನಸು ಕಂಡು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತದ್ದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ತೊರೆದು ರಾಜಧಾನಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಮಹಿಳೆಯರು ಅದೇನೂ ಆಗದೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ದೇಬಾನನ್ನು ಬೈದುಕೊಂಡು ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ವ್ಯಾಪಾರ ವಹಿವಾಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಇಲ್ಲೇ ಉಳಿದುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು.ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ ತಮ್ಮ ಪತಿಯಂದಿರನ್ನೂ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಕರೆಸಿಕೊಂಡು ರಾಜಧಾನಿಯವರೇ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಅಷ್ಟೇನೂ ಕೆಟ್ಟವನಲ್ಲದ ದೇಬಾ ಅವರ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಕಷ್ಟಗಳಿಗೆ ನೆರವಾಗುತ್ತಾ, ಕೈಗಡ ನೀಡುತ್ತಾ, ತನ್ನ ಅಂಬಾಸಿಡರ್ ಕಾರಿನಲ್ಲೇ ಅವರ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಅಗತ್ಯಗಳಿಗೆ ತಿರುಗಾಡಿಸುತ್ತಾ ಆಪತ್ಬಾಂಧವನೂ ಆಗಿರುತ್ತಿದ್ದ.
ಹಾಗಾಗಿ ಅವರು ದೇಬಾನನ್ನು ಧ್ವೇಷಿಸಿದರೂ ಒಳಗೊಳಗೆ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.ಹಿಂದಿನಿಂದ ಅವನನ್ನು ಬೈದರೂ ಆತ ಎದುರು ಬಂದಾಗ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅರಳುತ್ತಿದ್ದವು.
ಆದರೂ ಅವರು ದೇಬಾನ ಬಗ್ಗೆ ಜಾಗ್ರತೆಯಲ್ಲಿರು ಎಂದು ತಮ್ಮ ಹತ್ತಿರದ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಜಾಗ್ರತೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ಈ ಹೋಟೆಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಆಗಿದ್ದೂ ಇಷ್ಟೇ:
megha3ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ದೇಬಾನ ಗಿಲೀಟು ಮಾತುಗಳಿಂದ ಮೋಸ ಹೋಗಿದ್ದ ಈ ಗುಡಿಸಲು ಹೋಟೆಲಿನ ಒಡತಿ ತಾನು ರಾಜಧಾನಿ ಸೇರಿ ರಾಜಕಾರಣಿಯಾಗಿ, ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗೂ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ, ರಾಜಧಾನಿಯಲ್ಲೇ ದೊಡ್ಡ ಹೋಟೆಲ್ಲೊಂದನ್ನೂ ಶುರುಮಾಡಿ ತಂದೆಯಿಲ್ಲದ ತನ್ನ ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ದೊಡ್ಡ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಓದಿಸಿ ಅವರನ್ನು ದೊಡ್ಡ ಆಫೀಸರುಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆಂಬ ಕನಸು ಕಂಡಿದ್ದಳು.
ಆದರೆ ಅದೇನೂ ಆಗದೆ ತನ್ನ ಹಾಗೆಯೇ ತನ್ನ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳೂ ಹಾಳಾಗುವುದು ಬೇಡವೆಂದು ತನ್ನ ಗುಡಿಸಲು ಹೋಟೆಲ್ಲಿಗೆ ವಾಪಾಸು ಬಂದಿದ್ದಳು.ಆದರೆ ಅವಳ ಹತೋಟಿಯನ್ನೂ ಮೀರಿ ಅವಳ ದೊಡ್ಡ ಮಗಳು ಹೆದ್ದಾರಿಯ ಲಾರಿ ಚಾಲಕನೊಬ್ಬನ ಜೊತೆ ಓಡಿಹೋಗಿ ಬಸುರಾಗಿ ಮಗುವಿನ ಜೊತೆ ವಾಪಾಸು ಬಂದು ಅಮ್ಮನೊಡನೆ ಹೋಟೆಲ್ಲು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು.ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ನಾಲ್ಕು ಹೊತ್ತೂ ಕನ್ನಡಿ ನೋಡುತ್ತಾ, ಬಂದು ಹೋಗುವವರನ್ನು ಕದ್ದು ನೋಡುತ್ತಾ ಅಮ್ಮನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ನಾನಾ ಹೆದರಿಕೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.ಹಾಗಾಗಿ ಆ ತಾಯಿ ತಾನಿಲ್ಲದಿರುವಾಗ ಯಾವುದೇ ಗಂಡಸರೊಡನೆ ಅವರು ಎಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ ಸರಿಯೆ ನಗುವುದನ್ನಾಗಲೀ ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನಾಗಲೀ ಮಾಡಬಾರದೆಂದು ತಾಕೀತು ಮಾಡಿ ಕಟ್ಟಿಗೆ ತರಲು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಳು.
ಹಾಗಾಗಿ ಅದುವರೆಗೆ ನಮ್ಮೊಡನೆ ಮುಗುಂ ಆಗಿದ್ದ ಆ ಸೋದರಿಯರು ಅಮ್ಮ ಬಂದೊಡನೆ ಸಲೀಸಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ತೊಡಗಿದರು.ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಎಷ್ಟೋ ಯುಗಗಳಿಂದ ಒಂದೇ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ತಿಂದುಕೊಂಡು ಬದುಕಿದ್ದವರಂತೆ ನನ್ನ ಇರವನ್ನೂ ಮರೆತು ತಮ್ಮ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಹೋಗಿದ್ದರು.

ಅವರ ಎಲ್ಲ ಉಳಿದ ಮಾತುಗಳ ನಡುವಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾದ ರಾಜಕೀಯ ಸತ್ಯವೆಂದರೆ ಈ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಪಕ್ಷಬೇಧ ಮರೆತು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಅವರದೇ ಬುಡಕಟ್ಟಿನ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯೊಬ್ಬನಿಗೆ ಮತ ಹಾಕಲು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ್ದರು.ಏಕೆಂದರೆ ಕಳೆದ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ತಮ್ಮ ಮೆಚ್ಚಿನ ಪಕ್ಷದ ಆದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಬುಡಕಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿದ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯನ್ನು ಗೆಲ್ಲಿಸಿ ಕಳಿಸಿದರೆ ಆತ ರಾಜಧಾನಿಗೆ ತೆರಳಿದವನು ತನ್ನ ಪಕ್ಷವನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿ ಎದುರು ಪಕ್ಷದ ಆದರೆ ತನ್ನದೇ ಬುಡಕಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿದ ವೃದ್ಧರೊಬ್ಬರನ್ನು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಮಾಡಲು ನೆರವಾಗಿದ್ದನು.ಹೀಗೆ ಇಂತಹದೇ ಕುಟಿಲ ಕಾರಣಗಳಿಂದಾಗಿ ತಮ್ಮ ಬುಡಕಟ್ಟಿನ ಮಂದಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗುವುದು ತಪ್ಪಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಮನಗಂಡ ಆ ಪ್ರಾಂತ್ಯದ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಪಕ್ಷಬೇಧ ಮರೆತು ತಮ್ಮದೇ ತರಹದ ಮೂಗು ಕಣ್ಣು ಮತ್ತು ಬಣ್ಣ ಇರುವ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ವೋಟು ಹಾಕಲು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ್ದರು.ಹೀಗೆ ಮೇಘಾಲಯ ಎಂಬ ಆ ರಾಜ್ಯದ ಬೇರೆಬೇರೆ ಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಬುಡಕಟ್ಟಿನವರೂ ಇದೇ ತರಹ ತೀರ್ಮಾನಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದು ದೇಬಾನ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿಯಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡಿದಾಗ ನನಗೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಯಾವುದೇ ದೊಡ್ಡ ಬುಡಕಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರದೆ ಅಸ್ಸಾಮಿನ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಪಂಗಡಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದ ದೇಬಾ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಕಾದವನಾಗಿದ್ದ ಮತ್ತು ಒಬ್ಬರ ವಿಷಯವನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.ಹಾಗಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ದೇಬಾನನ್ನು ತಮ್ಮವನೆಂದೇ ತಿಳಿದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.
ಆ ರಾಜ್ಯದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗೂ ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ದೇಬಾ ಇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದ.ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ದೇಬಾ ಆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯ ಚಾಲಕ ಮತ್ತು ಅಂಗರಕ್ಷಕನೂ ಆಗಿದ್ದ.ಆದರೆ ಯಾವಾಗ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯ ಹತ್ತಿರದ ಹೆಂಗಸೊಬ್ಬಳೂ ದೇಬಾನಿಂದ ಮೋಸ ಹೋದಳೋ ಆ ತಕ್ಷಣವೇ ದೇಬಾ ತನ್ನ ಕೆಲಸ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ತಂದೆ ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಅಂಬಾಸೆಡರ್ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿಯನ್ನು ಓಡಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು.megha 1

ಹೀಗೆ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದೇಬಾನನ್ನು ಹಿರಿಯರೂ ಅನುಭವಿಗಳೂ ಆದ ಪತ್ರಕರ್ತರೊಬ್ಬರು ನನಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದ್ದರು.‘ಈತನೊಡನೆ ಓಡಾಡು.ನಿನಗೆ ಲೋಕ ದರ್ಶನವಾಗುವುದು ಜೊತೆಗೆ ಕರಾರುವಕ್ಕಾದ ಚುನಾವಣಾ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಯೂ ಸಿಗುವುದು.ಆದರೆ ಆತನ ಗೆಳತಿಯರಿಂದ ದೂರವಿರು.ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಿನ್ನ ಕೊಲೆಯಾಗುವುದು’ ಎಂದಿದ್ದರು.

ಅ ಸಲ ದೇಬಾನ ಜೊತೆ ಓಡಾಡಿ ಬಂದು ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಹೆಚ್ಚುಕಡಿಮೆ ಕರಾರುವಕ್ಕಾಗಿತ್ತು.
ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಾನು ಕಂಡ ಸಾಮಾಜಿಕ ನೈತಿಕ ಸಾಂಸಾರಿಕ ತಮಾಷೆಗಳು ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮಜವಾಗಿತ್ತು.

ಅಂಕಣಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡ ತಾಯಿಬೆಕ್ಕು

twinkleತುಂಬುಗರ್ಭದ ಹೆಣ್ಣು ಬೆಕ್ಕೊಂದರ ಜೊತೆ ಒಬ್ಬನೇ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಅದಕ್ಕಾದರೋ ಇದು ಎರಡನೆಯದೋ ಮೂರನೇಯದೋ ಹೆರಿಗೆ.
ಆದರೆ ನಾನು ಇದೇ ಮೊದಲ ಸಲ ಗಬ್ಬದ ಬೆಕ್ಕೊಂದರ ಬಯಕೆ ಭಯ ಒನಪು ವೈಯ್ಯಾರಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ ಅದರ ಹಾಗೇ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಮೊದಲೇ ಅಪ್ರತಿಮ ಸುಂದರಿಯಾಗಿರುವ ಈ ಹೆಣ್ಣು ಮಾರ್ಜಾಲ ಈಗ ಅರವತ್ತು ದಿನಗಳು ತುಂಬಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಚಂದವಾಗಿತ್ತು.ತನ್ನ ಎಂದಿನ ಭಯ ಸಂಕೋಚಗಳನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ತವರಿಂದ ಬಂದ ತಂದೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಗೆ ಏನೇನೋ ಹೇಳಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.ಅದು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ನನಗೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದನಿಸಿದಾಗ ನೇರ ಮೇಲೆ ಬಂದು ನನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿ ತಾನೇ ತನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ನನ್ನ ಕೈಬೆರಳುಗಳ ಬಳಿ ತಂದು ನೇವರಿಸಲು ಹೇಳಿತು.

twinkle2ಹಾಗೆ ನೇವರಿಸುತ್ತ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಇನ್ನೇನು ಒಂದು ವಾರದಲ್ಲಿ ಮರಿ ಹಾಕಲಿರುವ ಹೆಣ್ಣು ಬೆಕ್ಕೊಂದರ ಪುಳಕ ಹಾಗೂ ನಡುಕ.ಹಠಾತ್ ಬದಲಾಗಿ ಹೋಗಿರುವ ಅದರ ನಡವಳಿಕೆಗಳು.ಮನುಷ್ಯನಾದ ನನ್ನನ್ನು ಸದಾ ಅನುಮಾನ ಮತ್ತು ಹೆದರಿಕೆಯಿಂದಲೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಜಂಬದ ಸುಂದರಿ ಇದೀಗ ಹತ್ತಿರ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಇರುವ ನನ್ನೊಬ್ಬನನ್ನೇ ನಂಬಿಕೊಂಡಿದೆ.ಅದಕ್ಕೆ ಹೊತ್ತು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಹಾಲು, ಅನ್ನ ಮತ್ತು ಮೀನು, ಅದಕ್ಕೆ ಮರಿ ಹಾಕಲು ಬೇಕಾದ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಜಾಗ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅದು ಬಯಸುತ್ತಿರುವ ಒಂದು ಅಭಯ.
ಹೀಗೂ ನನ್ನನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವ ಒಂದು ಜೀವ ಇದೆಯಲ್ಲ ಎಂಬ ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ನನಗೂ ಯಾಕೋ ಅದರ ಮೇಲೆ ಮಮತೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅನಿಸತೊಡಗಿತ್ತು.
ಅದರ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗಿಂದ ಒದೆಯುತ್ತಿರುವ ಮರಿಗಳೂ ಹಾಗೇ ನನಗೂ ಕೊಂಚ ಒದ್ದು, ಅದರ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗಿಂದ ಹೊರಡುವ ಸದ್ದು ಕೊಂಚ ನನ್ನೊಳಕ್ಕೂ ಹೊರಟು ಅದರ ಹಾಗೇ ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿ ಕುಳಿತು ಈ ವಿಶಾಲ ಜಗತ್ತಿನ ಕುರಿತು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.

twinkle3ಹಾಗೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಕುಳಿತಾಗ ಮನುಷ್ಯರಾದ ನಮ್ಮ ಮನೋಲೋಕದೊಳಗೆ ಸುಳಿವ ಮುಖಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಚಿರಪರಿಚಿತ ಮುಖಗಳೆಷ್ಟು ಮತ್ತು ನಾವು ಕನಸಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಬಯಸಬಹುದಾದ ಮುಖಗಳೆಷ್ಟು? ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವ ಈ ಗಬ್ಬದ ಬೆಕ್ಕಿನ ಮನೋಲೋಕದೊಳಗೆ ಏನೆಲ್ಲ ವ್ಯಾಪಾರಗಳು ಕುದುರುತ್ತಿರಬಹುದು? ಅದರ ಆಸೆ ಲಾಲಸೆಗಳೆಲ್ಲ ಈಗ ಬರೆಯ ಒಂದು ಧ್ಯಾನವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟು ಅದು ಅದರ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗಿರುವ ಮರಿಗಳ ಸುಖವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬೇಡುತ್ತ ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವಾಗ ಹೊರ ಜಗತ್ತಿನ ಶೇಕಡಾ ಎಷ್ಟು ಆಗುಹೋಗುಗಳು ಅದರ ಕಣ್ಣಾಲಿಯೊಳಗೆ ತೇಲಿಹೋಗುತ್ತಿರಬಹುದು?….. ಎಂದೆಲ್ಲ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ನಿದ್ದೆಗೆ ಜಾರುತ್ತಿರುವಾಗ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಮಗುವಂತೆ ಮಲಗಿದ್ದ ಆ ತಾಯಿ ಬೆಕ್ಕು ಸಿಂಹಿಣಿಯಂತೆ ಕೆಳಕ್ಕೆ ಜಿಗಿದು ಕಿಟಕಿಯನ್ನು ದಾಟಿ ಹೊರಕ್ಕೆ ಓಡಿತು.

ಈಗ ಈ ತಾಯಿಬೆಕ್ಕಿನ ಇನ್ನೊಂದು ಕಾದಾಟದ ಸಮಯ ಎಂದು ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡೇ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಕಾದಾಟದ ಸದ್ದುಗಳನ್ನು ಕೇಳತೊಡಗಿದೆ.
ಈಗ ಅದೇ ಗಂಡು ಬೆಕ್ಕಿನ ಜೊತೆ ಇದರ ಕಾದಾಟದ ಹೊತ್ತು.
ಮಹಾ ಸುಂದರಿಯೂ ಜಾಣೆಯೂ ಆಗಿರುವ ಈಕೆ ತಾನೇ ಆಸೆ ಪಟ್ಟು, ತಾನೇ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿ, ತಾನೇ ಕೂಡಿ, ತಾನೇ ಮರಿಗಳನ್ನು ಧಾರಣೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಾದ ಮೇಲೆ ಅದೇ ಗಂಡು ಬೆಕ್ಕಿನ ಜೊತೆ ಕಾದಾಟಕ್ಕಿಳಿದಿದ್ದಾಳೆ.
ಇದಾವುದೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಕಕ್ಕಾವಿಕ್ಕಿಯಾಗಿರುವ ಆ ಗಂಡು ಬೆಕ್ಕು ತನ್ನ ಪ್ರಾಣ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಕಾದಾಟಕ್ಕಿಳಿದಿದೆ.
ಎದ್ದು ಹೊರಗೆ ಬಂದು ನೋಡಿದರೆ ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲುಹಾಸಿನ ನಡುವೆ ಕಾದಾಡುತ್ತಾ ಒಂದೇ ಚೆಂಡಿನ ಹಾಗೆ ತಿರುಗುತ್ತಿರುವ ಎರಡು ಬೆಕ್ಕುಗಳು.
twiಹಿಂದೆ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರಣಯದಲ್ಲೂ ಹೀಗೇ ಒಂದು ಚೆಂಡಿನಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಇದೇ ಬೆಕ್ಕುಗಳು.
ಹೆಣ್ಣು ಎಂಬುದು ಪ್ರಕೃತಿ, ಹೆಣ್ಣು ಎಂಬುದು ಸೃಷ್ಟಿ, ಆದರೆ ಹೆಣ್ಣು ಎಂಬುದು ಮರ್ಧಿನಿಯೂ ಹೌದು ಎಂಬುದು ಮನುಷ್ಯರಾದ ನಮಗೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತು.
ಆದರೆ ಬಹುಶಃ ಇದೇನೂ ಗೊತ್ತಿರದ ಆ ಪಾಪದ ಗಂಡು ಬೆಕ್ಕು ಸೋತು ಸುಣ್ಣವಾಗಿ ತನ್ನ ಗಾಯಗಳನ್ನು ನೆಕ್ಕುತ್ತಾ ಓಡಿ ಹೋಯಿತು.
ಅದನ್ನು ಓಡಿಸಿ ತನ್ನ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಗಡಿಗಳನ್ನು ಗುರುತು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹಿಂತಿರುಗಿದ ಈ ತಾಯಿ ಬೆಕ್ಕು ತಾನೂ ತನ್ನ ಗಾಯಗಳನ್ನು ನೆಕ್ಕುತ್ತಾ ವಿರಮಿಸಲು ತೊಡಗಿತು.
ಅದಕ್ಕೆ ಯಾಕೋ ನನ್ನ ಕುರಿತು ಇವನೂ ಒಬ್ಬ ಗಂಡಸು ಎಂದು ಅನಿಸಿರಬೇಕು.ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ದೂರವೇ ಉಳಿದಿತ್ತು.
ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಹಾಲಿನ ತಟ್ಟೆಯ ಸದ್ದಾದಾಗ ಎಂದಿನಂತೆ ವಾಂಛೆಯಲಿ ಬಂದು ತನ್ನ ಬಾಲದಿಂದ ನನ್ನ ಕಾಲನ್ನು ಉಜ್ಜಲು ತೊಡಗಿತ್ತು

ಈ ಬೆಕ್ಕು ಮೊದಲ ಸಲ ಹೆತ್ತಾಗ ತಾನೊಬ್ಬಳೇ ಈ ಲೋಕದ ಮಹಾತಾಯಿ ಎಂಬಂತೆ ಆಡಿತ್ತು.ಅದುವರೆಗೂ ನಮ್ಮನ್ನು ನೆಕ್ಕುತ್ತಾ ಉಜ್ಜುತ್ತಾ ಇದ್ದ ಈಕೆ ಹೆರಿಗೆ ನೋವು ಉಂಟಾದ ಹೊತ್ತಿಂದ ಅಪರಿಚಿತೆಯಂತೆ ಯಾವುದೋ ಅಟ್ಟ ಹತ್ತಿ ಯಾವುದೋ ಬುಟ್ಟಿಯೊಳಗೆ ಮಾಯಕದಂತೆ ಮರಿ ಹಾಕಿ ಹಸಿವಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ಉರಿ ಮುಖ ತೋರಿಸಿ ದುರುಗುಟ್ಟುತ್ತಾ ತಿಂದು ಅದೇ ಮಾಯಕದಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
twinkl4ಮರಿಗಳು ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟು ದೊಡ್ಡವಾದ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬಳು ಸವತಿಯಂತೆ ಮನೆಪಾಲು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮೊಡನೆ ಬದುಕುತ್ತಿತ್ತು.
ನನ್ನಯ ಮರಿಗಳು ನಿಮ್ಮಯ ಹಂಗಿನಲ್ಲಿರುವುದು ಬೇಡ ಎಂಬಂತೆ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಅವುಗಳಿಗೆ ಹಾಲೂಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು.ಹಾಲೂ ಸಾಲದಾದಾಗ ತಾನೇ ಒಬ್ಬಳು ನಿಪುಣ ಬೇಟೆಗಾರ್ತಿಯಂತೆ ಇಲಿಗಳನ್ನೂ ಅಳಿಲುಗಳನ್ನೂ ಓತಿಕ್ಯಾತಗಳನ್ನೂ ಬೇಟೆಯಾಡಿ ಅರೆಜೀವದಲ್ಲಿ ಮನೆಯೊಳಗೆ ತಂದು ಮರಿಗಳಿಗೆ ತಿನ್ನಲು ಹಾಕುತ್ತಿತ್ತು.
ನೀವೆಲ್ಲ ನಮಗೆ ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಮರಿಗಳನ್ನು ಅವಿರತ ನೆಕ್ಕುತ್ತಾ ಕೂರುತ್ತಿತ್ತು.
‘ ಇರು ಬೆಕ್ಕೇ ನಿನಗೆ ಕಲಿಸುತ್ತೇವೆ’ ಎಂದು ಅದರ ಬೆಳೆದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಇನ್ನೊಂದು ಊರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆವು.
ಆ ಮಕ್ಕಳು ಹೋದ ಮೇಲೂ ಬಹಳ ದಿನ ಈಕೆ ಇಲಿಗಳನ್ನೂ ಅಳಿಲುಗಳನ್ನೂ ಓತಿಕ್ಯಾತಗಳನ್ನೂ ಮನೆಯೊಳಕ್ಕೆ ತಂದು ಅನಾಥೆಯಂತೆ ರೋದಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಆದು ಈಕೆಯ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಮೂಕ ಪ್ರತಿಭಟನೆ.
‘ನೀವು ನನ್ನಿಂದ ಮರಿಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡಿದರೂ ಅವುಗಳ ನೆನಪಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ದೂರಮಾಡಲಾರಿರಿ’ ಎನ್ನುವುದು ಈಕೆಯ ಆ ಸಾಂಕೇತಿಕ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ರೀತಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಈ ಸಲವೂ ಅಷ್ಟೇ.ಮೂರನೆಯ ಸಲ ಗರ್ಭ ದರಿಸುವವರೆಗೂ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಮರಿಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಅವುಗಳಿಗೆ ಆಟವಾಡಲು ಎಂದು ಇಲಿಗಳನ್ನೂ ಅಳಿಲುಗಳನ್ನೂ ಓತಿಕ್ಯಾತಗಳನ್ನೂ ಮನೆಯೊಳಕ್ಕೆ ತರುತ್ತಿತ್ತು.twinkvle‘ ಈ ಹುಚ್ಚಿ ಬೆಕ್ಕಿಗೆ ಬುದ್ದಿಯಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಎಷ್ಟು ಬೈದರೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಕೆಲಸವನ್ನು ಬೇಕೆಂತಲೇ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಈ ಸಲ ಮಕ್ಕಳಾದ ಮೇಲೆ ಈಕೆಯ ಈ ರೆಬೆಲ್ ಬುದ್ದಿ ಮಾಯವಾಗಿ ಒಂದು ಸಾಧಾರಣ ಒಳ್ಳೆಯ ಬೆಕ್ಕಿನಂತೆ ಬದುಕು ಸಾಗಿಸಬಹುದು ಎಂದು ನಾವು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆವು.
ಈ ಸಲ ಸ್ವಲ್ಪ ತಿನ್ನಲು ಇಲ್ಲದೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಸಿವಾಗಿ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಒಳ್ಳೆಯ ಬುದ್ದಿಯೂ ಬರಲಿ ಎಂದು ನನ್ನನ್ನೂ ಈ ಗಬ್ಬದ ಬೆಕ್ಕನ್ನೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಎಲ್ಲರೂ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದರು.
ನಾವು ಇದನ್ನೇ ಹಬ್ಬ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡು ಹೊರಗಿಂದ ಮೀನನ್ನೂ, ಬಿರಿಯಾನಿಯನ್ನೂ ತಂದು ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ನಾನು ಆಫೀಸು, ಓದು,ಸಿನೆಮಾ, ಫೇಸುಬುಕ್ಕು ಎಂದು ಕಾಲ ಕಳೆದರೆ ಈ ಗಬ್ಬದ ಬೆಕ್ಕು ನಿದ್ದೆ ಮತ್ತು ಗಂಡು ಬೆಕ್ಕುಗಳ ಜೊತೆ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ತಾಯ್ತನವನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಯಾಕೋ ಈ ಬೆಕ್ಕಿಗೆ ಈ ಸಲ ಮಹತ್ತಾದುದು ಏನನ್ನೋ ಸಾಧಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಛಲ ಇದ್ದಂತಿತ್ತು.
ಬಹುಶಃ ನರಮನುಷ್ಯನೊಬ್ಬನ ಬರಹಕ್ಕೆ ವಸ್ತುವಾಗಬೇಕು ಎಂಬ ಆಸೆ ಇದ್ದಿರಬೇಕು.
ಅದಕ್ಕೇ ಇರಬೇಕು ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ಐದು ಮರಿಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಅದೇ ಗಂಡುಬೆಕ್ಕಿನೊಡನೆ ನಡುರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಕಾದಾಡುತ್ತ ಕಾರೊಂದರ ಕೆಳಗೆ ಸಿಲುಕಿ ಸತ್ತೇ ಹೋಯಿತುtww

ಮತ್ತು ಈ ಅಂಕಣಕ್ಕೂ ಸಿಲುಕಿ ನಲುಗುವಂತಾಯಿತು.

15th June 2014

ಕೊಳಗೇರಿಯಲ್ಲೊಂದು ಕರ್ಮಾಂತರ ನಾಟಕ

10401406_10152280746898246_836147390095136773_n (2)ಇಲ್ಲಿನ ಕೊಳೆಗೇರಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಟೆಂಟು ನಾಟಕ ಕಂಪೆನಿಯೊಂದರ ಜನಪ್ರಿಯ ನಾಯಕ ನಟರೊಬ್ಬರು ಹನ್ನೊಂದು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ವಯಸ್ಸಾಗಿ ತೀರಿಹೋಗಿದ್ದರು.
ಅವರ ತಿಥಿ ಕರ್ಮಾಚರಣೆಯ ಪ್ರಯುಕ್ತ ಏರ್ಪಡಿಸಲಾಗಿದ್ದ ಆಹೋರಾತ್ರಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ರಾಮಾಯಣ ನಾಟಕವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬರಲು ನಿನ್ನೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ .
ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಈಚಲು ವನವಾಗಿದ್ದ ಈ ಪ್ರದೇಶವು ಆನಂತರ ಅಲೆಮಾರಿ ಕಲಾವಿದರು ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುವ ಕೊಳಗೇರಿಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು.ಕಿಳ್ಳೆಕ್ಯಾತರು, ಗೊಂಬೆರಾಮರು, ದೊಂಬಿದಾಸರು, ಬುಡಬುಡಿಕೆಯವರು ಹಾಗೂ ಬುಟ್ಟಿ ಹೆಣೆಯುವ ಕೊರಚರು ಅದುವರೆಗೆ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದರೋ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ಬಂದು ಇಲ್ಲಿ ತಡಿಕೆ ಗುಡಿಸಲುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಕೊಳಚೆ ನಿವಾಸಿಗಳಂತೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದರು.
ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ದಶರಥನಾಗಿ, ರಾವಣನಾಗಿ, ಸತ್ಯ ಹರಿಶ್ಚಂದ್ರನಾಗಿ, ಶೂರ್ಪನಖಿಯಾಗಿ, ಸತ್ಯಭಾಮೆಯಾಗಿ ಬೇಗಡೆಯ ಕಿರೀಟಗಳನ್ನೂ ನಕಲಿ ವಜ್ರದ ಹಾರಗಳನ್ನೂ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ನಾಟಕವಾಡುತ್ತಿದ್ದವರು ಈಗ ಯಾವ ಪಾತ್ರ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗದೆ ಗಾರೆಕೆಲಸ, ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ಕಿನ ಬಿಂದಿಗೆ ವ್ಯಾಪಾರ, ಚವರಿ ತಲೆಗೂದಲಿನ ವ್ಯವಹಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅದು ಹೇಗೋ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದರು.
ಕೆಲವರು ಏನೂ ಮಾಡಲಾಗದೆ ಭಿಕ್ಷೆಯನ್ನೂ ಬೇಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಈ ಕೊಳೆಗೇರಿ ನಿವಾಸಿಗಳ ಪುನರ್ವಸತಿಗೆಂದು ಸರಕಾರವು ಕಳೆದ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಟ್ಟಿಸುತ್ತಿರುವ ಬೃಹತ್ತಾದ ವಸತಿ ಸಮುಚ್ಛಯವೊಂದು ಯಾವುದೋ ಪುರಾತನವಾದ ರಾಕ್ಷಸನೊಬ್ಬನಂತೆ ಬಾಗಿಲು ಕಿಟಕಿಗಳಿಲ್ಲದೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ.ಈ ರಾಕ್ಷಸನ ಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ತನಗೂ ಒಂದು ಸೂರು ಸಿಗಬಹುದೆಂದು ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಇಲ್ಲಿನವರು ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಾಗಿ ತೀರಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.ಇನ್ನೂ ತೀರಿಹೋಗದ ಮುದುಕ ಮುದುಕಿಯರು ಆಸೆಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಈ ಬಹುಮಹಡಿಯ ಸಮುಚ್ಛಯವನ್ನು ನಿರುಕಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.
16th-oct-2011-imageಇಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲ ಹಿರಿಯ ನಾಟಕ ಕಲಾವಿದೆಯಾದ ಇಲ್ಲಿನ ಮುದುಕಿಯೊಬ್ಬಳು ಇಲ್ಲಿನ ಮರಣ ಮತ್ತು ಜನನಗಳ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಅರುಹುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ.ಆಯಸ್ಸು ಮುಕ್ಕಾಲು ಶತಮಾನ ದಾಟಿದ್ದರೂ ನೋಡಲು ನಡುವಯಸ್ಕೆಯಂತಿರುವ ಈಕೆಗೆ ತನ್ನ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ ಯಾರ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಗೋಚರವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಿಟ್ಟು.ಹಾಗಾಗಿ ತಾನು ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನವನ್ನು ಕರೆಕ್ಟಾಗಿ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಆಗಾಗ ಹೇಳುತ್ತಾ ನನ್ನಿಂದ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ.

ಅದು ಮೈಸೂರಿನ ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದ ಮಹಾರಾಜರೊಬ್ಬರು ತೀರಿಕೊಂಡ ಮೂರನೆಯ ದಿನ ಅಂದರೆ ಒಂದು ಸೋಮವಾರವಾಗಿತ್ತಂತೆ.ಬೊಂಬೆರಾಮ ಎಂಬ ಅಲೆಮಾರಿ ಜನಾಂಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದ ಈಕೆಯ ತಂದೆತಾಯಿ ಊರೂರು ತಿರುಗುತ್ತಾ ತೊಗಲುಬೊಂಬೆ ಆಡಿಸುತ್ತಾ ನವರಾತ್ರಿಯ ಸಮಯಕ್ಕಾದರೂ ಮೈಸೂರು ತಲುಪಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡು ತುಮಕೂರು ಹತ್ತಿರದ ಹಳ್ಳಿಯೊಂದರ ಅರಳಿ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಟೆಂಟು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಅಂಬಲಿ ಬೇಯಿಸಿಕೊಂಡು ಕೂತಿರುವ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಮೈಸೂರಿನ ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದ ಮಹಾರಾಜರು ತೀರಿಕೊಂಡ ಸುದ್ದಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ತಲುಪಿತಂತೆ.
ಅಯ್ಯೋ ಮಾರಾಜರೇ ಹೋದಮೇಲೆ ಇನ್ನೇನು ನವರಾತ್ರಿ ಎಂದು ಅವರು ಅಲ್ಲಿಂದ ಆಂದ್ರದ ಕಡೆ ಹೊರಡಬೇಕಾದರೆ ಈ ಮುದುಕಿಯ ತಾಯಿಗೆ ಹೆರಿಗೆ ನೋವು ಕಾಣಿಸಿತಂತೆ.
ಹೆರಿಗೆಯ ನೋವು ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲಾ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು ಬೆಳಗಾಗುವಾಗ ಈ ಮುದುಕಿಯ ತಾಯಿ ಈ ಮುದುಕಿಯನ್ನು ಹೆತ್ತಳಂತೆ.

2011-10-15_3128‘ಆ ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದ ಮಹಾರಾಜರು ಸತ್ತು ಎಷ್ಟು ವರ್ಷ ಆಯ್ತು ಸಾರ್ ನೀವೇ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿ ಹೇಳಿ ಸಾರ್ ಎಂದು ಈ ಮುದುಕಿ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ.
ಈ ಮುದುಕಿ ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಬಹುಶ: ನಾಲ್ವಡಿ ಕೃಷ್ಣರಾಜರ ಕುರಿತಾಗಿ ಇರಬಹುದು ಅಂದುಕೊಂಡು ನಾನು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿ ಸುಮಾರು ಎಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳಿರಬಹುದು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.‘ಹೌದು’ ಎಂದು ಈಕೆ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾಳೆ.
ಈಕೆಯ ನಿಟ್ಟುಸಿರುಗಳನ್ನು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತಾ ನಡುನಡುವೆ ಆ ನಿಟ್ಟುಸಿರುಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಾ ಈಕೆಯ ಬಳಿ ಆ ನಿಟ್ಟುಸಿರುಗಳಿಗೆ ಕಾರಣ ಕೇಳುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಅದೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಇತಿಹಾಸವೂ ಪುರಾಣವೂ ಆಗುತ್ತದೆ.
ದೂರದಿಂದ ನೋಡಿದರೆ ಒಬ್ಬಳು ಭಿಕ್ಷುಕಿಯಂತೆ ಕಾಣಿಸುವ ಈಕೆ ತೀರಾ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಒಬ್ಬಳು ಹಿರಿಯ ಅಭಿನೇತ್ರಿಯಂತೆಯೂ ತೋರುವಳು.
ಕಾಸು ಕೇಳಿದಾಗ ಕೊಡದೆ ಹೋದರೆ ದುರುಗುಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಬೈದೂ ಹೋಗಬಲ್ಲಳು.
ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ತಾಯಿಯಂತೆ ನಗುವಳು.
ಮೂಗಲ್ಲಿ ಮಿನುಗುವ ಪುರಾತನವಾದ ಎರಡು ಮೂಗು ಬೊಟ್ಟುಗಳು.ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಕಾಣಸಿಗದಂತಹ ವಿನ್ಯಾಸದ ಓಲೆಗಳು, ತುಟಿಯಲ್ಲಿ ತಂಬಾಕು ಜಗಿದು ಉಂಟಾಗಿರುವ ಕೆಟ್ಟ ಕಲೆಗಳು.
‘ಸ್ವಾಮೀ ನನಗೆ ಇಷ್ಟು ವಯಸ್ಸಾಗಿದೆ ಎಂದರೆ ಯಾರೂ ನಂಬುವುದೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ಏನು ಮಾಡುವುದು?’ ಎಂದು ಕಳವಳಗೊಳ್ಳುವಳು.
ವಯಸ್ಸಾಗಿರುವು ಗೊತ್ತಾದ ಮೇಲಾದರೂ ಯಾರಾದರೂ ತನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಿ ಎನ್ನುವುದು ಈಕೆಯ ಒಳ ಆಶೆ.ಆದರೆ ಸಹಾಯದ ಮಾತು ಒತ್ತಟ್ಟಿಗಿರಲಿ, ಈಕೆಗಿಂತ ಕಿರಿಯರೇ ಈಕೆಯ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆಯೇ ವಯಸ್ಸಾಗಿ ತೀರಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು.

ಹಾಗೆ ತೀರಿ ಹೋದ ಈಕೆಯ ತಮ್ಮನ ತಿಥಿ ಕರ್ಮಾಚರಣೆಯ ಪ್ರಯುಕ್ತ ಏರ್ಪಾಡಾಗಿದ್ದ ಆಹೋರಾತ್ರಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ರಾಮಾಯಣ ನಾಟಕವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬರಲು ನಡುರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಹೊರಟಿದ್ದೆ.
DSC_0530ತೀರಿಹೋದ ಈತ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ಕಲಾವಿದರಂತೆ.ಮೈಸೂರು ಸೀಮೆಯಲ್ಲಿ ಇವರಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಶ್ರೀರಾಮನ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಮಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಂತೆ.ಹಾಗಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸೀನರಿ ಕಂಪನಿಯನ್ನು ಕರೆಸಿಕೊಂಡು ಸಂಪೂರ್ಣ ರಾಮಾಯಣ ಆಡಲು ರೆಡಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು,
ತಮ್ಮನ ವಯಸ್ಸು ಎಷ್ಟಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಮುದುಕಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದೆ.
‘ಸ್ವಾಮೀ ಮಹಾತ್ಮಾ ಗಾಂಧಿ ತೀರಿ ಹೋಗಿ ಎಷ್ಟು ವಯಸ್ಸಾಯ್ತು?’ ಎಂದು ಮುದುಕಿ ನನ್ನನ್ನೇ ಕೇಳಿತು.
ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿ ಹೇಳಿದೆ.
‘ನನ್ನ ತಮ್ಮನಿಗೂ ಅಷ್ಟೇ ವರ್ಷ’ ಎಂದಳು.
ಮಹಾತ್ಮಾ ಗಾಂಧಿ ತೀರಿ ಹೋದಾಗ ಇವರು ಗೊಂಬೆ ನಾಟಕ ಆಡುತ್ತ ಆಂದ್ರದ ಹಳ್ಳಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಇದ್ದರಂತೆ.ಆ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಾದಾಗ ಮಹಾತ್ಮಾ ಗಾಂಧಿ ತೀರಿ ಹೋಗಿ ಮೂರು ದಿನ ಆಗಿತ್ತಂತೆ.ಅದಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ದಿನ ಮೊದಲು ಆ ತಮ್ಮ ಹುಟ್ಟಿದ್ದಂತೆ.
‘ಕಳೆಕಳೆಯಾಗಿ ಮಹಾರಾಜರಿಗಿಂತ ಚಂದ ಇದ್ದ ಸ್ವಾಮಿ ನನ್ನ ತಮ್ಮ. ನೋಡಿ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ನನಗಿಂತಲೂ ಮೊದಲೇ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟ’ ಎಂದು ಮುದುಕಿ ಮತ್ತೆ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟಳು.
ಆ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಅಷ್ಟೇನೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾದುದಲ್ಲ ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು.
ಏಕೆಂದರೆ ಟೆಂಟು ನಾಟಕ ಕಂಪನಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಲಾಸಾಗಿ ಹೋದಮೇಲೆ ಈಕೆಯ ತಮ್ಮ ಇದೇ ಕೊಳಗೇರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಟೀ ಅಂಗಡಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ.ಟೀ ಕುಡಿಯಲು ಹೋದರೆ ಅಕ್ಕನಿಂದಲೂ ಕಾಸು ಇಸಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ.
‘ಕಾಸು ಇಸಕೊಳ್ಳಲಿ ಬಿಡಿ ಸ್ವಾಮಿ ಅದು ಅವನ ಹೊಟ್ಟೆಪಾಡು.ಆದರೆ ಒಂದು ಗುಟುಕು ಟೀಯನ್ನಾದರೂ ಜಾಸ್ತಿ ಗ್ಲಾಸಿಗೆ ಹುಯ್ಯಬಾರದಾ?’ ಎಂದು ಈಕೆಯೇ ಬಹಳ ಸಲ ಗೊಣಗಿದ್ದಳು.
ಈಗ ನೋಡಿದರೆ ತಮ್ಮನಿಗಿಂತ ತಾನೇ ಮೊದಲು ಮೇಲೆ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತೆಂದು ಅಳಲು ರೆಡಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು.

buttikorava-4a.jpgಆ ಇರುಳು ಆ ಆಹೋರಾತ್ರಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ರಾಮಾಯಣ ನಾಟಕವನ್ನು ಶ್ರೀರಾಮ ಲಕ್ಷ್ಮಣರ ವನವಾಸ ಶುರುವಾಗುವ ತನಕ ನೋಡಿದೆ.
ಅಭಿಜಾತ ಕಲಾವಿದರೇ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಆ ಕೊಳೆಗೇರಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಬಡತನ ಆ ಹಸಿವು ಮತ್ತು ಹರಿಯುತ್ತಿರುವ ಗಲೀಜು ಚರಂಡಿ ನೀರಿನ ಆ ವಾಸನೆಯ ನಡುವೆಯೇ ಅವರೆಲ್ಲ ತ್ರೇತಾಯುಗಕ್ಕೆ ತೆರಳಿ ಆ ಮಂಕುಮಂಕು ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮರೆತು ನಾಟಕವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ನಾನೂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆತು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಋಷಿಮುನಿಯ ಪಾತ್ರಧಾರಿಯೊಬ್ಬ ಸತ್ಯಯುಗ,ತ್ರೇತಾಯುಗ, ಧ್ವಾಪರಯುಗ, ಕಲಿಯುಗ ಎಂದು ಕಾಲವನ್ನು ವಿಂಗಡಿಸಿ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳನ್ನು ತನ್ನ ನಾಲಗೆಯ ತುದಿಯಿಂದ ಹಣ್ಣಿನ ಹಾಗೆ ಮೆಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದ.
ಆ ಪಾತ್ರಧಾರಿಯನ್ನೂ ಅಣಕಿಸುವ ಹಾಗೆ ಆ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಬೃಹತ್ತಾದ ವಸತಿ ಸಮುಚ್ಛಯ.

2011-10-15_3091ಕಣ್ಣು ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಇರುವ ಯಾವ ಕನಿಷ್ಠ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾದರೂ ಆ ಸಮುಚ್ಛಯದ ಕೀಲಿ ಕೈಯನ್ನು ಈ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಅವರು ಸಾಯುವ ಮೊದಲೇ ಒಪ್ಪಿಸಬಹುದಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಯಾವ ಸರಕಾರವೂ ಖಂಡಿತ ನನ್ನನ್ನು ನಿಮಗೆ ಕಲಿಯುಗ ಕಳೆದರೂ ಒಪ್ಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ಬೃಹತ್ತಾದ ಆ ವಸತಿ ಸಮುಚ್ಛಯ ಆ ನಾಟಕ ಆಡುವವರನ್ನೂ ನೋಡುವವರನ್ನೂ ಅಣಕಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

29 June 2014

Photos By the author