ಒಂದು ಅಳಲು
ಬಿಡದಿರು ನನ್ನ ಕಳೆದು ಕೊಳ್ಳಲು ಯಾವತ್ತೂ ನಿನ್ನ
ಕಡೆದ ಕಲ್ಲಿನಂತಹ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣ ಅಚ್ಚರಿಯನ್ನ
ಇರುಳು ಕೆನ್ನೆಗೆ ಒತ್ತುವ ಒಂದು ಹೂವಂತಹ
ನಿನ್ನ ಉಸಿರ ಸುಯಿಲನ್ನ.
ಹೆದರಿಕೆ ಇರಲುಇಲ್ಲಿ ಈ ತೀರದಲ್ಲಿ.
ಕವಲೇ ಇರದ ಕಾಂಡದಂತೆ.ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಬೇಸರ
ಹೂವೇ ಇರದಿರುವುದು,ತಿರುಳು,ಆವೆಭೂಮಿ
ನನ್ನ ನರಳುವಿಕೆಯ ಎರೆ ಹರಿದಾಡಲು
ನೀ ನನ್ನ ಅವಿತಿರುವ ನಿಧಿ, ನನ್ನ ಶಿಲುಬೆ
ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿದ ತಳಮಳ
ನಾನು ಸಾಕುನಾಯಿ .ನೀನು ಮಾತ್ರ ಧಣಿ
ಬಿಡದಿರು ಪಡೆದ ಈ ಎಲ್ಲವ ಕಳಕೊಳ್ಳಲು
ನದಿಯ ನಿನ್ನ ಕವಲುಗಳನ್ನು ಕಳೆದ ನನ್ನ
ಶರತ್ತಿನ ಎಲೆಗಳಿಂದ ಪೋಣಿಸಿಕೋ.
2 Comments
ಇಷ್ಟು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡರೆ ಹೀಗೇ ಬರೀ ಅಳಲು..
ಪಡೆದಿರುವ ಈ ಎಲ್ಲವೂ ಏನು? ಪಡೆದಿದ್ದೆಲ್ಲ ಬೇಕೆ ಬೇಕಾ?
ಬಿಟ್ಟರೆ ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆನ್ನಿಸುತ್ತೆ..
ಕಳಕೊಳ್ಳಬಾರದಿದ್ದ ಆದರೆ ಕಳಕೊಂಡ ಬದುಕು..
ಮತ್ತೆ ನೂರು ಲೋರ್ಕಾ ಕವಿತೆಗಳು…
ನಿಮ್ಮ ಕವಿತೆ ಸುಮ್ಮನಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲ.
ಓದಿದಾಗೆಲ್ಲ ಒಳಗೆ ನೀಟಾಗಿ ಮಡಿಚಿಟ್ಟ ಮಡಿಕೆಗಳೆಲ್ಲ ಚಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿಯಾಗಿ ಎದ್ದು ಕೂತು ದೈನೇಸಿ ಮನಸು ದಾರಿತಪ್ಪಿ ಅಲೆಯತೊಡಗುತ್ತದೆ.
ಆದರೂ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿ ಕೂತಿದ್ದೂ ಹಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಉಳುಕಿನ ನೋವಾದ ಕತ್ತನ್ನೋ ಬೆನ್ನನ್ನೋ ಒತ್ತಿದಾಗ ಆದ ಹಿತವಾದ ನೋವಂತೆ..
ಧನ್ಯವಾದಗಳು.
ಅಲ್ಲ ಅಂಕಲ್,
ಈ ಲೋರ್ಕಾನ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿ ನನಗೆ ದಿಗ್ಭ್ರಮೆ. ನಾನು ’ವುದರಿಂಗ್ ಹೈಟ್ಸ್’ನ ನಾಯಕ ಹೀತ್ ಕ್ಲಿಫನನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆನೋ, ಈ ಲೋರ್ಕಾ ಪಕ್ಕಾ ಹಾಗೇ ಇದ್ದಾನಲ್ಲ!! ಅನುವಾದ ಓದಿದ್ ಮೇಲೆ ನನಗನ್ನಿಸಿದ್ದು – ನೀವು ಬಳಸಿರೋ ಪದಗಳು ಲೋರ್ಕಾನನ್ನು ಇನ್ನೂ ಚೆಂದಕಾಣುವಂತೆ ಮಾಡಿವೆ ಅಂತ. ಚಿತ್ರಕ್ಕಾಗಿ special thanks!!