[ಒಂದು ಹಳೆಯ ಕವಿತೆ]

ಹುದುಗಿಸಿಡು ಇದನು ಇಲ್ಲೆ ಎಲ್ಲಾದರೂ….

 

ಹುದುಗಿಸಿಡು ಇದನು ಇಲ್ಲೆ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಎಲೆಯ ಮರೆಯಲ್ಲಿಡು
ಅದನು ನನಗೇ ತಿರುಗಿಸಿಕೊಡು.
 
 ನಿದ್ದೆಯಿಂದೆದ್ದು ಆಕಳಿಸುತ ನಿಂತ ಕಾಮದೇವತೆ
 ಮಗು ನೀನು. ಎಚ್ಚರಿಸಿ ಮೆಲ್ಲಗೇ ಕಾಲು ಕೆದರಿ
 ಕಾಮಿಸಲು ಕರೆದೊಯ್ಯಬಂದೆ ನಾನು
 ಯಾಕಳುವುದು ಸಂಜೆ ನೀನು?

 ಸಂಜೆಗಣ್ಣಲ್ಲೇ ರಾತ್ರಿಯೇಕಾಂತ ಬೆಳಗೆ ನೀನೊಬ್ಬಳೇ.
 ಎದ್ದ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನೀನೊಬ್ಬಳೇ.
 ನಾನು ದಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ದೆಸೆಯಿಲ್ಲದೆಯೆ ಹಗಲೆಲ್ಲ ತತ್ತರಿಸಿ
 ನಿನ್ನ ಕಾಲಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಬುದಕ ಬಂದವನು,
 ಎಲ್ಲಿಗೋ ಹೋಗುವೆನು ನಿನ್ನೊಬ್ಬಳನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟು.

ನೀ ಹುದುಗಿಸಿಡು ಇದನು ಇಲ್ಲೆ ಎಲ್ಲಾದರೂ
ಹೂವ ಒಳಗೆ ಇಡು ಹುಡಿಯಾಗಿ ಧೂಳು ಸೇರುವುದು.

 ನನಗೆ ಭಯ. ಹೀಗೆ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಲಿ ಹೆದರಿಕೆ ನಾನು.
 ನನಗೆ ಭಯ. ನಾಳೆ ನಾನಿಗಿಲ್ಲದ ಬೆಳಗು ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಭಯ.
 ಸಂಜೆಯಲ್ಲೋ ಹೂ ಉದುರಿದ ನೆಲದ ಹಳದಿಯ
 ಮೇಲೆ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣ ಹೂ ನೆಟ್ಟು
 ನನ್ನ ದಾಹ ಮಲಗದೇ ಬಿಡದು ನಾಳೆಯೆಲ್ಲ ಮರೆತು.

ನಿನ್ನ ಮೈ ಉದ್ದವನ್ನೆಲ್ಲ ಬಳಸಿ ಮಾತಾಡುವುದು,
ನಾಲಗೆ ಕಿವಿ ಕಣ್ಣ ಮುಚ್ಚುವುದು, ತೆರೆದ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಆಕಾಶ ಮರೆಸುವುದು,
ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಮೇಲೆ ಹರಡಿದ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲೆಲ್ಲ ಭಯ
ಹುದುಗಿಸಿಡು ಇದನು ಇಲ್ಲೆ ಎಲ್ಲಾದರೂ ನೆಲದಲ್ಲಿ,
ಹೂವು ಮುಚ್ಚುವುದು ಬೆಳಗೆ ಮಂಜ ಸೇರವುದು.

ನಾನು ಹುಚ್ಚು ಹುಚ್ಚಾ ಬಟ್ಟೆ ಹುಡುಗ.
ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುದ್ದ ಭಯ ಓಡುವುದ ನೋಡಿ ನಗು ತತ್ತರಿಸಿ ನಿಂತು
ನೆಲ ನೋಡುವುದು. ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನಿನ್ನ ಅಳು
ನೆಲಕ್ಕೆ ಬೀಳುವುದ ತಡೆದು ನನ್ನ ಕಣ್ಣಗಲ ತೊಯ್ಯುವುದು.
ಎದೆ ತುಂಬಿ ಭಯ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದು ಕಿವಿತುಂಬ
ಓಡುವುದು ಮುಡಿಯಲ್ಲಿ ಬೆರಳು. ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚುವುದು
ನಿನ್ನ ತುಟಿ ತುಂಬಿ ಮಾತು.

ನಿಂತಲ್ಲೇ ಭಯ ಮೆಲ್ಲಗೇ ಹರಿದು ತೊಟ್ಟು ತೊಟ್ಟು
ಗೊತ್ತಾಗದೇ ಗಾಳಿಯಾಡುವುದು ಹೆದರಿ ಹೆದರಿ.
ಹುದುಗಿಸಿಡು ಇದನು ಎದೆಯ ಮೇಲೆಲ್ಲಾದರೂ
ಉಸಿರು ಸೇರುವುದು.

ನಾಳೆಯೆಲ್ಲಾದರೂ ಬೆಳಗು ಬರುವುದು ಮಂಜುಗೂಡಿ
ಬೆಳಗಿಗೂ ಮೊದಲೇ ನಿನ್ನ ಕೂಡೆ ತೊಯ್ಯುವ ಹೂವು
ಮುಖ ಮುಚ್ಚಿ ಬೆಳಗೇ ಅಳುವುದು ಬೆಳಗಿಗೆ.
ಬರುವುದು ಬೆಳಗು ಮುಖ ಮುಚ್ಚಿ ಕಂಡೊಡನೆ ಮೆಲ್ಲಗೇ ನಗುವುದು
ಕಣ್ಣ ಮುಚ್ಚಿ ನೋಡಲಾಗದ ಹಾಗೆ ನಿನ್ನ ಕಾಡುವುದು.

ಹುಚ್ಚು ಹುಚ್ಚೇ ಬರುವ ಅಳು
ನಿನ್ನ ಕಾಲಿಗೆ ಮುತ್ತಿ ಮುಖ ಎತ್ತಿ ನಗುವುದು
ಹೂ ಮೇಲೆ ನಲಿದಾಡುವುದು ನಗು.
ನಿನ್ನ ನಿಲಲಾಗದ ಕಣ್ಣ ಭಯ ಭಯದಲ್ಲೇ ನಿಂತು
ನಗುವುದು. ಎಂದೂ ಹೋಗದ ಹಾಗೆ ಆಡುವುದು

ಇಲ್ಲೆ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಹುದುಗಿಸಿಡು ಭಯವ
ಸಂಜೆ ಬರುವುದು